Archive for januari, 2012

vanuit m’n luie zetel

vrijdag, 27 januari 2012

Maandag postte ik het volgende op facebook:

zaaaaaaaaaaaaalig, verlof en een kind dat het zo rap uitstekend doet op school: om 14u is de was, strijk, boodschappen, wat papierwerk,… gedaan en rest er nog tijd voor een koffieke, cake en een tv-serieke voor ik de kids oppik 😀

en woensdag:

net een uurtje geknutseld met de dochter. Heerlijk, moet ik toch meer tijd voor pakken!

Sommige mensen concludeerden hieruit dat ik een heel relaxte maand heb. Die gedachten wil ik toch even bijsturen.

– verleden week dinsdag begon ik in de CM. Na 2 maanden had ik de papieren terug op orde gekregen, en in ruil voor die papieren krijg ik een bedrag even hoog als Danny’s loon. Hoewel we meer dan dat geld erin staken, leek dit een schoon cadeau. Ik kon dus met gerust geweten gaan nieuwjaren in het Kookpunt met Kim. Erna was er nog tijd voor een nieuwe jas :). Daarna fietste ik gehaast naar school, vroeg een mama of Noortje met haar mee mocht naar de dansles en nam Isaak mee naar huis voor een dutje. Om 7u moest die namelijk nog naar de kine en ervoor verzorgd zijn. De rust van de middag was al weer weggestresst.

– woensdag gingen we naar Heverlee om een oplossing voor het mouwprobleem in Otto te zoeken. Eerst stopten we in Leuven bij een metaalwerker die het probleem voor ons bekeek. Hij zou eens kijken tegen welke prijs hij iets kon fixen. Even later, in de toonzaal van VIGO, bleek dit een onnuttig uitstapje te zijn. Heel de rolstoel werd na 1 blik afgekeurd: zitje te lang, benen geen goede houding, het voortbewegen ergonomisch niet goed voor onze racer (hij moet te ver naar achter grijpen),…. Ik dacht eerst dat het een commerciële truc was, maar toen hij plaatsnam in de rolstoel to be, zagen we onmiddellijk het gigantisch verschil. We hadden geen keuze want voor een actief kleuterrolstoel bestaat er bij VIGO maar 1 model: de Quickie Simba. De adviseur verzekerde ons dat hij zeker 3 jaar zal passen, want pas dan krijgen we een nieuwe vergoeding van de ziekenkas. De eigen opleg van 530 euro hebben we op onze rekening gekregen van de Vlamertingse Volleybalclub, die een fuif gehouden heeft voor Isaak. We zijn hen oneindig dankbaar.

– ’s Avonds ging ik zelf een matchke spelen. We verloren helaas tegen de eerste, maar het was echt spannend!

– donderdagvoormiddag ging ik naaien. In de namiddag moest Danny naar de cardioloog voor een check-up wegens klachten alom. Hij is volledig gezond verklaard, maar heeft naar eigen zeggen last van “een dominant vrouwke” die dus blijkbaar voor chronische hyperventilatie zorgt. Lastig probleem…
’s Avonds moest ik om 18u al op school zijn voor het voorbereiden van de voorstelling Leren leren, georganiseerd door het oudercomité. Het werd een boeiende avond.

– vrijdag was ik ziek. Grieperig. Bovendien heb ik een vaas op mijn teen laten vallen met een scheef, gezwollen, blauw, pijnlijk lichaamsdeel als gevolg. Ik rustte zoveel ik kon, ging zelfs niet naar de kapper! Onder de Dafalgan nam ik dan ’s avonds deel aan een kwis. Pfff, mijn bijdrage beperkte zich tot het weten wat een roux is en welke vrucht El Santa. Zelfs de rekenraadsels kreeg ik niet opgelost. Volgens mij is mijn IQ 10 per bevalling gezakt… Dankzij mijn medekandidaten eindigden we mooi tweede, maar de prijzen waren noppes. De eer volstond gelukkig!

