Archive for the ‘zonder hulp lukt het niet’ Category

wat is het nu?

maandag, 28 oktober 2013

We maken een periode opperste frustratie, angst en slapeloosheid mee. Ik wil het verhaal vertellen aan de hand van mijn facebookstatussen, omdat die mijn emoties van dat moment goed weergaven:

* zal mijn bolleke maar bij me in bed pakken. Hoofdpijn en overgeven . Als dat maar weer niet Leuven wordt morgen :((( (21 okt 0u)

* change of plans . Niet naar bed, maar naar spoed. Hij blijft huilen. (21 okt 0u16)

* deze keer ziet het er niet zo goed uit . De vermoedelijke knik van verleden keer was dus blijkbaar toen een beetje zichtbaar. Nu zijn er alleen nog knikken bijgekomen. Wordt dus waarschijnlijk operatie. 2 positieve punten: mijn gut-feeling werkt uitstekend, en Isaak voelt zich nu kiplekker met de medicatie. “Good”night vanuit Gasthuisberg… (21 okt 4u04)

* De dokters vinden hem te goed voor een operatie. Knikken in de drain bewijst nog niet dat er niks door komt, maar geeft hem wel last bij elke “normale” ziekte, grieperig dus. Morgen naar huis waarschijnlijk. (En binnen 2 maand hier terug, of ben ik hier weer de pessimist? Heb 0,0 vertrouwen in zijn huidige drain :() (21 okt 16u13)

* Iets negatief ombuigen in iets positief: met Noortje en Jochem “moeten” uit eten in mijn studentenstamrestaurant Mamma Mia. Noortje was direct superfan (21 okt 21u31)

1000499_10152001286814636_1060073520_n
* ik ga proberen mijn nacht met 2 uur slaap te recuperen en vroeg mijn nestje in. Hopelijk kan ik mijn gepieker opzij zetten… Isaak slaapt onrustig en overgegeven tijdens darmspoeling. Maar ze vinden dat hij “klinisch neurologisch” ok is. (21 okt 23u30)

* Isaak gaat op en af, heel onstabiel. Ene moment een springlevend visje, ander moment wenen van de hoofdpijn. Voor mij is het duidelijk, maar voor die dokters blijkbaar niet. Integendeel, ze beweren nu zelfs dat er geen knik in het buisje zit en dat het maar een vals beeld was. Ze gaan nog maar eens bloed prikken om te kijken of er een infectie is. Wel, dokters, dat kan ik jullie nu al voorspellen, ge gaat niks vinden! Zo frustrerend allemaal :((( (22 okt 12u30)

* nadat hij opnieuw in elkaar gezakt is op een verpleegster, schieten ze eindelijk in actie!!! CT-scan en prik in de drain. Ondertussen bijna 40° koorts die niet wil zakken . Niet leuk allemaal, maar we zullen hopelijk een diagnose krijgen straks! (22 okt 16u03)

* Ze zeggen dat we toch gerust kunnen zijn dat de drain in orde is en blijven het verhaal van de virale infectie volgen. Als hij 24 uur koortsvrij is, mag hij naar huis. Hoop zo dat ze gelijk hebben, maar ben er niet heel gerust in en heb het gevoel dat we hier snel terug zullen staan. Hij voelt zich wel al de hele ochtend heel goed. (23 okt 15u)

* Isaak mag naar huis! Uiteindelijk verhaal is: onevenwicht in de pomp door virale infecties, zowel in augustus als nu. Als de episodes korter op elkaar volgen, trekken ze hun conclusies. We zijn dus nog niet gerust, maar voorlopig is alle gevaar geweken. (24 okt 9u40)

* Ze geven nu toch toe dat de pomp niet meer 100% werkt. We zullen dus maar genieten van een vrolijke Isaak zolang het duurt. We zijn thuis (24 okt 15u45)

* Isaak net weer overgegeven . Naar Leuven gebeld en de assistent-kinderarts, die hem niet kent, oordeelt op basis van het dossier dat het wel een opstoot van dezelfde virale infectie is en dat we “gerust” thuis kunnen blijven! Als iemand nog het begrip “virale infectie” in zijn mond neemt, word ik gek!!! (24 okt 23u06)

