Archive for the ‘opvoeding’ Category

Update Noortje

zondag, 23 maart 2014

Noortje gaat nog steeds vooruit op school. Zalig om te zien hoe goed ze al kunnen lezen na een half jaar. En ze schrijft mooier dan haar mama 🙂

nieuwjaarsbrief...

nieuwjaarsbrief…

netjes voorgelezen

netjes voorgelezen

Noortje was op het laatst in 2013 weer vaak ambetant. We deden heel vaak leuke dingen, maar telkens was ze ondankbaar of kwaad als we terug naar huis gingen. De uilenshow van de broer van Arianne was voor mij de druppel. Ze wou telkens een uil op haar arm, maar tijdens de 10 minuten dat het aan anderen was, had ze een lip tot aan de grond. Ze is zo verwend met uitstapjes dat ik een eind aan de evidentie wou maken. De laatste uitstap lag al lang vast (3/1/14), dus die ging nog door: met Annick naar Toverland. En daarna was het gedaan, daarna moest ze “werken” voor haar tripjes.

onder de indruk

onder de indruk

cute

cute

grootste uil op kleinste 4-jarige :)

grootste uil op kleinste 4-jarige 🙂

Toverland is top!

Toverland is top!

Noortje gaat op de grote rollercoaster!

Noortje gaat op de grote rollercoaster!

de kleintjes houden het rustiger

de kleintjes houden het rustiger

gezellig smikkelmoment

gezellig smikkelmoment

Beide kinderen kreeg een beloningsstickerblad met 36 vakjes. Isaak verdient een sticker als hij zijn eten opeet binnen de 30 minuten (en zo is het jaag-sakker-systeem verleden tijd) en Noortje eentje als ze een hele dag flink is. Hun prijs is hetgeen wat hen het meest aan het hart ligt: bij Isaak een vriendje die komt spelen en bij Noortje een uitstapje naar keuze met iets lekkers. Sindsdien is ze een pak gekalmeerd! Ze blijft elke dag na school vragen: “wat gaan we doen? Hoe, thuis blijven, er is niks te doen thuis”, maar toch lacht ze meer. Ze geniet van het spelen met de vriendjes op het plein nu het mooier weer is. Grote uitstappen doen we niet meer, maar als we heel even iets gaan drinken of zo, apprecieert ze het al veel meer. Zelfs ik kan nu genieten van het huiselijke ;). Doordat Noortje nu liever is, moet ik minder de boemama spelen. Onze band is echt veel beter. Nog 3 stickertjes en haar eerste blad is vol! Ze heeft haar prijs al gekozen: samen met haar mammie naar de cinema, met een suikerspin (hebben ze dat daar wel?). Ze heeft geluk, volgende week moet Isaak naar een verjaardagsfeestje, dus onze date kan doorgaan :). Omdat ik zo trots ben op haar, heb ik zelfs voor een extra verrassing gezorgd als ze haar laatste stickertje plakt. Nu nog dat ochtendhumeur weg en haar watjesgehalte wat afzwakken…

IMG_20140323_210414 (Small)
Jaja, mijn meisje heeft gaatjes in haar oren. Daar keken zij en ik al jaren naar uit, maar ik wou het houden voor haar eerste communie. De eerste exemplaren kreeg ze voor haar verjaardag, dan kan er op 29 mei wat meer blingbling in. Het is al bijna zover, haar eerste communie… en ze is al 7 geworden!! De tijd vliegt. Haar feestje wou ze zo graag in Kinderrijck – de hype van dit moment – maar dat is me te duur. Na de eerste teleurstelling stelde ze een nachtfeestje voor, wat een razend succes bleek! Iedereen was happy, inclusief ik.

de gasten :)

de gasten 🙂

de taart

de taart

de film met popcorn en chips

de film met popcorn en chips

gezellig slapen

gezellig slapen

de traktatie voor de klas

de traktatie voor de klas

Noortje begint ook steeds meer en meer het anders zijn van Isaak te beleven. Uitspraken van haar, die mijn hart doen krimpen, zijn: “Een rolstoel is voor gehandicapten zoals Isaak”; “Ik vind het niet leuk dat Isaak gehandicapt is”,… Ik kan me al beginnen wapenen voor over 2 jaar. Ik vermoed dat Isaak ook dan met zijn eigen vragen gaan afkomen, al gaan die dan een dieper antwoord vergen dan waar Noortje nu nood aan heeft…

Advertenties

Puber-tijd

zaterdag, 10 maart 2012

De laatste weken doet Isaak moeilijk. Hij is opstandig en laat dat op een heel agressieve manier merken. Op momenten dat hij rebels is, wordt hij een klein duvelke. Alle redelijkheid verdwijnt dan even. Een voorbeeld:

– Isaak, het is tijd voor school, leg de schaar neer.
Een nee-schuddende Isaak weigert.
– Als jij het niet weglegt, pak ik het af.
Nog steeds nee. Ik pak het af. En dan begint het krijsen! Ik pak hem op, zet hem op de trap en wil zijn trui aandoen.
– Sewf! (ik wil het zelf doen)
Ik geef hem de trui, maar uiteraard heeft hij het te druk met krijsen om zijn trui aan te doen.
– Als je nu je trui niet aan doet, doe ik het.
Geen reactie. Onder serieuze dwang kleden we met twee onze spartelende zoon aan. De ganse wandeling naar school, brult hij en remt af en toe met volle kracht de rolstoel. Sewf sewf sewf!

En zo gaat het meermaals per dag. Soms wil hij A, geven we dit en dan duwt hij het weg en wil B. Als B dan voor zijn neus staat, wij hij uiteindelijk toch A. Maar denk dan niet dat hij tevreden is als hij A terug krijgt…

Mijn eerste idee was peuterpuberteit. Een zeurend stemmetje in mijn achterhoofd waarschuwde echter voor drainproblemen. Agitatie is een bekend symptoom…

Verleden weekend werden we met een tweede probleem geconfronteerd. Plots stond Isaak vol uitslag. De rode vlekken met bultjes in het midden kwamen en gingen vrij snel weer weg (na half uurtje). Even later verschenen er op andere plaatsen, enz. Hij had er gelukkig geen last van. Vooral na het huilen, stond hij vol.

Maandag belde ik mijn dokter en die vertelde me dat het netelroos is. Het is waarschijnlijk een allergische reactie, maar kan niet veel kwaad. Ik begon te googelen en vond dat infectie ook een mogelijke oorzaak is. Misschien aan de drain?

Het slapen verliep ook steeds moeilijker. Het kind dat vroeger ’s avonds zijn hoofd neerlegde en altijd direct in slaap viel, bleef telkens nog een half uur om zijn mama roepen. Ook ’s ochtends werd hij al krijsend wakker. De eerste keer, om half 6, holde ik verschrikt naar zijn kamer en toen ik zijn deur opendeed, riep hij: eten, eten! Tja, eten, dat doet hij ook niet meer goed! Meneer lust plots geen vlees meer en al zeker geen groenten. In een hutsepot vist hij alleen de patatjes uit en soms eet hij enkel wat rijst. Geen wonder dat hij dan vroeg honger heeft. De tweede keer weende hij om 6u om zijn tut – die op 10 cm van zijn mond lag – en de derde keer om zijn konijntje. En drainproblemen zijn ’s ochtends altijd het ergste…

Om mijn bezorgdheid helemaal op te fokken, zei Isaak woensdag en donderdag dat hij hoofdpijn had. Toch durfde ik nog niet naar Leuven bellen. Die peuterpuberteit was een aannemelijkere oorzaak, want hij gaf nog niet over en had duidelijk geen ernstige hoofdpijn, niet zoals de vorige keren. Toevallig belde Myleen me donderdagavond zelf op omdat ze Isaak nog eens willen een dag testen in juli. Ik luchtte mijn hart en ze vond het toch raadzaam dat we een oogarts opzochten. Nu de fontanel dicht is, is overdruk na 24 uren zichtbaar aan de oogfundus. Kennissen raadden me dr Dieryck aan en vrijdagochtend belde ik of ik langs mocht komen. Voor zo’n dringend geval was er die namiddag nog plaats. Isaak onderging alle testen met glans en werd weer direct de lieveling van de assistenten. Ze waren verwonderd hoe gemakkelijk hij bleef naar Bumba kijken terwijl er lucht in zijn ogen geblazen werd. Vol zenuwen wachtte ik op het verdict terwijl de oogarts naar de achterkant van zijn oogbol keek. Ik kon opgelucht ademhalen: de oogzenuw zag er mooi afgelijnd uit.

Ik moest erna terug denken aan het telefoongesprek met Myleen. “Als het geen overdruk is, zult ge toch wat strenger moeten zijn, mevrouw”. Time-outs, here you come!
Of zou ik de oorzaak zijn? Zou mijn stress een effect hebben op Isaaks gemoed? Nu ik weer gerust ben, hebben we amper nog miserie gehad! Wie moet hier heropgevoed worden?