– zaterdag hield ik me nog netjes gedeisd. Ik was opgestaan met een vreemd symptoom waar ik af en toe last van heb: een half gezwollen gezicht. Ik heb er al NMR-scans van gehad en de dokter staat voor een raadsel. Hij denkt ofwel aan een allergie, ofwel aan een virus die een zenuw blokkeert. Laten passeren dus…

Рzondag gingen we zwemmen in Sint-Truiden. Correctie: Noortje en Danny haalden dolle pret uit op de glijbanen en Isaak haalde kunstjes uit in het peuterbad terwijl ik slapjes toekeek. Daarna gingen we eten in het Nieuwscaf̩.

Deze week werd een zware week als single mam. Danny moest voor een opleiding naar Brussel en was al weg voor wij opstonden en kwam pas terug toen de kids in bed lagen.

– maandag had ik wel een dagje op het gemak: cfr Facebook :). ’s Avonds was er wel een vergadering van het oudercomité, maar dat was ook heel ontspannen.

– dinsdag moest ik met Noortje naar het CLB. Het is een proefproject waarbij ouders hun kind uit de 2de kleuterklas halen en hen begeleiden. Het was leuk om te zien hoe gemotiveerd ze was voor al de testjes. Resultaat: oren, ogen, motoriek, schrijven,.. waren allemaal prima behalve haar pengreep (maar mammie doet het ook fout) en het hinkelen (geen ramp). Ook had ze een mooie daling van haar BMI. Ik folter mijn kind dus met ontzeggen van haar lievelingshapjes niet voor niks :).

– woensdag was het pedagogische studiedag in Rapertingen. Ik zat de hele voormiddag in de keuken om mijn kroost en mezelf te verwennen met hesperolletjes. En tijdens Isaaks dutje knutselde ik dus met mijn dochter. ’s Avonds ging ik naar de infoavond voor de skireis. We gaan naar Obertauern. Ooooo, ik poooooopel!

– donderdag moesten we naar Leuven, maar das een verhaal apart.

– vandaag besloot ik er een sportief dagje van te maken: met de fiets naar het zwembad, 30 baantjes trekken met Kim, ons belonen met een broodje, naar de kapper, hollen naar de broodjeszaak omdat ik m’n GSM vergat en dan de bergrit naar Rapertingen.

En vergeet niet dat ik Danny volledig wil ontzien van alle huishoudelijke taken wil tijdens mijn verlof. Dus dat moet ook nog allemaal tussendoor.

Dus nu zit ik uitgeput in de zetel te recupereren van… mijn “verlof”!

Advertenties

COS

dinsdag, 17 januari 2012

Ik was superblij dat ik al een deel van de afstand zondagavond kon afleggen. Anders hadden we om 5u al moeten opstaan. En of Isaak dan nog zou kunnen presteren… We werden als echt gasten onthaald bij Danny’s tante en Isaak werd echt vertroeteld. Na een lekker ontbijtje trotseerden we de file naar het COS. We betaalden hun diensten en namen plaats in de wachtzaal met speelhoek. Eerst werd Isaak op de rooster gelegd door de psycholoog. Isaak popelde voor elke opdracht en amuseerde zich rot. Ik kan zeggen dat hij elke opdracht uitvoerde zoals ik verwachtte, dus de resultaten zullen realistisch zijn. Frappant was dat hij zichzelf een meisje vond… De ontwikkelingsleeftijd moest nog berekend worden, maar het zag er goed uit, het zal zeker geen half jaar minder zijn. Gewoon onderwijs is dus geen probleem.
Daarna was de kinesist aan de beurt om de grove en de fijne motoriek te testen. Inge kende hem al van het UZA maar zag hier nu een Isaak die veel opener was. Ze hebben goed gelachen met hun tweetjes! De fijne motoriek was heel goed. Zijn linkervoet is echter zeer verslechterd sinds oktober. We zullen dus weer met de Dennis Brown schoenen herbeginnen, ook al gelooft de orthopedist daar niet echt in. Ze vond het ook schitterend hoe hij met zijn rolstoel overweg kan. Dit filmpje, van enkele weken geleden, illustreert zijn zelfstandigheid:

Daarna moesten we bij de neuroloog. Ze deed een volledige check-up en ik mocht uitgebreid stoefen over hoe goed mijn zoon het wel doet. Omdat het sonderen niet goed loopt, moeten we dringend contact opnemen met Leuven. Zijn benen moeten we ook goed in de gaten houden: 1 been is vrij koud dus daar is geen goede doorbloeding. Het is merkelijk dunner. Zijn rechterbeen is ook significant korter en de linkervoet is groter. Binnen 2 weken volgt nog een logopedisch onderzoek en dan worden alle resultaten uitgebreid besproken.