* Worst night of my life! Elk uur wordt Isaak wenend wakker. We proberen het te overleven tot de ochtend als we bekende dokters kunnen bereiken want anders beslist assistent van assistent van assistent toch weer voor lastige onderzoeken die goed zijn volgens het boekje maar voor onze zoon niks waard zijn… (25 okt 3u35)

* Terug opgenomen ter observatie. Hopen dat hij hier hetzelfde doet dus. De juiste dokter krijgen we pas 30/12 (!) te zien. Dus als het echt een spoedprobleem wordt, doen ze niet de operatie die wij wensen (waardoor hij zonder pomp zou kunnen) maar plaatsen ze gewoon een nieuwe drain. Ze hebben nog steeds niet genoeg argumenten om te denken dat er iets scheelt. Het schreeuwen elk uur zou wel eens nachtmerries kunnen zijn. Alstublieft! Mijn vraag waarom Antwerpen sneller ingrijpt dan Leuven beantwoordde de neurochirurg met: in Antwerpen worden neurochirurgen betaald per ingreep en wij per opname!!!!!!!!!!!!! #nogmeergefrustreerdkannietmeer (25 okt 12u50)

* Heel goeie nacht en sinds gisterenochtend geen enkel probleem meer. Ik hoop dat de dokters gelijk hebben en dat het toch nog die infectie was, maar ben doodsbang. Verpleegster zei hier: “dat zien we nog wel, dat ze hier een paar keer terugkomen en dat het uiteindelijk toch de drain is.” De tijd zal het uitwijzen. We blijven hier nog effe ter observatie. Zowel Danny als ik waren mentaal en fysiek kapot van gisterennacht. Fijn dat we hierin wel een goed team zijn. (26 okt 10u19)

1379356_622862794432702_31175083_n

Nu zijn we sinds zondag thuis en gaat alles prima. Ik probeer de tegenstrijdige communicatie en verwarrende berichten nog te verwerken… en kom tot de conclusie dat ik het zelf allemaal niet meer weet. CT-scan van augustus was goed – na vergelijking met die van nu bleek die eigenlijk wel slechter. Bloed was maandag goed – woensdag: het bloed is nu toch duidelijk beter. Maandag: er zitten knikken in de drain – woensdag zegt een andere dokter op basis van dezelfde foto dat dat geen knikken zijn, maar een vals beeld. Vast staat dat hij zowel in augustus als nu een virale infectie had, want anders zou er geen koorts geweest zijn. Dan wordt er sowieso meer hersenvocht geproduceerd en dat zal de drain niet verwerkt krijgen. Ofwel zal Isaak daarmee moeten leren leven (ocharme, op die momenten is dat echt afzien, maar levensbedreigend is het niet), ofwel is de drain toch aan het begeven en dan zullen de episodes in de toekomst heftiger zijn en korter op elkaar volgen. We kunnen niet anders doen dan afwachten. Danny en ik hadden gelukkig veel aan elkaar voor de praktische regeling en we hadden dezelfde ideeën. We hebben veel vrienden en dat hebben we deze keer ECHT gevoeld! Bedankt voor de FB-berichtjes, de belletjes, de skypes en de opvang van Noortje. Op mijn werk werd er met alle begrip gereageerd als ik niet kon komen, maar werd ik door de leerlingen afgeleid als ik er effe tussenuit moest. En Jochem, <3, heeft me enorm geholpen om mijn koppeke erbij te houden en me niet te verliezen in emoties – en zijn knuffels werkten beter dan de Dafalgan. xxx

We staan er niet alleen voor, en dat doet zo'n deugd. Dus moest het nog eens fout lopen, ik kan het weer helemaal aan!

