Archive for maart, 2012

atleet!

zaterdag, 31 maart 2012

Donderdagavond was het zover: de eerste basketbaltraining. Na school moest hij nog even dutten, waar hij geen bezwaar tegen had. Door de vermoeiende woensdagnamiddag, de kine om half 6, eten pas om half 7, gevolgd door zijn verzorging, was hij meer dan moe. Hij was huilerig toen we hem 2 uren later AL wakker maakten en zijn darmspoeling combineerden met een boterham. We reden naar Herk, en toen Isaak Silke (zijn personal trainster), de ploeg in volle actie en die rijkdom aan ballen zag, veranderde zijn humeur instant! Van 7 tot 9 heeft hij zich rot geamuseerd. Hij pikt vrij snel iets op en is al bezig met de beginselen van dribbelen. Mikken in een ring lukt heel goed, al voelt meneer zich te goed voor de kleine bal; geef hem maar the real stuff. Rijden deed hij veel te weinig. Hoewel hij zin kreeg om gezellig tikkertje mee te doen, wou hij niet van mijn zijde wijken. Op het einde kreeg ik ook een rolstoel en zo kregen we hem toch in beweging. De volgende keer mogen we al een stuk meedoen met de opwarming van de groten! Silke, dochter van de trainer en lief van een speler, zorgde voor de goede begeleiding en wat beeldmateriaal:

eerst met de moussen bal

en dan zoals de echten!

de ring is nog net iets te hoog

zo moet je dribbelen

betere uitleg door een pro

en dan zelf aan de slag

even pauze

energie bijpompen

beetje jongleren

en racen met mammie

Binnen 2 weken zijn we opnieuw van de partij!

Vandaag was het dan de eerste rijles. Het was ergens geruststellend dat Isaak deze week al een paar keer gezegd had dat hij wel terug wou zitten op het kleine paard. Niet op het grote! Daar trokken wij ons natuurlijk niets van aan. Het lijkt meer beangstigend zo hoog te zitten, maar de bewegingen van een pony zijn veel wiebeliger. Ik zette me op Qliksane en nam een spartelende jongen aan. Hij was bang en huilde, maar zonder tranen. Na enkele toertjes verdween het geluid en was er alleen nog maar een vertrokken gezicht. Daar wist Sara gelukkig nog iets op: Isaak mocht een speelgoedpaardje vasthouden. Dat viel duidelijk in de smaak en vervolgens had ik mijn stoere kerel terug! Hij kreeg er echt zin in, kletste honderduit en verlegde steeds meer zijn grenzen. Op het einde hield ik hem al niet meer vast. Toen we terug bij de stal waren, glipte ik er af en zat Isaak als een echte ridder helemaal alleen! Ik kan weeral ontzettend trots op hem zijn. Het was ook ontroerend om te zien hoe goed zijn voeten staan in ruiterzit. Door de goede heupstand (eversie), volgt de onderkant op een natuurlijke manier. En volgende keer wil meneer weer… op het grote paard!

bang wezelke...

het wonder van het speelgoedpaardje

een dwergje op een vriendelijke reus

Advertenties

Buiten!

vrijdag, 30 maart 2012

Maandag had ik met de CLB-arts een afspraak voor het invullen van de GON-aanvraag. Vanaf september kunnen Isaak en zijn juf rekenen op 2u hulp per week. Dinsdag was het Noortjes dansles, terwijl ik bij Kim op het terras van een koffietje kon genieten. Isaak speelde ondertussen in de tuin. En woensdag was het officieel buitenspeeldag!

Het was al lang geregeld dat Sam zou komen spelen. Toen ik het trio van school haalde, was Isaak verkleed in Bumba, zelf gemaakt! Normaal zou er 2 weken geleden carnaval gevierd zijn, maar door het busongeval werd dat uitgesteld.

(Noortje mocht toen wel met haar outfit naar huis, opgemaakt door de juf:
)

Ik sprak af met mijn rechter- en overbuur om met de bus naar de georganiseerde activiteiten in het Kapermolenpark vertrekken. Net ervoor waren alle kindjes flink aan het kleuren, het beloofde dus een vredevolle namiddag te worden.