Danny kon het toch positief samenvatten: wat we wisten wat een probleem is bij SB, is dat nu en wat we hoopten dat normaal zou zijn, is dat ook!

Isaak was zo flink geweest dat ik hem trakteerde in de Quick. Wees maar zeker dat hij ervan genoot!

Doodmoe kwamen we thuis. Toen ik Isaak in bed stopte, zei ik: “grote jongen”. Voor het eerst zei hij: “nee!” Ik vroeg: “wat ben je dan wel, een baby?” “Nee, mei (meisje)!”
Hm, daar moeten we het binnen een paar jaar toch nog eens over hebben…

byebye babybed

zondag, 15 januari 2012

De eerste schoolweek is afgelopen. Hier zit een ongelooflijk fiere mama!

Dag 2 hielp ik met de staplank en om half 10 vertrok ik al. Weer geen traantjes! Ik ging naar het stad shoppen en eten met Brigitte, vol vertrouwen in de juf, toch met mijn gedachten bij mijn kleine man. Een uurtje voor de school uit was kreeg ik een telefoontje van de juf. De rolstoel was in volle vaart in een goot beland en naar voren gekieperd. Isaak was op zijn voet en hoofd gevallen! Of dat kwaad kon? Dat weten we pas binnen een maand, er is een lichte kans dat de drain verstopt als de ventrikelwand geraakt is. Ik wil daar niet aan denken. We willen hem niet in een kooi grootbrengen, dus zo’n dingen gebeuren. Niets aan te doen! En hij had maar heel eventjes geweend 🙂

Anderen hadden aan de toiletspullen van Isaak gezeten, hoewel ze 2 meter hoog liggen. Alle pamperdoekjes waren verdwenen.
Al bij al was dinsdag toch positief verlopen. Noortje ging na school dansen in haar nieuwe outfit en Isaak bleef rustig spelen bij Kim terwijl wij koffiekrans hielden.

’s Avonds was er even lichte paniek. Het been waarop hij viel was warm en toen we eraan kwamen, jammerde hij dat het pijn deed. Een breuk kan makkelijk optreden zonder dat hij het fel voelt. Er was echter geen zwelling en met de spalkjes leek een breuk onwaarschijnlijk. De dag erna waren de symptomen verdwenen. Een dikke buil aan de zijkant van zijn hoofd was (is!) het enige overblijfsel van de tuimeling.

’s avonds was er vergadering van het oudercomité. Halfweg verliet ik de bende om een matchke volley te gaan winnen.

Woensdag liet ik Isaak alleen.  Ik kon dus met Noortjes klas mee om hen te helpen bij het aankleden na hun eerste zwemles. Alles verliep vlekkeloos. In de namiddag gingen we nieuwe schoentjes halen voor Isaak, want zijn nieuwe spalkjes, 2 maten groter, waren maandag gearriveerd. Een kinesist in opleiding (dochter van een juf) kwam wat vraagjes stellen voor een werkje. Ik stopte Isaak in bed, hoewel die eigenlijk niet echt moe was. Ongelooflijk! Hij sliep toch een dikke 3 uur en kon er zo weer 2 volle dagen tegen.

Donderdag ging ik naar de kapper en kwam Kim in de namiddag (we hadden geen zin om te gaan naaien). Isaak en Noortje aten warm op school. Een gewone schooldag was weer snel voorbij. ’s Avonds moest Isaak nog naar de kine. Hij hield het weer fantastisch goed vol. Die avond was het receptie in de school voor OC en leerkrachten en ik hoorde van iedereen wat een kanjer Isaak wel is! Die middag had hij 4 borden spaghetti proper verorberd. Ze zijn verbaasd wat een makkelijk ventje het is en zo’n plantrekker. Ik groeide van de trots!

