Archive for januari, 2014

Special(s) Club

donderdag, 23 januari 2014

Wat een rollercoaster van emoties deze week!

Dinsdag kreeg ik een mail van To Walk Again. Isaak heeft bij hun al activiteitjes gedaan dus kreeg ik nu een mail dat hij in de zomervakantie 5 was en dus op het kamp van de 5 tot 10-jarigen welkom was. Mijn eerste gedacht was: te gek, hij kan zo jong toch al op kamp! Tot ik op de foto’s klikte… Ik zag overal rolstoelen en “misvormde” kinderen. En toen kreeg ik het gevoel van een maagstomp. Ik had zo mijn best gedaan om hem zo normaal mogelijk te behandelen – gewone school, gewone vrienden, gewone zwemles – dat ik uiteindelijk niet meer zag hoe hij echt is: zoals de kinderen op die foto. Met zijn onderbenen alsof hij uit een jodenkamp kwam. Met zijn gigantische litteken op de rug. Met zijn brede korte uit proportie borstkas. Met zijn pamper op zijn 4de. In wezen maakt het niks uit, maar af en toe raakt het me toch meer dan ik mezelf wil toegeven. Zo zien anderen hem op het eerste gezicht, voor ze zijn superkarakter leren kennen.
Er gaat een kinesist en verpleging mee op kamp, dus de verzorging wordt gewoon overgenomen, maar ik heb gemaild dat ik niet weet of ik eraan toe ben om dat al een week uit handen te geven aan een onbekende. De gedachte maakt me panisch. Niemand zal dat zo goed doen als ik en Danny. En ik weet het, ooit moet ik het lossen, maar hij is nog maar 5, niet??? :s

Er trok letterlijk een waas over mijn ogen en ik zag precies alsof iemand die brilt weer zonder moet kijken. Lichamelijke klachten door eigenlijk belachelijke emoties. Het bleef de ganse dag lang, een collega maakte de opmerking dat ik er niet zo goed uitzag. En om het allemaal nog erger te maken, ’s avonds smeekte Isaak me: nee, geen kaka, alsjeblief alsjeblief alsjeblief :(. De darmspoeling is ongemakkelijk of pijnlijk, maar het was de eerste keer dat hij het op voorhand echt niet wilde. Sorry, zoon, het moet, elke 2 dagen meer dan een uur, de rest van je leven misschien,…

’s Avonds ging ik volleyballen en we speelden een beer van een match. Spannend tot en met, en ik maakte mijn mooiste punt ooit. En we wonnen met 3-2! Precies wat ik nodig had. Ik knapte direct op, weer door iets onbelangrijk. En de dag erna zette Isaak zijn eerste stapje!!! Met een ingespannen gezichtje slaagt hij erin even te staan, zijn poep naar voor te duwen en dan 5 cm vooruit te gaan, voet bij te trekken, fractie van een secondje staan en dan boem patat. Maar mama reageerde zo enthousiast, dat hij de rest van de dag wou oefenen. Ik ga kunnen stappen, mama! Wie weet… Het maakt eigenlijk niets uit. Ik mag het niet laten merken dat dat belangrijk zou kunnen zijn. Helaas, ik ben maar een mens…

En jullie zullen dit lezen, en de essentie niet begrijpen. Elke dag krijg ik die onschuldige kl*te vraag: “alles goed?” Nee, het kan nooit meer alles goed zijn! Ik heb er een schitterende tekst over gelezen op een andere blog. Ik MOET hem gewoon kopiëren… uit dankbaarheid voor die heel speciale club…

http://blog.jmouders.nl/2013/06/het-hebben-van-minimaal-een-gehandicapt-kind-is-genoeg/

Het hebben van minimaal één gehandicapt kind is genoeg

‘Ga je lekker met vakantie met papa en mama?’ De in onberispelijk KLM-blauw gestoken stewardess staat voorovergebogen en kijkt Yaël lachend aan. Yaël lacht vluchtig terug en kijkt dan snel weer naar boven, naar de lampen of het plafond of weet ik wat daar allemaal voor interessants te zien is.