De zon was ons alvast gunstig gezind. De busrit was een hele belevenis voor de bende jung. Toen we aankwamen, zagen we al van ver de massa’s springkastelen en de geschminkte gezichten. 12 oogjes begonnen te blinken :). De mama’s ploften neer op een stoel en aten van de meegenomen koekjes, al moest ik vooral als chaperonne van Isaak rondspringen. Het was een fantastische namiddag! ik zette vlinder Sam tevreden af bij haar oma en spiderman Isaak vertelde alles aan de kinesist. En nu vertelt mama het aan heel Vlaanderen… met mooie foto’s:

samen onderweg

een fatamorgana in de verte?

koekjespauze

wie is da?

wachten op de bus

met het Nickelodeon-cadeautje

Met al dat buiten spelen, heeft Isaak een nieuwe truc geleerd: met de driewieler rijden.

De kinesist was enorm onder de indruk! Wie niet…?

hippotherapie

woensdag, 28 maart 2012

Zaterdagmiddag gingen we kijken hoe Jana leert paardrijden. Hippotherapie is enorm goed voor de balans van het lichaam en voor bepaalde spierontwikkelingen. Isaak mag volgende week ook starten! Klein probleem: onze stoere man heeft schrik van paarden. Op de kermis krijg je hem niet op een levend exemplaar. We forceerden hem met mama op schattige pony Bo, nadat zus het voorbeeld toonde. In het begin huilde hij, maar na een ritje viel het eigenlijk wel mee. Omdat de bewegingen van een groot paard minder eng zijn, moet hij starten op een brave merrie. Dat beest is enorm voor zo’n klein venteke! Gebruikelijk is dat de kinesist mee gaat op het paard bij zo’n klein kindje, maar omdat de mama ruiter is, krijg ik die taak toegewezen (is makkelijker voor de kinesist). Daar zeg ik niet nee tegen ;). Benieuwd of Isaak ook deze hoogte zal durven trotseren. We proberen het vier weken, en als de schrik te erg blijft, wachten we. Zus zou maar al te graag ruilen…

op Bo

Om Isaak te belonen (alle excuses zijn goed ;)), gingen we onderweg naar huis (we verzwijgen dat het eigenlijk een omweg is) naar ’t Keysels Creymke. Mijn Pimm’s ijs met advocaat was een topper. Met zo’n weer mag dat voor mij een wekelijkse gewoonte worden!

Zondagochtend gingen we naar de familieviering. Erna gingen we eten in een brasserie op de oude mijncite. Het uitzicht was adembenemend! Het eten was eerlijk lekker: verse mayo, vers gesneden frietjes,… Ik had een soep, steak stroganoff en koffie met sorbet voor 15 euro! Een aanrader. Daarna gingen we naar het wereldfeest van Broederlijk delen op de Kattevennen. Er was vanalles te doen: een actieve wandeling, spelletjes in de speeltuin, knustelen, een Henna-tattoo,… en alles badend in de zon. De kinderen waren doodop, geen last van zomeruur-niet-willen-slapen hier…

daar is de lente!

maandag, 26 maart 2012

De zon brengt vreugde en goesting om op te staan. Helaas betekent het voor mij terug mijn gevecht met mijn longen. Astma, pfff. Danny zegt dat ik ’s nachts onrustig slaap al kuchend en hijgend. Hoewel ik niet wakker word, heb ik overdag last van enorme vermoeidheid. Desalniettemin verkies ik deze temperaturen!