Vrijdag ging ik in de voormiddag weer mee omdat het terug turnen was en de kinesist kwam de 2 staplanken bijstellen. Het was een drukke voormiddag maar alles liep gesmeerd. Er is al sprake van een zeker routine, fantastisch! Op de speelplaats liet hij zich in het begin rijden, maar nu gaat hij al helemaal zijn eigen weg. Bravo!

Zaterdagochtend kwam Isaak beneden en hij nam zijn boekentasje met blinkende oogjes. Het concept weekend werd uitgelegd.

Isaak is helemaal opengebloeid en is een echte kleuter geworden. Of gaf ik het mezelf niet toe dat dat al even zo was? Ik wil hem niet verder in zijn groei belemmeren, dus besloten we zijn verjaardagscadeau vroeger te geven: een groot bed! We hadden per toeval in een folderke een laag bed in autovorm gezien, niet duur, ideaal! Danny trok er met Noortje op uit om het te halen terwijl Isaak sliep. Ze gingen ook haar eigen verjaardagscadeau uitzoeken: een gloednieuwe fiets. Haar oude werd haar te klein. Ze koos een roos exemplaar uit en een blauw belletje, dat nu in de garage met een strik om staat tot 14/2.
De succesvolle eerste schoolweek moest gevierd worden. We gingen een ijsje of pannenkoek eten (ik met advocaat, njamnjam). Daarna waren we uitgenodigd bij onze poetsvrouw.

En toen we thuiskwamen, wou Isaak in sneltempo naar bed! De prachtige smurfenlakens hadden we al van meter Tine gekregen. Verbazingwekkend hoe vlot hij erin raakt!!

Na zo’n enthousiasme had ik niks moeite om het babybedje vaarwel te zeggen.

Vandaag mocht Noortje voor de eerste keer naar een verjaardagsfeestje, van haar vriendinnetje Sam. Wij gingen ondertussen in het Theatercafé eten. Isaak kon daar fijn spelen.

In de namiddag werd er wat gewerkt, want hoewel ik verlof heb, heb ik nog nooit zo weinig tijd gehad. En nu gaan Isaak en ik ons klaarmaken om bij tante Rosa en nonkel Louis in Borgerhout te gaan slapen. Morgenochtend moeten we om half 9 in het COS zijn in Wilrijk en Isaak moet in vorm zijn voor een dag testen!

geen leven?

zaterdag, 14 januari 2012

24/12 kreeg ik in mijn mailbox het verhaal over de 9-jarige  Iliana. De ouders hadden de gyn aangeklaagd omdat hij pas op 33 weken zag dat hun dochter een open rug had; ze konden niet meer kiezen voor abortus. De krantenartikels waren pijnlijk: “ze is zwaar gehandicapt: ze heeft een zware lumbo-sacrale spina bifida”. Wat Isaak heeft dus… alleen, zwaar gehandicapt? Deze term krijg ik niet op mijn zoon geplakt. De gyn werd veroordeeld tot 100.000 euro, oa ,zo sprak de rechter, omdat het meisje het recht had om niet geboren te worden. Voor de tweede keer wordt dit argument gebruikt en aanvaard in België. 😦

Ik kan me niet inbeelden hoe het moet zijn voor dit meisje om in die rechtzaal te zitten en te horen dat ze ongewenst is…

In de Morgen verscheen naar aanleiding hiervan een artikel met uitleg over spina bifida prenataal ontdekt, geschreven door Carla Verpoorten. Heel integer! (https://eeneneenisvier.files.wordpress.com/2012/01/carla-v-de-morgen.pdf)

Het stof laaide op en de Belgische abortuswet werd uitgebreid besproken door Jan en alleman. Canvas kon niet achterblijven en maakte de aangrijpende reportage Panorama: abortus op een gehandicapt kind. Zoals ik verwacht had, was de reportage eenzijdig. Enkel ouders die abortus pleegden kwamen aan het woord. En ook de familie van Iliana…

Het raakte me diep. Ik heb sinds de diagnose van Isaak niet meer zo gehuild als gisteren.