Advertenties

Gezocht: assistenten

woensdag, 9 oktober 2013

Vandaag werden we voor het eerst met de neus op de feiten gedrukt dat inclusief onderwijs niet altijd evident is. De kleuters waren op uitstap geweest naar het bos. De juf had al aangegeven met de vorige uitstap naar de boomgaard dat ze het niet zo simpel vond om met de rolstoel door het gras te ploeteren. De turnmeester was voor alle veiligheid meegegaan. En die bleek uiteindelijk broodnodig geweest. Met de verpleegster hadden ze afgesproken om 10u aan de toiletten. Maar die liet te lang op zich wachten voor al die actieve kleintjes. Ze waren dus heel dankbaar met meester Toon en lieten hen achter. Om kwart voor elf kon het duo dan de rest vervoegen. Ik begrijp de vertraging wel, welke reden het ook mag zijn; ik mag al dankbaar zijn dat Jill zo ver naar Bokrijk wil omrijden om Isaak te verzorgen, terwijl ze haar andere dagelijkse patiënten ook moet afhandelen. Ik begrijp ook voor de school dat het op zijn zachtst gezegd vervelend is om voor die onverwachte omstandigheden een oplossing te voorzien. Ik was wel gefrustreerd toen de juf het mij vertelde, want we worden zo keihard geconfronteerd met zijn anders zijn. En hoe los je zoiets op?

Mijn poging om wat voor gemoedsrust te zorgen (zowel voor mij als voor de school), is deze oproep. Ik zou graag 9 (of meer) vrijwillige* mensen vinden, die ik op elk van de halve dagen van de week kan inroosteren voor assistentie. Dat wil zeggen dat ik hen kan aanspreken ALS er een uitstap is, wat echt niet zo vaak voorkomt. Bijvoorbeeld, jij hebt elke maandagnamiddag vrij en ziet het wel zitten om gewoon Isaak wat te helpen met de rolstoel bij een theaterbezoek of zo (geen lichamelijke verzorging!), dan zou dat fijn zijn als je je naam aan mij doorgeeft. Of je kent een student die wel wat sociale ervaringen wil opdoen… Ik betaal in eeuwige dankbaarheid ;).

* helaas kan ik hier geen vergoeding voor geven

Sos superhelden, de première

zondag, 22 september 2013

Het is zover. Deze week gaat de campagne van start. De affiche gaat op openbare plaatsen verschijnen: scholen, bibs,…. Ben eens benieuwd hoeveel we de mooie snoetjes van mijn kids gaan zien en of ze herkend gaan worden 🙂

affiche superhelden-def.indd
(affiches zijn te bestellen bij KVG)

Vanaf morgen komt de spot ook op tv. Ik ben niet onverdeeld gelukkig met het overkomen van de boodschap, maar het is wel een mooie spot:


(wie ziet Noortje?)

De uren waarop het op vrt komt, zijn de volgende:
– Maandag 23 september om 20.00

– Dinsdag 24 september om 18.15

– Woensdag 25 september om 13.34

– Donderdag 26 september om 22.14

– Vrijdag 27 september om 20.40

Is altijd nog wel sjieker op de beeldbuis dan op een computerscherm. Spannend!!!

SOS superheld!

woensdag, 5 juni 2013

Jaja, ik weet het, ik ben hopeloos achter met de blog, maar dit bericht kon gewoon niet wachten. Lees en begrijp…

Enkele weken geleden kregen we een telefoontje van KVG. Of Isaak het gezicht wou zijn van hun nieuwe campagne ‘SOS superhelden’? Hij, en Noortje mocht ook, zou op een affiche prijken en in een spotje voor VRT spelen. Daar moest ik geen twee keer over nadenken. Nu zondag gaan de opnames door, een ganse dag, maar het belooft fantastisch te worden! Volgens het mailverkeer hebben ze er alles aan gedaan om het de kinderen zo goed mogelijk naar hun zin te maken. En in het spotje krijgt hij een bekende mama: Grietje Vanderheijden. Ik kijk er enorm naar uit!