De eerste warme dag, 14/3, mocht Noortje bij vriendinnetje Sam spelen. De tweede warme dag mocht ik met Isaak op controle voor de verhoogde kinderbijslag. Als ik de uitslag ervan heb, vertel ik er meer over (onder het motto: anything you say can be used against you). De derde warme dag ging ik met Kim zwemmen, Sushi eten, koffietje drinken bij Boon en haartjes laten knippen 😀

Verleden zaterdag ging ik dus naar de praatgroep. Isaak speelde met de kindjes terwijl de ouders zich met serieuze zaken bezighielden. Erna aten we soep met boterhammen, heel gezellig allemaal! Danny is niet zo’n prater; die ging ondertussen met Noortje shoppen en een snackske eten. In de namiddag gingen we loeren naar auto’s. We hebben dringend kofferruimte nodig, maar moeten nog wachten op recht op BTW-vermindering (genoeg punten dus). We denken aan iets Kangoo/Berlingo-achtig en hoewel de prijs ervan meevalt, hopen we dat onze rekening een nieuwe ogen aankan…
’s Avonds was er een feest van Danny’s werk met een optreden van eigen band. Het eten was lekker, de sfeer was goed, babysit Yana kon lang blijven, maar ik moest om 22u opgeven. Ik voelde me echt belabberd.

De zondag ving Danny de kinderen op zodat ik kon uitslapen. Ik probeerde een nieuw receptje uit en in de namiddag gingen we naar de Horta. Omdat de grond in onze tuin zo onvruchtbaar is (bouwafval!), wou ik de moestuin upgraden naar 2 m²-tuintjes. Prijs per stuk viel mee (25 euro voor het hout), maar tegen dat we alle benodigdheden hadden, moest ik serieus slikken: meer dan 180 euro!!! Sparen door eigen groenten te kweken, daarvoor zullen we ferm ons best moeten doen. Danny heeft alvast hard gewerkt voor een mooi uitzicht en nu maar hopen op een serieus renTement.

netjes, hé

We moesten erna bekomen en niets is daarvoor beter dan een ijsje van geitenmelk of in mijn geval een koffie met een pannenkoek met advocaat in Kermt. Het heeft gesmaakt!

De week erna vloog voorbij. De kinderen konden na school telkens op het pleintje spelen. Vooral het bellen blazen was een topper. Een zomer vol kinderkreetjes in de zon, terwijl ik op mijn gemak mijn huiswerk kan doen, dat zie ik wel zitten.
Hoogtepunt was toen ze thuiskwamen met de schoolfoto’s. Voor de eerste keer mochten ze samen poseren 😀

2 cute!

1 cutie

instapklas met juf Anke, juf Marlies en verzorgster Chrisje

2de kleuter met juf Anniek

Woensdagnamiddag waren de kinderen pokkelastig. Ik ging samen met hen naar de stoffenbeurs en kan wel begrijpen dat 2 uren stofjes bekijken hen niet echt kon boeien. Ook dat ze zelf een coupon mochten kiezen die ik zal omtoveren tot een kledingstuk kon niet lang soelaas bieden. Noortje zeurde en Isaak reed express telkens weer tegen haar benen. Mensen keken naar hem alsof hij er niks kon aan doen en konden duidelijk geen begrip opbrengen dat ik “dat arme schaap” strafte. Pfff. Daarna moest ik met die twee naar de kine, wat ook niet echt dankbaar is na zo’n uitje. En tijdens zijn verzorging was Isaak een klein monster, die de hele tijd spuugde naar mij. 19u kwam net op tijd, of anders kreeg ik zelf iets of deed ik hem iets aan… Wat een dag!

Donderdag kon ik gelukkig op mijn positieven komen bij een ontbijtje met Kim in de Lunch Garden, een naailes met patroonaanpassing (heerlijk logisch nadenken!) en een vergadering van Gezin en Handicap, waar ik voor uitgenodigd was omdat ze mijn ideeën boeiend vonden (overkomt me ook niet elke dag). ’s Avonds was het rustig in huis met uitgeputte kinderen en Danny die naar een infoavond ging over handicapzorg in de toekomst.
Vrijdagnamiddag nam ik rustig tijd voor mezelf. Een terrasje, een föhntje, een dutje en ik kon weer tegen het weekend!