Hoezeer ik m’n best doe, ik kan niet begrijpen hoe mensen zo zitten te huilen om hun gestorven kind met Down als ze zelf voor de dood kozen. Ik weet dat veel mensen mij dit kwalijk zullen nemen, maar ik kan het echt niet, sorry! Ik neem het de ouders echter niet kwalijk, het is de hele maatschappelijke sfeer en druk. Ik geloof oprecht dat de ouders de keuze maakten “in het belang van hun kind”, maar ik ben ervan overtuigd dat ze dit belang verkeerd inschatten. Geluk wordt dikwijls verward met “normaal zijn”.
Ik praat niet over ondraaglijk lijden, zoals bij Chiel het geval was. Dat bespaar je een kind inderdaad beter.

Ik ben blijkbaar niet de enige met dit gevoel. Ludo Penninckx schreef op zijn reportersblog: “Een vraag die dan door je hoofd schiet (maar die je op dat ogenblik niet durft stellen): als je die foetus werkelijk helemaal als je kind beschouwt, waarom heb je de zwangerschap dan afgebroken?” (http://actua.canvas.be/panorama/blogs/als-het-geen-leven-wordt-120112/)

Voor de reportage had ik al enorm veel moeite met de grens van de geboorte en dat is na gisteren nog een stuk sterker geworden. De praktijken die beschreven werden bij laattijdige zwangerschapsonderbreking verschillen niet veel van moord. Hoe een handicap zich zal uiten en hoe het kind dit zal ervaren, valt niet te voorspellen. Waarom dan niet toleranter zijn met euthanasie als er echt ernstig lijden is? Overheid, verander hier iets aan! Je mag ouders niet voor een cat-in-a-box-keuze plaatsen, dat is niet eerlijk.

Het ergste vind ik dat Vlaanderen na de getuigenis van de pa en opa van Iliana (“ze ziet zo af”) een heel negatief beeld van spina bifida zal hebben. Het is allemaal een kwestie van visie en ingesteldheid. Waar de opa zoveel problemen heeft met darmspoeling en het beschrijft als een middeleeuwse folterpraktijk, zijn wij zo content dat we dat mogen doen want Isaak is de ganse dag proper. Het is het grappigste uur van de dag, want als Isaak lacht, werkt het beter. En wij kennen wel wat trucjes om dat te bewerkstelligen. Fun for four!
Ik hoop dat de beelden van de glimlachende Iliana veel goedmaakten!

Ze zijn niet mals voor spina bifida, de gynaecologen en het gangbare gedachtengoed. Een citaat uit Peeters en Pichal (radio1) vandaag waarbij ze de mening vragen aan luisteraars, luidt: “… of kan abortus volgens jullie enkel bij die aandoeningen die buiten discussie onleefbaar zijn zoals open ruggetje”. Hu? Onleefbaar, Isaak?

En uiteindelijk moest de familie toch toegeven dat Iliana beter was dan voorspeld. En met wat hij nu weet, zou de pa eigenlijk niet voor abortus gekozen hebben. Bent u nog mee?

eerste schooldag!

dinsdag, 10 januari 2012

We moesten vroeg uit de veren. Om 8u moesten we namelijk aan de schoolpoort zijn, wilden we kunnen binnenrijden om alle apparaten ter plekke te krijgen: de staplank, K-walker, castercar en rolstoel. Toen ik alles naar de klas sleurde, waren de kinderen zich al aan het amuseren: Noortje duwde Otto de helling af en in een rotvaart zagen de juffen met open mond Isaak vervaarlijk langsgieren… al giechelend en netjes afremmend voor hij crashte. Mijn hart stond al direct stil, maar blijkbaar is mijn bazeke een excellent chauffeur. De rest van de dag verliep bijzonder hectisch:

uit de rolstoel – op de bank luisteren naar de kennismaking – kruipend een Juleske ophangen op de rups – gedragen door de juf naar de sporthal – in de castercar en de K-walker tijdens de turnles – terug naar de klas – met Jill naar het toilet – in de rolstoel tijdens de speeltijd – koekje in de stoeltjes – even vrij spelen – in de staplank spelen in de klas – zus rijdt de staplank naar de eetzaal – om half 1 met de bewakingsjuf van staplank naar rolstoel – kinesist komt hem oppikken – terug verzorging door Jill – even op de speelplaats – namiddag in het klasje…

het was een keizware dag voor mij, al dat georganiseer van wie en wat waar moest zijn. Gelukkig komt er voor de juf niet veel extra bij kijken. Integendeel. 2 andere nieuwelingen huilden de ganse dag, maar Isaak was superflink. Om 14u verliet ik de klas. Ik zei dat mama weg moest en hij kon niet rap genoeg “daaaag” zeggen. Bovendien had juf de helft van de tijd haar handen vol met vuile broeken en accidentjes opkuisen. Bij Isaak heeft ze daar geen enkele last van.