Vandaag ervoer ik heel hard dat deze campagne echt wel nodig is. Deze superheld zat weer helemaal in overdrive. Anderhalve week geleden moesten we naar Leuven. Vrij gerustgesteld keerde ik terug naar huis, maar een momentopname bleef nazinderen. Toen de neuroloog zijn benen plooide, jankte Isaak van een pijnscheut. Verwonderd deed ze de handeling opnieuw, maar enige reactie bleef nu uit. Er was geen orthopedist dus werd er verder geen aandacht aan besteed. Dit weekend echter bij het verpamperen, had Isaak opnieuw pijn. Ik belde met de kinesist en die dacht in eerste instant aan een ontsteking van de heupen, iets onschuldig wat elk kind kan meemaken. Maar toen hij hem vandaag onderzocht, kon het dat toch niet zijn. Het lijkt niet ernstig – misschien een verkorting van de spieren, doordat meneertje telkens in de verkeerde W-zit gaat zitten – maar een RX-foto van de heupjes lijkt toch wenselijk. Ik toonde de kine ook zijn voetje. Na een studiedag verleden weekend (spina en voeten), had ik Isaaks voeten nog eens goed bekeken en ik schrok dat het groefje van weleer nu al een serieus permanent putje geworden is. Daar moet ik eens voor langs bij VIGO om een speciaal balkje te laten maken die de voet stretcht in zijn spalk. Allemaal “geen” probleem, ik moest toch naar de dokter…

2013-06-05 18.54.28

Want ik had erop gestaan om nog eens te proberen te stoppen met de dagelijkse profylaxe antibioticum (25 mg furadantine). Al enkele dagen ruikt zijn urine naar het bekende onstekingsgeurtje. Maar ik wou het niet toegeven, het zou wel vanzelf overgaan, met sonderen krijg je sowieso vaak bacteriën in de blaas… en Isaak was gewoon zijn vrolijke zelf, koortsloos. Tot het vandaag te sterk was, ik toch maar eens een stickje gebruikte en ++ waarnam bij de leukocyten. Ik belde de kinderarts en ik mocht een staaltje binnenbrengen voor microscopisch onderzoek. Lieve buurvrouw paste ondertussen op Noortje: SOS ;).
Het was duidelijk: knoert van een blaasontsteking. De kinderarts van wacht werd erbij gehaald. Ze kennen me ondertussen en gaan gelukkig in overleg met mij voor de behandeling! We riskeren het om te wachten op de uitslag van de kweek (morgennamiddag hopelijk), om gerichte antibioticum te geven; omdat hij niet ziek is en omdat hij al wat ouder is. Het is het risico waard, maar evengoed kan dat betekenen dat het tegen morgen doorzet en dan wordt het spoedopname. Begrijpelijk dat ik niet helemaal op mijn gemak ben. Om het een en het ander op te vangen, moest ik wel direct 2 pilletjes furadantine geven. Thuisgekomen was het al veel te laat, moest ik het eten nog maken en … op zoek gaan naar die pillekes. Want ik had die veilig weggeborgen zodat de soms verstrooide papa die toch niet zou geven. Zo veilig weg… dat ik ze nu totaal niet meer vind! Op de valreep kon ik nog de apotheek bellen om te vragen of die met spoed en tijdens overwerk nieuwe voor mij kon maken. Gelukkig ben ik een ZEER goeie klant. Ik en de kinderen begonnen te eten, ik liep op het afgesproken uur snel naar de apotheek, at (koud) verder, zette Isaak op de pot, at het laatste van mijn eten. Pfff. En voelde me een echte SOS-superheld…
De kinderen raakten maar een kwartier te laat in bed en ik was pompaf.

Maar je weet dat je toch beter eerst het eten moet afruimen.
Je weet dat je die ontplofte living echt niet zo kan laten.
Je weet dat als je de boterhammen en het fruit niet eerst klaarmaakt, het er misschien niet meer van komt en dat je morgen dan extra stress hebt.

Maar je durft ook de was en strijk eens een avondje laten liggen. En dat examen raakt ook wel af als ik het een dagje (of twee) uitstel. Een dag met vettig haar rond lopen moet kunnen. En we moffelen de grootste wanorde gewoon in de kast. Die 2 glazen wijn met chips op mijn terrasje zijn nu echt belangrijker. En ik MOET het van me af schrijven. En seffes sterke koffie, een madeleineke en wat chocolade, ja, dan ben ik helemaal zen.

Het privilege van een alleenstaande superheld?

PRETTIGE FEESTEN!!

zaterdag, 29 december 2012

Merry-X-mas-2013-web

De chronologie van de blog loopt wat mank, maar met dit bericht wachten zou niet al te best zijn. Kerst is al gepasseerd, maar we zitten nog in de vredige sfeer. Ik wil die sfeer meenemen naar 2013 en er uit putten als mijn stresslevel weer in het rood slaat.