3 x zucht

woensdag, 2 maart 2011

Vrijdag vertrokken we naar West-Vlaanderen. We kwamen nog maar aan en Noortje haalde 2 duplo-mannekes uit haar jaszak, die niet van haar waren. Zucht… de boodschap was hard, maar niet aangekomen :s

Het was een fijn, zorgeloos weekend. Mijn duizeligheid was zelfs al wat minder! Zaterdagochtend kochten we, samen met mijn ouders, 2 paar schoenen voor Noortje. Haar voeten zijn weer een dikke maat gegroeid op korte tijd. Daarna gingen we allen gezellig eten in ’t Moment. We gingen nog een koffietje drinken in de sporthal, waar de kindjes de hele zaal, een bal en een speelse papa voor hen alleen hadden. Daarna gingen we Noortjes verjaardag vieren bij Moeke. Opa en oma Kortrijk waren er, samen met 2 van hun andere kleinkinderen. Noortje kreeg leuk speelgoed en kleren en wij taartjes. Om 18u gingen we even naar mijn ouderlijk huis om de verzorging van Isaak te doen en de kindjes bedklaar te maken, om daarna nog een vollematch in de sporthal te bekijken. Isaak was een hevige supporter en deed alle toets- en receptiebewegingen na. Grappig. Daarna namen we babysit oma mee naar huis en vertrokken zelf naar Kortrijk om een filmpje mee te pikken: Rundskop. Wel, die kan internationaal concurreren! Zalig om het Truiers dialect gemixt te zien met ’t Westvloms.
Zondag gingen we eerst op bezoek bij meme, aten kieken bij oma en daarna gingen we naar tante Rita waar de kinderen konden spelen met de tweeling. Die 4 zullen later nog veel aan elkaar hebben, dat zie je nu al (jammer van de afstand). Isaak vloog zijn bedje in en met Noortje gingen we nog gauw eentje drinken dicht bij het station. Want even later moest ik Noortje en Danny droppen op de trein naar Hasselt. Ik bleef tot de dag erna want ik moest met Isaak naar het UZA voor wondcontrole.

Na een lange rit naar Antwerpen, aten we eerst in het restaurant. Na een tijdje in de wachtzaal mochten we bij neurochirurg Kamerling. Over het algemeen was hij tevreden, maar hij was een beetje verontrust over de roodheid aan zijn hoofdwonde. Het kan vanzelf weggaan, maar het kan ook zijn dat het wijst op een infectie (eerder onwaarschijnlijk) of een te gespannen huid. Geen wonder, op die plaats is het al 4 keer gehecht geweest. Het zou dus terug kunnen openscheuren. Zucht… dat hebben we al eens meegemaakt en dat was ons langste ziekenhuisverblijf. We hadden toen 500 euro aan naft opgereden!!! Hopelijk blijft ons dat gespaard.
Toen de consultatie gedaan was, wou Isaak de dokter een “tu” geven. Ik lachte beschaamd dat dat toch eens gedaan moest zijn met iedereen te kussen, maar de dokter bood zijn wang aan. “Nou, dit gebeurt hier nooit!”. Hihi.

Vandaag was ik aan de beurt. Bij de oorarts stond me een evenwichtstest te wachten. Hoe was da? Kort samengevat: niet leuk! Ze lieten me draaien op een stoel en bliezen koude en warme lucht in mijn oren. Dit diende om de duizeligheid op te wekken en dat lukte zonder moeite. Bèk! Het resultaat onthulde: centrale duizeligheid. Wat wil dat zeggen? Het is nu officieel bewezen dat ik echt duizelig ben en dat het niet tussen mijn oren zit. Bv. bij het draaien mag je een maximale afwijking van pupilbeweging van 20% hebben (wat dat ook wil zeggen), ik had 25% (terwijl ik me eigenlijk al wat beter voel). De oorzaak is niet het evenwichtsorgaan zelf, maar de overdracht naar de hersenen. En wat daarvan de oorzaak is… dat weten ze niet. Stress? Vermoeidheid? Iets neurologisch? Dat laatste waarschijnlijk niet, want de CT-scan was in orde. Geen enkel pilletje helpt ertegen, alleen rust. Zucht… dat past niet echt in mijn agenda. Als het nog lang aanhoudt, kan ik best een neuroloog raadplegen, maar voorlopig kan ik niet veel doen. Jammer. Weer iets waarmee ik moet leren leven zeker?

Soit, ik zal maar gaan slapen om mijn nodige rust te hebben, zeker? Morgen is opnieuw werkedag…

Straf

donderdag, 24 februari 2011

Gisteren was het het superfantastische verjaardagsfeestje van Lotte, dus Noortje spijbelde haar midweeks middagdutje. Vandaag was ze dus nogal kregelig. Maar er gebeurde meer dan dat.

Ik nam Noortje na school mee om Isaak op te pikken uit de crèche. Ik praatte wat met de verzorgster en toen ik omkeek hingen alle peutertjes rond Noortje, die hun lippen stiftte met een kinderlippenstift. Toen ik vroeg waar ze die vandaag had, zei ze dat de juf die gegeven had. Ongeloofwaardig maar ik besteedde er verder geen aandacht aan. Opvoedkundig incorrect, natuurlijk.

De papa pakte het heel wat beter aan. Toen ik terug kwam van de kinesist, trof ik een hevig snikkend, rood en betraand meisje aan op weg naar haar bed. Ze mocht me zelf vertellen wat er gebeurd was:
– “Ik mag geen teletubbies kijken”
– “Waarom?”
– “Omdat ik geen sorry zei”
– “Tegen wie?
– “Tegen Nour en Farris omdat ik hun lippenstift afgepakt heb”

Danny had dus ook de lippenstift gezien en doorgevraagd. Eerst probeerde ze het ik-kreeg-het-van-de-juf-verhaal, maar papa vond dat direct onzin. Daarna zei ze dat ze het op de speelplaats vond. Danny zag aan haar ogen dat ze loog en zette haar in de hoek. Toen biechtte ze op dat ze het afgepakt had van de overbuurtjes. Danny nam haar onmiddellijk mee over het plein om de lippenstift terug te geven samen met een sorry van harentwege. Alleen wou mijn koppige meid dat niet. Gevolg: direct naar bed. Dat ze zo aangedaan is, vind ik een goed teken: lesje geleerd. En papa zou een 10 van de Supernanny krijgen. Hij lijkt dus toch klaar te zijn voor mijn weekje van huis 🙂

kleuteroudercontact

woensdag, 1 december 2010

Gisteren mocht ik op het kinderstoeltje voor juf Hilde (4/5) gaan zitten. Van Noortjes vaardigheden had ik geen schrik, haar gedrag daarentegen… Maar tot mijn verbazing vond de juf haar een “typisch lief blondje”. Een verklaring hierin kan gevonden worden in het zachtaardige karakter van juf zelf. Uitspraken zoals: “ze duimt zoveel, zou ze zich niet goed voelen?”, “Oei, ze protesteert zo hard als je haar straft in het park, zou ze zich dan benauwd voelen?”, “ze eet toch zo graag koekskes, ocharme, precies alsof ze thuis nooit iets krijgt”,… tonen haar overbezorgdheid. Fijn voor Noortje, maar volgens mij heeft ze toch een strengere hand nodig. Of zou ze echt op school een engeltje zijn en lok ik door mijn kort-op-de-bal-taktiek agressie op? Mijmerend was ik op weg naar buiten, toch wel trots op mijn meid en wijfelend of ik de supernanny moest opbeepen voor mezelf, toen ik haar 2de juf (1/5) zag. Ik dacht niet echt dat het nodig zou zijn om haar te spreken, dus wou ik alleen eventjes vriendelijk gedag zeggen. Ze kwam direct af met een ander verhaal: “Dat is toch wel een superkoppige en ik ben al een paar keer serieus moeten kwaad zijn. Maar veel indruk maakt dat precies niet. Verleden week was ze bijna een klasgenootje aan het wurgen”. Daar gingen mijn dagdroompjes aan diggelen! Nee, niet echt, we wisten wel dat ze een mini-versie is van mezelf vroeger. Nu is het alleen nog uitzoeken hoe we dat apeke het best aanpakken…

En ze is toch wel af en toe een echte sweatheart :), smelt…

Het oudercontact van Isaak is ondertussen ook al verteerd. We hebben hard met hem gewerkt op een speelse manier en het resultaat mag er zijn. Ondertussen hebben ze dat op de crèche ook ingezien en vandaag kwamen ze zelf voorstellen om hem in januari over te plaatsen naar het peutergroepje. Met de boodschap dat ze hem keihard zullen missen…

Zelf kon hij niet feesten met het nieuws, hij was nog te ziek. Gisteren is hij naar de dokter geweest met de papa (4 uren onderweg, 2 km verderop!) en die constateerde een verkoudheid. Stom dat hij daar zo ziek van is. Gisteren had hij de hele dag meer dan 38,5 graden koorts. Vandaag was het meestal beter, maar er was toch een piek van 40,2 graden. Dat hij nu nog wat extra medicijnen moet pakken, geeft een akelige dagportie van 9 stuks (spuit, lepel of druppels), koorstwerende middelen nog niet eens meegeteld. Het beste medicijn is echter slaap en daar heeft hij zich vandaag bijna constant aan te goed gedaan. Laat ons maar hopen dat het morgen beter is. Er wacht hem een lastige dag in het UZA…