Door zijn klasgenootjes werd hij direct aanvaard. Op de speelplaats werd hij wel enorm bekeken en iedereen stelde vragen. Noortje was er als de kippen bij om alles op haar manier uit te leggen. Ook vocht iedereen om Otto te duwen, maar Noortje eiste hem zoals verwacht helemaal op. De tijd zal dat wel oplossen. 1 snijdende opmerking kwam er toen we deze ochtend de gang in kwamen. Een derdekleuterke joelde: “haha, baby!” Ik zei dat het geen baby was en dat hij groot genoeg was om naar school te komen. “Nee, hij kan niet stappen, das een baby!”

Supertrots was hij toen ik hem om half 4 terug oppikte. Hij had 3 verjaardagstractaties gekregen en die koesterde hij in zijn boekentas. En hij knikte keihard op de vraag of hij morgen terug wou. Meer kon ik niet wensen!

onthaalmoment

met Juleske op je schoot mag je iets zeggen

luisteren naar turnmeester Toon

in de turnles

aandachtstrekker!

alle fruit opeten!

spelen onder jongens

Kyra komt me gezelschap houden

luisteren naar het verhaaltje

Jana mag me naar binnen duwen

het Laatste Weekend

zondag, 8 januari 2012

Morgen gaat mijn schatje naar school. Als ik hem ’s avonds in mijn armen wieg voor het slapen leggen, zeg ik hem: “Isaak baby?”. Dan antwoordt hij al enkele weken steevast: “Nee! Ho (= grote jongen)!”. Ik heb het er heel moeilijk mee, maar geef hem alle kansen om te groeien. Dit weekend was voor mij enorm belangrijk ter emotionele voorbereiding, het was het afscheid van mijn baby’tje. En ik wou er een groot feest van maken.

Zaterdagochtend moest ik naar de kapper. Ik moet er morgen netjes uitzien, dan voel ik me beter op school. Ondertussen deed Danny boodschappen met de kroost. Daarna gingen we samen SHOPPEN!!!! We hadden 100 euro cadeau gekregen van mijn schoonouders bij C&A, maar we deden minstens het dubbele op, oeps :). Ik zag een Piet Piraat hemdje met ondertrui waar Isaak wild van was en kocht dit voor zijn eerste schooldag. En ja, ook nog 16 andere stuks 😉

’s Avonds gingen we naar de Winterhappening in Rapertingen. Gluhwein, Jagermeister en jenever brachten me even op andere gedachten. Voor de kinderen was er ook verse warme chocomelk en bbq. Een sfeerbandje en wat vuurtjes brachten ambiance.

Deze ochtend gingen we voor het eerst met z’n allen naar de cinema. Het was kids@movie in Kinepolis: anderhalf uur shminken, knutselen, springkasteel, een fotograaf,… en gratis ijsje (ook een ballonnenclown, maar das verboden voor onze man) gevolgd door een film uiteraard. De kinderen mochten kiezen en zo gingen we naar Mega Mindy. Al bij al viel deze prent mee en de kinderen bleven de hele tijd stil en rustig. De emmer popcorn zal daar zeker mee te maken gehad hebben…

Isaak wil Mega Toby zijn

en Noortje prinses

in de spotlight

in afwachting van het grote beeld

Daarna gingen we een hapje eten in de Century, gevolgd door de gratis Nieuwjaarsreceptie van de burgemeester op de markt. Kim en family waren daar ook, enkele leden van het oudercomité idem. We hebben fijn gekletst, cava gedronken en de kinderen renden of rolden rond. Toen we thuiskwamen was het al bad- en bedtijd. En onze zoon ligt van de grote gebeurtenis morgen duidelijk geen seconde wakker!