Ik wil iedereen uiteraard gezondheid wensen, maar bovenal mentale kracht. Er overkomt ons zoveel onverwacht in het leven, en wensen dat er geen kommer en kwel zal zijn, is het onmogelijke vragen. Maar geloof me, als je je gelukkig voelt, kan je zoveel aan! Hierbij wil ik mijn vrienden, familie, collega’s en vooral mijn kinderen bedanken: door jullie gaat het me zo goed!

2013 is voor mij een serieus wit blad en ik ben vooral benieuwd…

De kaart bovenaan kwam er na een amateurfotoshoot. De volgende foto’s hebben het net niet gehaald:

DSC06907 DSC06906 DSC06896
DSC06893 DSC06894 DSC06895

Wat een dotjes zijn het toch 🙂

atleet!

zaterdag, 31 maart 2012

Donderdagavond was het zover: de eerste basketbaltraining. Na school moest hij nog even dutten, waar hij geen bezwaar tegen had. Door de vermoeiende woensdagnamiddag, de kine om half 6, eten pas om half 7, gevolgd door zijn verzorging, was hij meer dan moe. Hij was huilerig toen we hem 2 uren later AL wakker maakten en zijn darmspoeling combineerden met een boterham. We reden naar Herk, en toen Isaak Silke (zijn personal trainster), de ploeg in volle actie en die rijkdom aan ballen zag, veranderde zijn humeur instant! Van 7 tot 9 heeft hij zich rot geamuseerd. Hij pikt vrij snel iets op en is al bezig met de beginselen van dribbelen. Mikken in een ring lukt heel goed, al voelt meneer zich te goed voor de kleine bal; geef hem maar the real stuff. Rijden deed hij veel te weinig. Hoewel hij zin kreeg om gezellig tikkertje mee te doen, wou hij niet van mijn zijde wijken. Op het einde kreeg ik ook een rolstoel en zo kregen we hem toch in beweging. De volgende keer mogen we al een stuk meedoen met de opwarming van de groten! Silke, dochter van de trainer en lief van een speler, zorgde voor de goede begeleiding en wat beeldmateriaal:

eerst met de moussen bal

en dan zoals de echten!

de ring is nog net iets te hoog

zo moet je dribbelen

betere uitleg door een pro

en dan zelf aan de slag

even pauze

energie bijpompen

beetje jongleren

en racen met mammie

Binnen 2 weken zijn we opnieuw van de partij!

Vandaag was het dan de eerste rijles. Het was ergens geruststellend dat Isaak deze week al een paar keer gezegd had dat hij wel terug wou zitten op het kleine paard. Niet op het grote! Daar trokken wij ons natuurlijk niets van aan. Het lijkt meer beangstigend zo hoog te zitten, maar de bewegingen van een pony zijn veel wiebeliger. Ik zette me op Qliksane en nam een spartelende jongen aan. Hij was bang en huilde, maar zonder tranen. Na enkele toertjes verdween het geluid en was er alleen nog maar een vertrokken gezicht. Daar wist Sara gelukkig nog iets op: Isaak mocht een speelgoedpaardje vasthouden. Dat viel duidelijk in de smaak en vervolgens had ik mijn stoere kerel terug! Hij kreeg er echt zin in, kletste honderduit en verlegde steeds meer zijn grenzen. Op het einde hield ik hem al niet meer vast. Toen we terug bij de stal waren, glipte ik er af en zat Isaak als een echte ridder helemaal alleen! Ik kan weeral ontzettend trots op hem zijn. Het was ook ontroerend om te zien hoe goed zijn voeten staan in ruiterzit. Door de goede heupstand (eversie), volgt de onderkant op een natuurlijke manier. En volgende keer wil meneer weer… op het grote paard!

bang wezelke...

het wonder van het speelgoedpaardje

een dwergje op een vriendelijke reus

schoolvoorbereiding

zaterdag, 17 december 2011

aan dit bericht begon ik za 10/12, dus dit had al lang gepost moeten zijn…

De deadlines zijn gehaald:
– examens opstellen: check
– een taak voor de inspectie: check
– samenvatting over spina bifida: check

