Archive for juli, 2012

Kapot

vrijdag, 27 juli 2012

Ik heb een rotkarakter. Ik haat mezelf. Ik ben wispelturig en zeer moeilijk tevreden te stellen. Ik ben perfectionist voor mezelf en verwacht helaas perfectie van anderen. Mijn hoofd en gevoelens zitten constant in de clinch. Ik ben mijn eigen ergste vijand en maak daardoor het leven voor anderen zuur.

“Wat had je anders verwacht van Lies?” is een reactie die iemand kreeg toen ze ons verhaal vertelde. En het klopt als een bus. Wat kan je van mij anders verwachten dan miserie 😦

Veel mensen zijn kwaad op mij om wat ik “weggooi”. Ik vond dat ik hard gewerkt heb aan onze relatie, maar wat is hard werken? Ik hou niet meer van Danny, maar wat is houden van? Ik hou van de kinderen, dat is zeker!!! Moet ik dan niet nog meer mijn best doen om hen een “stabiel” gezin te geven? Maar wat is stabiel? Vrienden waartegen ik ons verhaal vertel, reageren soms dat ze liever hadden gehad dat hun ouders vroeger uit elkaar waren gegaan dan liefdeloos en met ruzie zich vastklampen aan elkaar in naam van de kinderen.

IK WEET HET ALLEMAAL NIET MEER!!!!

Een mooi huis, financiële zekerheid, een gezin dat eigenlijk behoorlijk draaide,… ik geef het allemaal op omdat ik ongelukkig ben. IK, hoe egoïstisch… Danny en de kinderen moeten boeten omdat ik “het” niet meer kan. Ze zouden mij beter in een grot opbergen en mij afranselen, zo’n stomme kip ben ik.

Sorry, kindjes! 😥 Sorry voor wie je mama is.

Wie zegt dat ik nu gelukkiger zal zijn? Ik krijg een glimp van hoe mooi het kan zijn, want ik heb een nieuwe vriend*. Iemand die het nu waarschijnlijk ook al op zijn heupen krijgt van mijn depri gedoe… Iemand die me nu steunt en die begrijpt dat de kinderen het allerallerbelangrijkste zijn in mijn leven en dat ik alles voor hen zou doen. Ja, zelfs bij Danny blijven ALS ik zeker wist dat dat het beste voor hen zou zijn, maar daar ben ik echt niet meer van overtuigd.
Ik zeg niet dat het nu beter gaat lukken, ik kan niks beloven, ik wil niks beloven. Op de momenten dat we bij elkaar zijn wil ik gewoon genieten en het zit echt goed, hij “ziet” wie ik ben. Misschien ben ik met mijn rotkarakter niet gemaakt om een relatie te hebben, we zullen zien. Bij deze wil ik hem sowieso al bedanken voor het wat lichter maken van deze donkere periode. Want iedereen denkt maar dat het simpel is voor mij omdat ik de knoop doorgehakt heb en omdat ik al iemand anders heb. Niet dus 😦

Het spijt me voor alle pijn dat ik aan iedereen veroorzaak. Mama, het spijt me! Oma, het spijt me! Danny, het spijt me! Noortje en Isaak, het spijt me! ., het spijt me!

Ik geloof in God en ik ben hypocriet. “Tot 7×70 maal vergeef ik een ander zijn schuld.” Ik heb mijn fouten, Danny heeft zijn fouten. Ik vergeef ze, maar kan het niet vergeten en ze hebben mijn gevoel kapot gemaakt en daar kan ik toch niet veel aan doen? Toch?

HELP!!!

* Voor alle duidelijkheid, ik ben NIET van Danny weg voor hem, het was al gedaan ervoor. Voor sommigen doet dat er misschien niet toe, maar voor mijn eigen geweten is dit heel belangrijk!

Advertenties

einde :'(

zondag, 8 juli 2012

4 kilo vermagerd op 3 weken tijd, een chronisch slaaptekort, moeite om mij te concentreren op simpele taakjes,… het is de balans van een woeilige tijd.

De relatie tussen Danny en mij was stervende, sinds maart is het officieel dood en nu is het tijd voor de begrafenis :(.

Toen we 4 maanden samen waren, wist ik het al, diep in mijn hart. Ik was een maand zwanger. Ik heb altijd moord en brand geschreeuwd dat ouders niet uit elkaar horen te gaan, kinderen hebben hun papa en mama nodig. We hebben keihard gewerkt, waren al in therapie toen Noortje 1 was. Ons gezin draaide prima. Danny was mijn beste vriend en we hebben veel plezier gehad als gezin, dat kan iedereen beamen. We waren een geoliede machine als het op de kinderen aankwam. Maar eens de kids in bed lagen, was er niets meer.

In maart heb ik de knoop doorgehakt. Ik kon dit niet meer. Mijn respect voor Danny als partner was onder het vriespunt. Het was over, maar we wilden wel nog samen wonen omwille van de kinderen; ze mochten er niets van merken. Maar kleine foutjes werden enorme frustraties. Op het oudercontact hoorden we dat Noortje de laatste tijd heel explosief was en kinderen pijn deed. De kinderen horen op zo’n jonge leeftijd niet constant geconfronteerd worden met liefdeloosheid. Onder andere daarvoor kies ik voor de volgende fase. Hoe die uiteindelijk gaat verlopen, daar zijn nog veel vraagtekens rond. 1 augustus hebben we een afspraak met een advocaat gespecialiseerd in familiebemiddeling.

Het belang van de kinderen komt sowieso op de eerste plaats! Danny en ik komen gelukkig nog overeen op dat vlak en we zijn ervan overtuigd dat we een zo gunstig mogelijke regeling kunnen uitwerken!

Op het ogenblik zijn we in de rouw. Om wat het had kunnen zijn in onze dromen, maar niet realistisch was 😥