Archive for juni, 2013

SOS superheld!

woensdag, 5 juni 2013

Jaja, ik weet het, ik ben hopeloos achter met de blog, maar dit bericht kon gewoon niet wachten. Lees en begrijp…

Enkele weken geleden kregen we een telefoontje van KVG. Of Isaak het gezicht wou zijn van hun nieuwe campagne ‘SOS superhelden’? Hij, en Noortje mocht ook, zou op een affiche prijken en in een spotje voor VRT spelen. Daar moest ik geen twee keer over nadenken. Nu zondag gaan de opnames door, een ganse dag, maar het belooft fantastisch te worden! Volgens het mailverkeer hebben ze er alles aan gedaan om het de kinderen zo goed mogelijk naar hun zin te maken. En in het spotje krijgt hij een bekende mama: Grietje Vanderheijden. Ik kijk er enorm naar uit!

Vandaag ervoer ik heel hard dat deze campagne echt wel nodig is. Deze superheld zat weer helemaal in overdrive. Anderhalve week geleden moesten we naar Leuven. Vrij gerustgesteld keerde ik terug naar huis, maar een momentopname bleef nazinderen. Toen de neuroloog zijn benen plooide, jankte Isaak van een pijnscheut. Verwonderd deed ze de handeling opnieuw, maar enige reactie bleef nu uit. Er was geen orthopedist dus werd er verder geen aandacht aan besteed. Dit weekend echter bij het verpamperen, had Isaak opnieuw pijn. Ik belde met de kinesist en die dacht in eerste instant aan een ontsteking van de heupen, iets onschuldig wat elk kind kan meemaken. Maar toen hij hem vandaag onderzocht, kon het dat toch niet zijn. Het lijkt niet ernstig – misschien een verkorting van de spieren, doordat meneertje telkens in de verkeerde W-zit gaat zitten – maar een RX-foto van de heupjes lijkt toch wenselijk. Ik toonde de kine ook zijn voetje. Na een studiedag verleden weekend (spina en voeten), had ik Isaaks voeten nog eens goed bekeken en ik schrok dat het groefje van weleer nu al een serieus permanent putje geworden is. Daar moet ik eens voor langs bij VIGO om een speciaal balkje te laten maken die de voet stretcht in zijn spalk. Allemaal “geen” probleem, ik moest toch naar de dokter…

2013-06-05 18.54.28

Want ik had erop gestaan om nog eens te proberen te stoppen met de dagelijkse profylaxe antibioticum (25 mg furadantine). Al enkele dagen ruikt zijn urine naar het bekende onstekingsgeurtje. Maar ik wou het niet toegeven, het zou wel vanzelf overgaan, met sonderen krijg je sowieso vaak bacteriĆ«n in de blaas… en Isaak was gewoon zijn vrolijke zelf, koortsloos. Tot het vandaag te sterk was, ik toch maar eens een stickje gebruikte en ++ waarnam bij de leukocyten. Ik belde de kinderarts en ik mocht een staaltje binnenbrengen voor microscopisch onderzoek. Lieve buurvrouw paste ondertussen op Noortje: SOS ;).
Het was duidelijk: knoert van een blaasontsteking. De kinderarts van wacht werd erbij gehaald. Ze kennen me ondertussen en gaan gelukkig in overleg met mij voor de behandeling! We riskeren het om te wachten op de uitslag van de kweek (morgennamiddag hopelijk), om gerichte antibioticum te geven; omdat hij niet ziek is en omdat hij al wat ouder is. Het is het risico waard, maar evengoed kan dat betekenen dat het tegen morgen doorzet en dan wordt het spoedopname. Begrijpelijk dat ik niet helemaal op mijn gemak ben. Om het een en het ander op te vangen, moest ik wel direct 2 pilletjes furadantine geven. Thuisgekomen was het al veel te laat, moest ik het eten nog maken en … op zoek gaan naar die pillekes. Want ik had die veilig weggeborgen zodat de soms verstrooide papa die toch niet zou geven. Zo veilig weg… dat ik ze nu totaal niet meer vind! Op de valreep kon ik nog de apotheek bellen om te vragen of die met spoed en tijdens overwerk nieuwe voor mij kon maken. Gelukkig ben ik een ZEER goeie klant. Ik en de kinderen begonnen te eten, ik liep op het afgesproken uur snel naar de apotheek, at (koud) verder, zette Isaak op de pot, at het laatste van mijn eten. Pfff. En voelde me een echte SOS-superheld…
De kinderen raakten maar een kwartier te laat in bed en ik was pompaf.

Maar je weet dat je toch beter eerst het eten moet afruimen.
Je weet dat je die ontplofte living echt niet zo kan laten.
Je weet dat als je de boterhammen en het fruit niet eerst klaarmaakt, het er misschien niet meer van komt en dat je morgen dan extra stress hebt.

Maar je durft ook de was en strijk eens een avondje laten liggen. En dat examen raakt ook wel af als ik het een dagje (of twee) uitstel. Een dag met vettig haar rond lopen moet kunnen. En we moffelen de grootste wanorde gewoon in de kast. Die 2 glazen wijn met chips op mijn terrasje zijn nu echt belangrijker. En ik MOET het van me af schrijven. En seffes sterke koffie, een madeleineke en wat chocolade, ja, dan ben ik helemaal zen.

Het privilege van een alleenstaande superheld?

Advertenties