Dit laatste diende voor de vergadering donderdag met de school in Rapertingen waar Noortje nu al gaat en waar Isaak vanaf 9 januari zal vertoeven. Ik had 6 bladzijden geschreven: 3 algemeen en 3 toegepast op Isaak. Voor wie ook eens alles op een rijtje wil, hier vind je het document:

SBonderwijs’

We zaten allen rond de tafel: juf Anke, de directeur, de zorgcoördinator, de CLB-arts, de kinesist en ik. Ik had een ontspannen gesprek verwacht, maar de sfeer werd onrustig toen ik met de brief, bestemd voor de ambulance voor transfer naar het UZA, kwam aandraven. Ik beschreef de tekenen van overdruk, met emotie in mijn stem want ik associeer dit met een nachtmerrie. Vooral de directeur was daarna niet meer zo op zijn gemak. Hij vindt het een groot avontuur, waar ze weliswaar hun best voor zullen doen. Het helpt natuurlijk niet dat Isaak in een klas van 27 terecht komt; slechts 3u per week is er een extra kleuterjuf. De directeur wil een brief naar alle ouders schrijven om vrijwilligers te zoeken voor de speeltijdtoezicht (1 uur) ’s middags. Ze vinden het gevaarlijk in dat casterkarretje: andere kinderen zullen hem willen duwen, hij zal eruit willen,… Begrijpelijk, Isaak heeft nog nooit langer dan een half uur stil gezeten. Doch, als die brief werkelijk rondgaat, kan ik de school niet meer naderen zonder schaamrood. De vergadering eindigde met de vraag of ik niet enkele dagen vrij kon nemen om de eerste schoolweek te begeleiden. Euh, ik werk in het onderwijs, meneer! De enige mogelijk is een maand loopbaanonderbreking en dat kost ons toch wel heel veel centjes…

Er werden concrete verdere afspraken gemaakt. De CLB-arts zal op een vergadering van de kleuterjuffen aanwezig zijn om uitleg te geven en vragen te beantwoorden. Ik kan daar beter niet aanwezig zijn, wil iedereen vrij kunnen spreken. Volgende dinsdag is het kijkdag voor de instapklas van 3 tot 4. Isaak mag al komen vanaf 2u omdat het dan wat rustiger is (nog geen andere ouders) en zo kan de juf al kennis maken met zijn “maniertjes”. Om 4u haal ik dan al zijn apparaten en geef uitleg aan de juf, directeur en zorgcoördinator. Maandag 9 januari is het dan zover, wat mij betreft onmiddellijk voor ganse dagen.

Ik ben ervan overtuigd dat alles beter zal meevallen dan ze verwachten. Toen ik alleen met de juf sprak, werd mijn vertrouwen nog groter want ze is 9 jaar leidster van akabe, scouts voor andersvaliden, geweest en ziet het allemaal zitten. Isaak kon geen betere juf treffen, lijkt me. Velen raden me aan om het kleuter in het bijzonder onderwijs te doen, maar evenveel steunen onze keuze voor het gewoon onderwijs. Ik wil hem zo normaal mogelijk opvoeden en daarom proberen we eerst het reguliere parcours. Ik ben echter zelf ook leerkracht en vind dat de juf niet te veel extra belast mag worden. Ik ben geen mama die eist dat alles rond mijn kind draait, anderen mogen zeker niet de dupe worden. Maar we moeten het tenminste de kans geven, en dat lukt alleen maar als alle betrokken partijen er open voor staan. Ondanks de schrik voor het onbekende, voel ik wel dat de school echt zal meewerken. Bij deze, alvast bedankt!

Na de vergadering begon ik te twijfelen om toch verlof te nemen. Ik weet zeker dat ik hoogstens enkele dagen de school zal moeten helpen, maar ik geef Isaak de beste kans als ik maximaal bereikbaar ben. Trouwens, misschien wordt de combinatie ganse dagen, kine, onderzoeken in het COS,… te lastig voor hem en als ik verlof neem, kan ik hem ’s middags afhalen. Toevallig las ik op het moment dat ik de knoop moest doorhakken een spreuk die de doorslag gaf:

Het werk wacht wel tot jij jouw kind de regenboog hebt laten zien.
Maar de regenboog wacht niet tot jij klaar bent met je werk.