Een onbekende richt het woord tot mijn kind, denk ik nog even verbaasd. Dat komt niet vaak voor. Ja, er wordt vaak naar haar gelachen, want ze is heel schattig. En nog vaker wordt er naar haar gestaard. Maar gepraat? Zelden.

Intussen houd ik met één hand Yaëls hand vast en probeer ik met de andere het juiste paspoort bij het juiste ticket te zoeken. Dat duurt even, maar dat geeft niks, zegt de stewardess. ‘Je hebt wel wat anders aan je hoofd,’ zegt ze met een snelle blik op Yaël. ‘Ik heb een dochter met Down,’ zegt ze er snel achteraan, ‘dus ik weet er alles van.’

Aaah, ze is een van ons, ze is lid van de club. De club van ouders met een gehandicapt kind. Dat verklaart het gesprekje met Yaël. Ik slik even iets weg. Dat heb ik wel vaker als ik in het wild iemand van de club ontmoet. Je voelt je in één klap minder alleen, zeker als het andere clublid zo aardig en begripvol is als deze vrouw.

Voor herkenning is het meestal nodig dat een van de clubleden zijn kind bij zich heeft. Dat gebeurt maar zelden, want doorgaans zijn de kinderen ergens anders. Op hun dagbesteding of speciale school, in het logeerhuis of in de instelling waar ze wonen. Of thuis, met de andere ouder of een speciale begeleider. Het is dus eigenlijk een beetje een geheime club. Niemand had kunnen bevroeden dat deze verzorgd uitziende vrouw een gehandicapt kind had. Ik was op dat moment even openlijk clublid, maar dan moet het andere clublid nog de moed en de zin hebben om iets te zeggen.

Soms is er een ontmoeting waarbij beide clubleden hun kind bij zich hebben. Dan zijn woorden overbodig. Op onze vorige vakantie, in Noord-Italië, hadden we zo’n ontmoeting. Hanno en ik liepen door een dorpje met Yaël aan onze hand tussen ons in. Aan de andere kant van de weg kwam een ouder echtpaar ons tegemoet met hun volwassen, verstandelijk gehandicapte zoon tussen hen in. Ze liepen met z’n drieën gearmd. We herkenden elkaar al uit de verte, lachten naar elkaar en groetten elkaar alsof we oude bekenden waren. Een beetje zoals Harley Davidson-rijders elkaar groeten, denk ik.

Zij waren Italiaans, wij Nederlands, maar toch behoorden we tot dezelfde club. Een internationaal genootschap, dat geen onderscheid maakt naar afkomst, geloof, ras of wat dan ook. Je hoeft niet door een ballotage om erbij te horen. Je hoeft ook niet op een wachtlijst, het hebben van minimaal één gehandicapt kind is genoeg.

Ik wil natuurlijk niemand jaloers maken, maar het is een leuke club met enorm betrokken leden en al had ik er liever niet bij gehoord, ik zou hem niet meer willen missen.

Advertenties

oktober

zondag, 5 januari 2014

– 5 en 6 oktober had ik de kindjes zelf en Jochem kwam bij ons logeren. Ik had meteen ook een babysit voor mijn koorrepetitie de vrijdagavond EN de zaterdagmiddag van 1 tot 5 * me happy and greatful *. Op zondag gingen we met een Bongobon naar de C-mine. Het verslag van deze dag kan je lezen op Uit met Vlieg, waar ik voor mag recenseren :). Daarna gingen we nog relaxed eten bij de Mc Do.

de grond in

de grond in

moeilijke opdrachten

moeilijke opdrachten

herinneringsmuntje

herinneringsmuntje

kids heaven

kids heaven

spelen!

spelen!