Happy WDSD!

woensdag, 21 maart 2012

Op Facebook is er een besloten groep “speciale kindjes Vlaanderen”. Je kan er alleen lid worden als een al bestaand lid je toevoegt. Heel toevallig heb ik op het internet Els Verreydt* ontmoet. Het klikte virtueel direct en in het echt viel het meer dan super mee (zie blok Kerstvakantie). Ze nodigde me uit voor de groep, maar zei wel dat de meeste leden ouders van Down-kinderen waren. Het deed me twijfelen, maar uiteindelijk zei ik ja.

Nu zoveel maanden later moet ik toegeven dat ik enorm veel aan de groep heb. Een motorische handicap is niet vergelijkbaar met een mentale, maar de zorgen van de ouders, de reacties van de maatschappij, onze zielsverandering,… zijn dat wel!

Ik heb er ook de mama van Luna leren kennen, het überschattige meisje dat samen met Isaak in de Standaard stond. It’s a small world. Ik popel om hen allemaal eens in het echt te zien, want we begrijpen elkaar zonder woorden.

Zaterdag ben ik ook naar de praatgroep van Gezin en Handicap geweest in Hasselt. We waren met een tiental ouders die onze gal konden spugen over de administratie, prenatale diagnostiek, inclusieonderwijs,… onder leiding van lieve Lief. Ook daar waren 3 kinderen met Down, die zalig samen speelden met Isaak, jong en oud, zonder onderscheid. De mama van Elisabeth verwoordde het zo mooi: “Ik heb 6 kinderen en ik kan maar van 1 zeker zijn dat ze gelukkig zal zijn”.

Vandaag, 21/3, is het wereld Down syndroom dag (TRIsomie 21). Uit respect, dank en liefde voor de ouders en kinderen van de groep, heb ik deze blog geschreven.
En ook omdat iedereen er eens stil bij mag staan…

KUS voor alle Marthes, Lunas,… ter wereld!! You make the world a better place!

* Ze was ooit in Koppen omdat ze tijdens de zwangerschap al wist van Marthe’s aandoening

een les in nederigheid

woensdag, 14 maart 2012

Een grote mond en een klein hartje, het is geen ideale combinatie.

Wie mij van vroeger kent, herinnert zich waarschijnlijk mijn grootheidswaanzin. Ik was wel eens op zoek naar een complimentje en spreidde mijn talenten opzichtig ten toon. Wel eens… of eerder regelmatig… of eigenlijk constant. Iemand anders’ prestaties bagatelliseren om zelf als de betere uit de hoek te komen, was daarbij een niet zo net hulpmiddel. Dat dit alles veroorzaakt was door een gebrek aan zelfvertrouwen in combinatie met perfectionisme, kon niemand rieken. Het had evengoed kunnen zijn dat ik mezelf fantastisch, hoogbegaafd, superieur,… vond. Niet dus… Ik had telkens de bevestiging nodig dat iets zeer goed was, voor ik mezelf iet of wat geslaagd vond. Vervelende gevoelens die zicht uitten in vervelend gedrag. Het is een verklaring, wat het niet goedkeurt uiteraard.

Dat ik een ontzettende flapuit ben, vergroot het probleem alleen maar. Ik heb al zaken gezegd, waarvan ik een fractie van een seconde weer spijt had. “Mens, dit zeg je toch niet”. Ik spuw mijn mening alsof het de enige is die telt. En ik gebruik harde taal voor mensen die anders doen/zijn. Terwijl ik binnenin heel tolerant ben.
Als klap op de vuurpijl hou ik bijzonder van ironie. (Wikipedia: Ironie is een stijlfiguur waarbij dat wat klaarblijkelijk gezegd wordt, afwijkt van dat wat bedoeld wordt. Zodoende is ironie veelal alleen herkenbaar voor de geoefende of ingewijde verstaander) De humor komt niet altijd aan en mijn uitspraken klinken daarom soms wreed of hautain. In de geschreven taal is het nog moeilijker, zo kan ik me voorstellen dat veel van deze blog anders overkomt dan bedoeld.

Sinds de geboorte van de kinderen is er veel veranderd. De allesomvattende liefde voor hen vernietigt de meeste van mijn andere gevoelens. Ik heb helemaal de behoefte niet meer om als haantje de voorste beschouwd te worden. Integendeel, bij zaken die niet met de kinderen te maken hebben, hou ik me graag low profile. Af en toe verval ik in oude gewoonten. Als ik bv uren steek in baksels, hoop ik toch stiekem op wat bewonderende blikken. Maar bovenal voel ik me de laatste jaren gewoon gelukkig.

Vandaag zei iemand dat ze bij mij altijd het gevoel had dat ik me beter voelde dan haar. Ik was geschokt. Dit wil ik bij niemand teweegbrengen. Samen met de busramp die mijn moederhart breekt, werd het me teveel. Ik heb serieus wat traantjes gelaten en ben er de hele dag niet goed van geweest. Maar dit verdwijnt in het niets bij het verdriet van familie van de slachtoffers van vandaag. Mijn medeleven is enorm. En mijn dankbaarheid voor mijn gezin nog groter. Ik heb mijn kinderen de hele dag stevig vastgepakt!!

me en de kids

dinsdag, 13 maart 2012

Na de oogarts ging ik helpen op de boekenbeurs op school, georganiseerd door het oudercomité. Er kwam geen einde aan het aantal boeken, geweldig!! Noortje en Isaak mochten de hele tijd spelen terwijl ik aan de kassa zat. Ze mochten elk een boek uitkiezen (Noortje een handleiding om prinses te worden en Isaak een boek met piratenpuzzels) en ik kocht ook nog een kinderbingo die we op het potje kunnen spelen. Dat Isaak zich opperbest voelde, demonstreerde hij toen hij de andere kinderen wou volgen tijdens het onder de tafels kruipen.

Het weekend verliep wat in mineur. Een gebeurtenis waar ik niet verder op in wil gaan, heeft me een serieuze klap in mijn gezicht gegeven en diep gekwetst. Zaterdagmiddag probeerde ik me wat op te peppen door te gaan eten met de kids in het theatercafé. Hun vegetarisch bladerdeeghapje met rijk slaatje is subliem. Erna gingen we een verkleedpak kopen voor Isaak. Op school is het namelijk carnavalsweek. Toen onze zoon het spidermanpak zag, ging hij door het lint. Hij wou niks anders meer bekijken. En heb ik al vermeld dat hij halsstarrig is? Ik gunde het hem en toen ik hem thuis aangekleed zag, kon ik alleen maar waw zuchten:

Mijn held!

Zondagmiddag is normaal ons uit-eten moment, maar dat krediet had ik de dag ervoor al verspeeld. Ik maakte dus een nieuw receptje klaar, gelukkig met hulp van mijn kroost.

Na het eten bracht ik Noortje naar Pretland voor het verjaardagsfeestje van Camille en Louise. Ondertussen trokken we met Isaak naar de carnavalsstoet in Diepenbeek. Hij werd weer overladen met snoep en gadgets, niet normaal! We kregen zelfs een Plop-boekje en een fijn gezelschapsspel! Onderweg naar huis was Spiderman stikop.

Ook Noortje had een fantastische tijd gehad en zo liep het weekend toch beter af dan verwacht.

PS. Verleden week waren nog enkele andere vermeldenswaardige gebeurtenissen:
1) maandag was er op school overleg over Isaaks schoolstart. Iedereen was uitermate positief. Alleen het gebruik van de K-walker zou beter moeten kunnen, maar daar zullen we de GON-juf vanaf september voor moeten inzetten. Dat Isaak op zijn hoofd valt, dat valt moeilijk te vermijden. Hij is zo’n wildebrok! De juf zegt dat hij soms een aan”loop” neemt met Otto als er plaats is, om dan met een hockeystop tot stilstand te komen. Tsss.
Ik was ontzettend blij dat iedereen het nu super ziet zitten met hem. Ook de ouders van klasgenootjes hadden met de juf gesproken. Ze vinden het leerrijk dat Isaak in hun leventje is en de kinderen praten altijd honderduit over hem. Fijn 😀

2) Noortje mocht woensdagnamiddag naar het verjaardagsfeestje van Majlen.

Majlen, Arjen, Lore, Mariet, Nour, Noortje, Margot en Paulien

Ondertussen kon ik rustig met Jesse kletsen, die op bezoek kwam. Siska was niet mee en Isaak lag in bed. Broodpudding, koffie, heuglijk nieuws en twee tetterende wijven, zaaaalig…

Puber-tijd

zaterdag, 10 maart 2012

De laatste weken doet Isaak moeilijk. Hij is opstandig en laat dat op een heel agressieve manier merken. Op momenten dat hij rebels is, wordt hij een klein duvelke. Alle redelijkheid verdwijnt dan even. Een voorbeeld:

– Isaak, het is tijd voor school, leg de schaar neer.
Een nee-schuddende Isaak weigert.
– Als jij het niet weglegt, pak ik het af.
Nog steeds nee. Ik pak het af. En dan begint het krijsen! Ik pak hem op, zet hem op de trap en wil zijn trui aandoen.
– Sewf! (ik wil het zelf doen)
Ik geef hem de trui, maar uiteraard heeft hij het te druk met krijsen om zijn trui aan te doen.
– Als je nu je trui niet aan doet, doe ik het.
Geen reactie. Onder serieuze dwang kleden we met twee onze spartelende zoon aan. De ganse wandeling naar school, brult hij en remt af en toe met volle kracht de rolstoel. Sewf sewf sewf!

En zo gaat het meermaals per dag. Soms wil hij A, geven we dit en dan duwt hij het weg en wil B. Als B dan voor zijn neus staat, wij hij uiteindelijk toch A. Maar denk dan niet dat hij tevreden is als hij A terug krijgt…

Mijn eerste idee was peuterpuberteit. Een zeurend stemmetje in mijn achterhoofd waarschuwde echter voor drainproblemen. Agitatie is een bekend symptoom…

Verleden weekend werden we met een tweede probleem geconfronteerd. Plots stond Isaak vol uitslag. De rode vlekken met bultjes in het midden kwamen en gingen vrij snel weer weg (na half uurtje). Even later verschenen er op andere plaatsen, enz. Hij had er gelukkig geen last van. Vooral na het huilen, stond hij vol.

Maandag belde ik mijn dokter en die vertelde me dat het netelroos is. Het is waarschijnlijk een allergische reactie, maar kan niet veel kwaad. Ik begon te googelen en vond dat infectie ook een mogelijke oorzaak is. Misschien aan de drain?

Het slapen verliep ook steeds moeilijker. Het kind dat vroeger ’s avonds zijn hoofd neerlegde en altijd direct in slaap viel, bleef telkens nog een half uur om zijn mama roepen. Ook ’s ochtends werd hij al krijsend wakker. De eerste keer, om half 6, holde ik verschrikt naar zijn kamer en toen ik zijn deur opendeed, riep hij: eten, eten! Tja, eten, dat doet hij ook niet meer goed! Meneer lust plots geen vlees meer en al zeker geen groenten. In een hutsepot vist hij alleen de patatjes uit en soms eet hij enkel wat rijst. Geen wonder dat hij dan vroeg honger heeft. De tweede keer weende hij om 6u om zijn tut – die op 10 cm van zijn mond lag – en de derde keer om zijn konijntje. En drainproblemen zijn ’s ochtends altijd het ergste…

Om mijn bezorgdheid helemaal op te fokken, zei Isaak woensdag en donderdag dat hij hoofdpijn had. Toch durfde ik nog niet naar Leuven bellen. Die peuterpuberteit was een aannemelijkere oorzaak, want hij gaf nog niet over en had duidelijk geen ernstige hoofdpijn, niet zoals de vorige keren. Toevallig belde Myleen me donderdagavond zelf op omdat ze Isaak nog eens willen een dag testen in juli. Ik luchtte mijn hart en ze vond het toch raadzaam dat we een oogarts opzochten. Nu de fontanel dicht is, is overdruk na 24 uren zichtbaar aan de oogfundus. Kennissen raadden me dr Dieryck aan en vrijdagochtend belde ik of ik langs mocht komen. Voor zo’n dringend geval was er die namiddag nog plaats. Isaak onderging alle testen met glans en werd weer direct de lieveling van de assistenten. Ze waren verwonderd hoe gemakkelijk hij bleef naar Bumba kijken terwijl er lucht in zijn ogen geblazen werd. Vol zenuwen wachtte ik op het verdict terwijl de oogarts naar de achterkant van zijn oogbol keek. Ik kon opgelucht ademhalen: de oogzenuw zag er mooi afgelijnd uit.

Ik moest erna terug denken aan het telefoongesprek met Myleen. “Als het geen overdruk is, zult ge toch wat strenger moeten zijn, mevrouw”. Time-outs, here you come!
Of zou ik de oorzaak zijn? Zou mijn stress een effect hebben op Isaaks gemoed? Nu ik weer gerust ben, hebben we amper nog miserie gehad! Wie moet hier heropgevoed worden?

Weekendje chez maman

woensdag, 7 maart 2012

Na de skireis was het eventjes moeilijk om de routine thuis terug te vinden. De zondag kregen we al bezoek van Kirsten, Frederik, Sander en Elise. Ik maakte het mezelf gemakkelijk en haalde Chinees af. Het dessert was simpelweg ijs. Dat veranderde niks aan de gezelligheid!

De week vloog voorbij en ik poogde mijn was en mijn schoolwerk in te halen. Tevergeefs. Mijn vrije donderdag ging naar de onderzoekers van het magentaproject. Ze kwamen me thuis 3 uren interviewen, op prospectie wat de noden zijn van gezinnen met een zorgenkind. Ik vond het boeiend en zij aanvullend. Het was makkelijk praten met Noor, want zij is de mama van een andersvalide 20-jarige. Ik kreeg van haar een idee over toekomstige problemen; we zullen onze handen vol hebben…

In het weekend werd er ook allesbehalve werk ingehaald. We vertrokken vrijdagavond naar Vlamertinge. Tussenstop was Gasthuisberg, deze keer niet voor Isaak. Erik van Brigitte had een stom accident gehad op skireis in Italië en heeft serieuze problemen met zijn been. We gingen op bezoek en gaven hem een tas met opdruk: “liever zou ik nu skiën” :). Daarna liet ik ook Danny kennis maken met de Mamma Mia.

Zaterdagochtend gingen we schoenen kopen, een Paascadeautje van mijn ouders. Voor de eerste keer heeft Isaak ook prachtige schoenen. Tot nu toe hield ik het op goedkoop spul omdat er geen steun moet zijn over zijn spalken, maar dat had natuurlijk esthetische gevolgen. Ik ben echt in de wolken met deze stuks!

Een koffietje vóór het shoppen, een etentje erna, het was een mooi begin van de dag!

Daarna gingen we naar moeke. Afspraak met opa en oma Kortrijk! Ze hadden cadeautjes mee voor Noortjes verjaardag: een rok en T-shirt en een pop. Isaak kreeg een boekje en stickers als troost. Er was ook een heerlijke taart.

Het was Ieper kermis en de andere grootouders wilden de kindjes ook nog wat verwennen… We dachten natuurlijk ook aan onszelf en gingen erna iets drinken en namen oliebollen mee naar huis.

net als Amika

on the road

2 keer de flosj na elkaar

ik wil ook nog eens!

en we zijn weg...

... de hoogte in!

stoer!

vissen

beet!

vispunten omgezet in 2 paraplu's...

...en prul om mee te spelen tijdens het drinken achteraf

dat smaakt naar meer!!

Zondagnamiddag gingen we bij meme op bezoek. Met onze buik gevuld met koekskes trokken we daarna naar Roeselare. Danny’s nicht Ilse is er bevallen van Robbe. En ’t is een schoontje!

Ilse en Henk baten een biljartzaal uit, dus de kinderen hadden plaats genoeg om te ravotten :). Isaak oefende zijn stappen en Noortje profiteerde…

Toen we thuiskwamen moest ik helaas constateren dat er geen strijkkabouters op bezoek gekomen waren…