P. Cloffard

Ik trok mijn stoute schoenen aan en vroeg toestemming aan mijn directeur. Mijn vaste vervangster was weer bereid en de directeur begreep dat dit goed zou zijn voor Isaak. Ik kreeg dus de goedkeuring 😀 (en kijk alvast uit naar de me-time, die ik nu eindelijk hopelijk ongetwijfeld zal hebben).

Ik ben nu al zenuwachtig, haat het dat mijn babytje stilletjes als zand door mijn vingers wegglipt, maar ben ook supertrots dat hij klaar is voor deze grote stap!

gescheiden

zondag, 24 juli 2011

Noortje kan het haarfijn uitleggen: “Als papa niet meer moet werken, gaan wij naar oma en gaat papa verven.” Klopt, dus hier zit ik nu, op een prehistorische pc, bij te bloggen.

Mijn ouders konden ons niet zo lang missen, dus kwamen ze verleden week Noortje oppikken in het zwembad. Zij was de hele week op zwemkamp van 9 tot 11 en net om 11u moest ik bij de uroloog zijn. Ondertussen vond mijn ma het hoognodig Noortje nog maar eens in het nieuw te steken. Zucht (maar een dankbare zucht ;)).

(foto volgt, als ik terug bij mijn laptopke zit)

Noortje zwemt trouwens al een halve lengte (slordige) beenbeweging schoolslag met een plankje!

Daarna gingen we lekker eten bij een Italiaan, een koffietje drinken, wat verder shoppen en nog een koffie bij Boon drinken. We sloten af bij ons thuis om de vorderingen te showen.

Sinds donderdag is Danny thuis. Hij trof wat voorbereidingen en zaterdag liepen we echt in zijn weg. We namen dus afscheid van elkaar op Brussel-kermis. We maakten er een leuke namiddag van en toen scheidden onze wegen, Danny met de trein naar Limburg en wij 3 met de auto naarn Vlamertinge. De een en al ontspannender weekje tegemoet dan de ander 😀

(foto’s)

de spreekwoordelijke hooi en vork

maandag, 4 juli 2011

De laatste 2 weken vlogen voorbij zonder pauze.

Op school was het de eindeschooljaarsdrukte: vlug de laatste examens verbeteren, GIP-jury, deliberaties, de opendeur voorbereiden, assisteren en opruimen, en proclamaties. De opendeur was een geweldige belevenis voor de kinderen volgens Danny, hun tevreden smoeltjes kan ik me alleen maar inbeelden.

Tegelijkertijd liep het schooljaar van Noortje ook op zijn einde. Als actief lid van het oudercomité zal ik het geweten hebben! Ik was mede-organisator van de bbq (eerste maal). Het werd een waar succes met 250 eters en zelf geconstrueerde groentenschotels. Het werk en de vergaderingen op voorhand waren evenredig… Gelukkig hadden de kinderen wel tijd om te genieten.
2 dagen erna was ook daar proclamatie en ik had mij geëngageerd voor het bereiden van 2 hapjes voor 120 man. Het leverde me een huwelijksaanzoek van een onbekende, veel ambiance en een fles cava als bedanking van de directeur op.

In deze periode viel ook nog eens de vergadering met de syndicus. Als medeëigenaar van een gemeenschappelijke garage en helling ernaar toe, moest ik aanwezig zijn op deze klucht. Het was eerder een voorstelling van de “personages”, we hebben onder andere onze eigen B. Boma in het appartementsgebouw. Met zijn arrogante bemoeienissen zal hij nog voor conflicten zorgen. Hij noemde ons al asociaal omdat we onze wagen voor onze deur, op openbare plaats, parkeren en zijn bezoek dus geen plaats heeft!

Ook Danny ging er hard tegenaan. Omdat ik zelden thuis was, deed hij de strijk, verzorgde de kinderen en hij zorgde voor de opkuis van de activiteiten van het oudercomité. Thanx, baby!

Bewijsmateriaal in de vorm van beelden is er niet. Geen tijd voor gehad!