– 11 november was het weer de fuif van het oudercomité van de school. Het begon met een kinderfuif en daarna mochten de volwassenen zich uitleven. Ik hielp aan de cocktailbar, en moest uiteraard alles zelf uittesten :p

fuifdrankje

fuifdrankje

dance!

dance!

De dag erna vertrokken Jochem en ik naar Keulen. Hij moest er de zondag een marathon rijden. De zaterdag verkenden we start-en eindpunt en gingen we gezellig iets eten met concurrent Bart en zijn papa. We bleven slapen in een fijn hotel met uitgebreid ontbijtbuffet. Veel van Keulen zelf hebben we niet gezien want na de wedstrijd moesten we al door mits Jochem nog een basketmatch moest spelen. Jawadde…

brug met liefdesslootjes

brug met liefdesslootjes

goed gezelschap

goed gezelschap

slaapdrankje

slaapdrankje

– 21 oktober mocht ik op oudercontact bij juf Sara. “Noortje, dit is een rapport om fier op te zijn!”. Mijn hart werd op dat moment serieus in 2 gescheurd: op skype zagen we hoe Isaak zichzelf in het ziekenhuis in slaap huilde van de pijn, door de prik van de neurochirurgen, en tegelijkertijd was ik in de wolken dat ik een dochter heb die zonder pushen het voortreffelijk doet op school. Noortje mocht kiezen wat we deden om het te vieren (en zo onze gedachten te verzetten). Het werd een ijsje eten in het Alks Mattijske, in de nazomerzon, en daarna frietjes uithalen om die voor de tv op te eten. Dikke duim, meid!

– 19, 20, 26, 27 en 29 oktober traden we 2 maal op in St-Lambrechts-Herk en 3 maal in Alden Biesen (2 maal voorafgegaan door een generale repetitie) met het Circle-of-life-concert. We hadden er heel het jaar hard voor gewerkt en kregen een enorme kick door de staande ovaties van het publiek. We raakten maar niet uitgezongen, want op de afterparty traden de Evergreens op en persten we zelf het laatste restje uit onze longen om mee te brullen. Zalig! Het werd een beetje overschaduwd door Isaaks opname, maar hij was net op tijd thuis om naar het optreden te komen kijken… en fit genoeg om daarna mee te vieren :).

repetitie

repetitie

we zijn er klaar voor!

we zijn er klaar voor!

koor = passie delen

koor = passie delen

blij dat mijn aapje erbij was

blij dat mijn aapje erbij was

... en mijn beauty

… en mijn beauty

dank aan de solisten

dank aan de solisten

met soliste Olivia

met soliste Olivia

– Het verwachte zwarte gat was niet zo groot omdat ik de dag na het laatste optreden naar Jochem mocht om mijn halve herfstvakantie door te brengen. De eerste helft bracht ik vooral met Isaak en Kim door, omdat Noortje en Lotte op danskamp waren. En de woensdag ging ik met Isaak en Ariane naar de Ikea. Feestje!! Niets nodig hebben en toch met een volle koffer thuiskomen :). Donderdag ging ik met Jochem een dagje Leuvenen: shoppen (de een vond het al plezanter dan de andere :p), koffietje, SUSHI smullen met de Flair-bon (waw wat kregen we veel voor weinig geld!) en daarna met zijn vriendin Kim nog een cocktailke drinken. Mentaal en fysiek helemaal uitgerust kon ik weer starten aan het tweede deel van het 1ste semester.

Ikea-food

Ikea-food

apetiser

appetizer

mjammjam!!

mjammjam!!

Gelukkig Nieuwjaar!

woensdag, 1 januari 2014

Voorlopig zijn we eventjes uitgefeest. Het nieuwe jaar is grandioos ingezet. Jullie krijgen er zeker nog verslag van, alsook van nog 3 maandjes 2013. Jullie kunnen het al raden wat ik mezelf wens: wat meer tijd. Het komt goed, ik heb alvast zin in 2O14!

xxx

Lies, Jochem, Noortje en Isaak