De enige domper op de hele dag was weer het uitdagende, stoute gedrag van onze dochter. Ofwel is ze poeslief en helpt ze waar kan, ofwel luistert ze van geen kanten. Het ergste is dat ik zoveel van mezelf in haar herken. Ik denk met angst aan haar puberteit. Ik geloof in een strenge, consequente maar liefdevolle opvoeding, maar weet ook dat ze zich daar hevig zal tegen verzetten. Ze zal vóór haar puberteit moeten doorhebben dat we het beste met haar voorhebben en dat haar verstand soms haar temperament zal moeten onderdrukken of anders zal het om zeep zijn. Opvoedingstips zijn altijd welkom!

beste wesjn, up ’t nieuwe joar!

zaterdag, 7 januari 2012

Terwijl Danny de auto volpropte (en er 10 keer meer inkrijgt dan ik), ging ik naar de kapster om netjes in mijn Heimat het jaar uit te feesten. Vrijdagmiddag aankomen betekent de familiekoffieklets meemaken. Meme en tante Rita kwamen het volume aanwakkeren terwijl we de rest van mijn cake opsnoepten. Daarna gingen we even naar moeke.
Toen de kindjes ’s avonds in hun bedje lagen, trokken we naar de cinema. Sherlock Holmes, nacho’s en snoepjes brachten ons in hogere sferen! Toen we om 0u thuiskwamen, brandde het licht bij de kinderen en stond Noortje langs Isaaks bed. Omdat het belangrijk was dat ze uitsliepen, nam ik dan maar Isaak bij me in bed en Danny bleef bij Noortje.
Mission fucked up! Isaak woelde zodanig dat ik bijna geen oog dicht deed en Noortje bleef een uur tegen papa fluisteren. Om 6u tastte een mini-handje op mijn gezicht en kreunde “zus, zus”. Een half uur later stond madammeke op. Resultaat: alle 4 moe…
Om 12u werden we bij moeke verwacht. Mijn papa en Chris waren daar met toostjes, cadeautjes, broodjes en taart. Ik kreeg een boek om cakelollies te maken, Danny een Châteauneuf du Pape (!), Isaak stapelblokken en een didactisch spel en Noortje een puzzel en een kinderbakset. Maandag moesten we dit laatste al uittesten met broodpudding, à la Jeroen of course 🙂

Na dit feestje konden de kindjes wat bijslapen. Om 18u deden we de verzorging, maakten we ons mooi en vertrokken we naar Tine’s. Met z’n 15 (kids included) deden we de deur van 2011 dicht. We kregen 4 heerlijke hapjes, carpaccio, fazant en een yummie dessert. De kinderen kregen veeeeeeel cadeautjes, waaronder Isaaks eerste boekentas, Noortje een megatrolley, een smurfenbal en -overtrek van metieke, 2 DVD’s, wat creatieve doe-dingen en een hoop Filou-kleren. Ikzelf had onder andere voor iedereen banaan-rumconfituur gemaakt. De kinderen haalden 2012 zonder hun oogjes te sluiten. Pas om 2u lagen we allemaal in ons bed.

chips snijden...

logeerkoffer om in de krokus naar oma te gaan

apetrots op de boekentas

dank u voor de prachtige bal

multifunctionele bal 🙂

Alice in wonderland

Om 7u hadden de kinderen besloten dat er genoeg geslapen was. Ze wilden de K3-DVD bekijken, we aten spaghetti bij oma en de koffers werden gepakt. Om 17u gingen we dan terug naar Tine, waar hetzelfde gezelschap, samen met meme en nog 5 familieleden extra, nieuwjaar vierde. We aten gezellig zelf te smeren toastjes en 22 soorten kazen. Het was ook tijd voor de nieuwjaarsbrieven.

zus mocht eerst

en daarna mocht Isaak voor de eerste keer "voorlezen"

Om 19u trok ik de straat over naar moeke voor de verzorging van Isaak. We deden de kids hun pyjama aan en daarna moesten we huiswaarts trekken. Maandag was immers werkedag voor Danny. En wij 3 bleven lekker thuis 🙂

Bezoek

vrijdag, 6 januari 2012

Het eindejaar en begin 2012 waren fantastisch. Feest vieren betekent mensen rond me heen hebben en dat hebben we veelvuldig gedaan.

Maandag 26 december kwamen Hans, Kelly, Majlen en Arjen. De ouders helpen regelmatig in het oudercomité, het meisje zit in Noortjes klas en Arjen komt binnen een paar maand bij Isaak in de klas. Reden genoeg om eens goed te socializen. Ik nam mijn taak als gastvrouw zeer ernstig en bereidde een vloeibaar chocoladegebakje, aperitief met chipkes, Jeroen Meus zijn zaaaalige lasagne en de ontdekking van de eeuw: La Chouffe koffielikeur. Tijdens de koffie kwam Sandra met Nour en Farris ook even langs, toen was de sfeer en het kinderlawaai compleet. Het was ronduit genieten: het eten klaarmaken, zelf vreten en de op en top gezelligheid! Voor herhaling vatbaar, als je het mij vraagt!

Dinsdag mochten we naar Ham. Daar woont Jurn en zijn gezin. Jurn is 15, heeft SB, volgt regulier onderwijs (ASO) en is een actief rolstoelbasketter. Een voorbeeld voor Isaak! De namiddag was voor mij emotioneel geladen, maar het was ook heel gezellig en ik heb veel bijgeleerd.

Woensdag maakte ik mijn chocoladecake voor Els, Marthe en Stan. Die namen zeggen jullie misschien iets, ze waren ooit hoofdspelers in een Koppen-reportage. Els en haar man hielden Marthe, ondanks haar Downsyndroom. We hadden dus gespreksstof genoeg. We hadden elkaar op het internet leren kennen en dit was het eerste irl-bezoek. De tijd vloog zodanig snel voorbij dat ik niet eens foto’s genomen heb :(. De kindjes waren echt schatjes. En Els, das een fijne madam!

’s Avonds kwam Gitte babysitten, want dankzij Groupon konden Danny en ik een uurtje chocolademassage ondergaan. Mmmmmmmmmmmmmmmmmmm…
Isaak had koorts, waarschijnlijk van de vermoeidheid, dus die was blij dat hij naar zijn bedje kon. Noortje eigende Gitte zich helemaal toe 🙂

Donderdag hadden Annick en John een verrassingsuitstap georganiseerd voor ons. Omdat de crèche gesloten was, moest Isaak samen met zus naar de buitenschoolse opvang. Zij zagen het helemaal zitten en het was ook zeer goed gegaan. Fijn! Wij waren ondertussen naar Antwerpen geweest voor aperitief, een Indonesisch alles-erop-en-eraan menu, een bezoek aan het indrukwekkende MAS en een koffietje aan de Schelde. Onvergetelijk. Ik bedankte Annick met een ketting als kerstcadeau (inderdaad, van Hongaarse makelij).

Vrijdag vertrokken we naar West-Vlaanderen, maar dit verdient een aparte topic.

Deze week is eveneens voorbijgevlogen, al moest Danny weer werken. Dinsdag mochten we, na de kine, bij Jessie op de koffie, de mama van Siska. Ook al zien we elkaar niet zo vaak, ze is een beetje mijn soulmate. In Clooney-stijl kreeg ik mijn koffies en de pannenkoeken smaakten heerlijk. De 3 kinderen speelden netjes samen, lekker druk.

Woensdag was er opnieuw kine – een hele onderneming met die twee – en trof ik voorbereidingen voor het bezoek van de buren. Danny wou wat macrofotografie oefenen en trok deze smakelijke kiekjes:

Gisteren ging ik na de kine naar Kim. Ze had een logé van Isaaks leeftijd en de 4 kinderen hielden elkaar bezig. Wij konden dus bijkletsen, spelletjes spelen en … pannenkoeken eten. ’s Avonds kwamen de buren op het jaar klinken. Er werd serieus geboemeld, hapjes naar binnen gewerkt, geroddeld en gelachen. De kinderen werden rond 21u naar bed gestuurd en wij gingen nog door tot na middernacht :).

het eindresultaat

op 2012 en het goed leven!

Liam en Noortje

uitgeteld duo

De drukte hield me van de triestige gedachte dat het nu wel echt niet meer lang duurt voor mijn laatste baby definitief foetsie is… Nog 3 keer slapen en hij moet naar school…