Donderdag 30 juni zou ik dan beloond worden met een personeelsfeest in het PIBO: een dagje Maastricht met lekker eten en boottocht. Mijn maag koos deze dag echter uit om de oorlog te verklaren. Van 7u tot 12u gaf ik continu over; ik was helemaal slap en pendelde van zetel naar toilet. De dokter kwam me redden met een spuit, maar de rest van de dag was ik nog vrij ellendig. Great!

Gelukkig is het nu grote vakantie en kan ik wat uitblazen. Met 2 klein kinderen aan mijn been en de grote kuis in het verschiet moet dat zeker lukken :s

Dat wordt geen makkie…

zondag, 19 juni 2011

Ik had het in mijn hoofd allemaal geregeld. Het Wit-Gele kruis wou ik niet. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat er veel te veel verschillende handen aan Isaaks lijf zouden zitten. Ik had al mijn oren te luister gelegd welke kleine coöperatie goed zou zijn. En dan komt het moment dat ik mijn ideale thuisverpleger opbel… en die heeft geen tijd meer voor Isaak. Mijn tweede keuze… werkt niet in de namiddag. Mijn derde keuze werkte te ver af van de crèche op de nodige momenten, enz.

😦

Ik geef het toch nog niet op. Voorlopig gaat het extra sonderen dus niet door in de crèche en kijk ik verder uit. Als we echt niets vinden, tja, dan zal het toch WG-kruis worden. Omdat hij vanaf nu toch niet veel meer naar de crèche gaat, zijn we dit weekend alvast gestart met oefenen. 4 keer sonderen en potje dus. Het liep al niet 100 % als gepland. Zaterdagnamiddag gingen we shoppen voor audio en verlichting. om 15U15 stapten we een winkel in, om 16u moest hij gesondeerd worden. We wachtten op de verkoopster, maar die was zoooo traag dat we tien voor vier nog niet aan de beurt waren. In de winkel was een toilet, dus besloot ik het daar te doen. Het was echter een piepklein hok en dus ongeschikt. We haastten ons naar de dichtst bijzijnde brasserie. Als het “voor echt” was geweest, had hij misschien al een natte broek. Het werd een ietwat genante ervaring. In de brasserie was een toiletkussen, open en bloot in het damestoilet. Net op dat moment moest de helft van de klanten naar het toilet. Isaak vond al dat volk best leuk, dus lonkte de hele tijd naar aandacht van die vreemden. Mijn wangen kleurden echter rood bij al dat geloer naar mij handen. Dat zal ook wel passeren…
Hoewel we maar 4 keer sondeerden, waren de pampers veel minder volumineus dan anders. En 2 van de drie keer was er ook iets op het potje. Een succeservaring! Isaak was geweldig trots toen hij het hoopje lag liggen en weet nu al wat de bedoeling is. Roepen, gekieteld worden, lachen, duwen en een bravo krijgen bij succes, hij ziet het wel zitten.

Vandaag sliepen we wat langer en waren de tijden tussen de sondages korter. Ik hoopte dus op nog minder nattigheid. De eerste pamper, amper twee uur na het cathen, was echter kletsnat. Voor het bad verwijderde ik de ontlasting manueel, omdat er nog niets gekomen was. Daarna was er gedurende de rest van de dag NIETS in de pamper. Al moet ik weer op de vinger getikt worden: we waren bij Kirsten op bezoek en door het kletsen was ik weer 10 minuten te laat; ik zal blijkbaar een alarm moeten instellen. Wat ik al links en rechts gehoord heb, wordt nu duidelijk: het zal een wisselende goed/slecht-ervaring worden.

Enkele ditjes en datjes:

  • vrijdag arriveerden onze nieuwe stoelen. Ons interieur is direct massa’s geüpgraded.
  • we geraken het maar niet eens over het licht boven de tafel. Bovendien hebben verschillende verkopers ons weer een nieuw dilemma aangepraat: een surround-systeem met goedkopere kleine boxjes of 4 goede, gigastereoboxen?
  • zaterdagavond was er kaas- en wijnavond op Danny’s werk met een optreden. Het was echt lekker en leuk. Ondertussen babysitte Brigitte en verwende ze Noortje met een nieuwe sjaal. Madammeke moest die uiteraard vandaag aandoen: