Archive for maart, 2011

afreageren

woensdag, 30 maart 2011

Maandag was niet mijn beste dag.

Het begon al met een brief van Nuon. Even de situatie schetsen: omdat Isaak 66% heeft, hebben we recht op sociaal tarief voor elektriciteit en gas. Dit zou volgens KVG automatisch moeten gebeuren. Het verwonderde me eigenlijk niet echt dat op onze afrekeningsfactuur dat niet gebeurd was. Ik had dus naar Nuon gebeld en ze zeiden me dat het in orde zou komen als ik een attest zou opsturen, wat ik plichtsgetrouw deed. Ik kreeg een brief terug dat het niet geldig was omdat het geen attest van FOD Sociale Zekerheid was. Nu moet je weten dat in het grootste lettertype de titel van het attest blokletterde: FOD Sociale Zekerheid… :s. Na ellenlang telefoneren met de klantendienst kreeg ik te horen dat het het verkeerde attest was, het was “te algemeen”. Het moest het specifieke attest van FOD Sociale Zekerheid voor energie zijn… Ik kreeg een telefoonnr om dat attest aan te vragen. De man aan die lijn zei me echter dat ze dat niet meer opsturen, dat attest, want alles gebeurt nu automatisch. Bij ons dus niet :s. Hij wou in zijn databank eens kijken, maar het systeem was blijkbaar buiten dienst. Het zou volgens hem deze week niet meer operationeel worden (toen moest Danny eens goe lachen…) dus mocht ik eind volgende week eens terugbellen. En als dan in de databank blijkt dat het nog niet doorgegeven was aan Nuon, dan moet ik eind mei maar eens terugbellen, want ze staan met een achterstand van meer dan 3 maanden… Ik heb dus weer leuke bezigheidstherapie gehad… en een oefening kalm blijven (gebuisd!).

Daarna was het tijd om naar de Jos te gaan (man van Vigo, het vroegere CTO), die Isaak verwachtte voor een eerste pasbeurt van zijn karreke. Toen ik het ding zag, was ik toch geschrokken. Ik dacht dat het een speelding zou zijn dat hij met de handjes op de grond zou verplaatsen, maar het is dus echt wel een mini-rolstoel. Hij moet de wielen bewegen met zijn handen. Hoewel het eigenlijk geen zo’n groot verschil is, is het mentaal toch een grote stap. Zijn eerste rolstoel… Voor hem betekent het langs de ene kant verplaatsingsvrijheid, langs de andere kant zal het nu opvallen voor een ander wat hij niet kan. Zal wennen worden. Ook voor hem, want toen ik hem erin zette, vertrouwde hij het zaakje niet en begon hij te wenen.

Alleen het skelet heeft nu zijn ruwe vorm. Dit moet bijgepast worden, bekleed (ik koos voor pistachegroene binnenkant met een schildpad op en een zwarte buitenkant) en er komen wielen aan. Het zal dus nog een tijdje duren.

relaxed...

precies een ligfiets!

dit wordt de print

Het uiteindelijke resultaat zal er qua vorm ongeveer zo uitzien:

Ik moest deze dag verteren en ging met 2 mannelijke collega’s zumba-en bij een andere collega. Toen ik vertrok, vroeg Noortje: hoeveel daagjes ga jij wegblijven? 🙂 Het was heel plezant, maar vermoeiend. En een heel uur die extra kilo’tjes in vet omgezette chocolade aanschouwen in die mega-spiegels, dat was ook niet zo aangenaam. Een mens krijgt er honger van… en wordt bijgevolg weer gedwongen om aan de chocolade te zitten 🙂

Geef mij dan maar liever mijn volleybal. Gisterenavond speelde mijn ploegje de laatste wedstrijd van het seizoen en het was superspannend. Ik mocht een set aanvallen en anderhalve set passen (en volgend seizoen proberen ze me uit als libero)… en we wonnen met 3-2. Meer moet dat niet zijn om ne mens gelukkig te maken!

Advertenties

stoelen en tuin

maandag, 28 maart 2011

Zaterdagvoormiddag ging Noortje weer dansen. De boodschappen had ik de dag ervoor al gedaan, dus konden we ondertussen naar de Prenuptia . Het was de derde keer dat we er kwamen (eerst ik, dan Danny alleen en nu samen), dus we waren eindelijk klaar om die chique stoelen, die ik maar niet uit mijn kop kreeg, te bestellen. Ten laatste binnen 14 weken bij ons uit te proberen, met tasje koffie 😉

’s Namiddags gingen we naar de tuinbeurs. Voor de zomer willen we nog een terras laten aanleggen, dus we wilden ideetjes opdoen. De randkraamkes trokken vooral mijn aandacht en nu staat onze frigo vol confituur in de onmogelijkste smaken, advocaat met honing en blauwe bessenstroop. Ook de kinderen hebben zich rotgeamuseerd in de demotuinspeeltuigen.

springkasteel groter dan onze hof...

met tunnel, verstoppaaltjes en dwarsbalken

zo'n hutje wil ik wel!

afterplay op de parking

Onze interesse ging vooral naar een elektrisch autootje. Isaak kan nu nog niet aan de pedaal, maar er zit een afstandsbediening bij om hem nu al rond het plein te doen crossen. Of het helemaal nuttig is, daar moeten we nog eens grondig over nadenken. We overwegen de genodigden van zijn verjaardagsfeest te overtuigen om mee te investeren in dit ene dure cadeau (169 €) ipv dat iedereen afkomt met nog wat livingvulling. Zijn goedkeurig hebben we alvast:

rijden maar!

in mijn cabrio 🙂

Zondag werd een rustige dag met een relaxed etentje in de Rodeo. Er is daar een enorme binnenspeeltuin in dat restaurant, dus een ritje naar Hamont hadden we er gerust voor over!

paarden en zwembad

zondag, 20 maart 2011

Zaterdagochtend gingen we naar de paardenjaarmarkt in Kuringen. Omdat Isaak ieder beestje in de mot heeft en enthousiast aanwijst, leek ons dat een leuk uitstapje. Een paard op een prentje of tv is toch iets anders dan een beest van 600 kg en onze stoere man had toch serieus schrik. Ook van de mini-versies. Aaien wou hij absoluut niet, dus herhaalde hij 100den keren paa – paa vanop afstand. Op een paard zitten, daar is Noortje zot van en Isaak beviel het ook na enkele toertjes. De machinale ritjes werden nog meer gesmaakt.

nijn!

koekoe (= eend)

springkasteel

piep!

op het paa

ik wil ook een pony

ready for take-off

We rondden af in het zelfbedieningsrestaurant, waar de kindjes spaghetti kregen en wij een croqueske, want wij mochten ’s avonds uitgebreid gaan eten op het personeelsfeest van Danny. Het was voor het eerst dat ik zijn collega’s zag. Ze vielen heel goed mee. We hebben fijn gepraat en vrij goed gegeten. Het was lang geleden dat ik me nog opgetut had en Danny kreeg wat complimentjes met zijn vrouwke. Leukleuk 🙂

Vandaag, na het heerlijke middageten (stoofvlees, erwtjes en worteltjes, frietjes), vertrokken we naar het zwembad in Geel. Een mama van Noortjes vriendinnetje had me dat aangeraden. Het was inderdaad top voor Noortje. Ze kon niet genoeg krijgen van de grote, lange glijbaan, de korte brede en de wildwaterbaan. We konden haar bijna niet bijhouden :). Isaak had weer serieus wat tijd nodig om over zijn watervrees te raken, maar daarna beklom ook hij het peuterglijbaantje, gleed samen met mij ervanaf en door de “no – no” wist ik dat hij het ook heel fijn vond. Nadien dronken we nog iets in de cafetaria en nu liggen ze uitgeteld in bed. Om morgen fris aan een nieuwe week te beginnen!

met de rug tegen de muur

zondag, 20 maart 2011

In dit geval betekent het iets positief: dinsdag, tijdens de kine, stond Isaak voor het eerst met zijn rug tegen de muur, zonder steun. Het leek ons al geruime tijd haalbaar, maar hij schijt in zijn broek als hij niks voor hem heeft. Voor iemand waarvan de buigende spieren veel krachtiger werken dan de strekkers, moet dat inderdaad akelig zijn! Maar die dag kreeg Chris hem voldoende afgeleid zodat hij het toch verwezenlijkte. Bravo!

Voor de rest was er niet zo veel te melden over de werkweek.
We zijn overgeschakeld op een ander systeem: vroeger verzorgde ik Isaak altijd terwijl Danny Noortje in bed stopte. Ik begon echter aan te voelen dat Noortje haar mama meer voor zich wilde als we allemaal samen zijn. Vanaf nu wisselen we af. De eerste keer dat Isaak zag dat Noortje dit “privilege” kreeg, terwijl Isaak “het moest stellen” met de papa, was een ramp. Hij wilde zich letterlijk er niet bij neerleggen. Ondertussen loopt alles gesmeerd en is iedereen weer content met de nieuwe routine.
Dinsdagavond zijn we ook naar een infoavond geweest “waar heb ik recht op”. Blijkbaar kunnen we op wat aangename gunsten rekenen van Vadertje Staat, maar je moet precies gestudeerd hebben om te weten hoe het te bekomen. Gelukkig was de uitleg uitstekend en als we het beetje per beetje aanpakken, moet het lukken om heel wat kosten rond Isaak op een andere manier te recupereren. Nice.

De werkweek verliep rustig en het weekend was veelbelovend. Wat kan een mens nog meer verlangen 🙂

rustig weekend

woensdag, 16 maart 2011

Alleen op reis gaan = souvenirkes meebrengen. Voor Isaak had ik een fleece trui mee, voor Noortje een trekpoppetje en voor Danny een zingend bierblikje. Ze waren allemaal content, en het blikje is al voer voor gekibbel 🙂

happy kids, vooral met de "ein prosit"

De rest van de dag hield ik het – op het wassen van 4 machines na – heel rustig. Ik ging naar de kapper, deed een recupererend dutje, haalde wat tv-programma’s in en ging belachelijk vroeg slapen.

Zondag wou ik wat quality time met mijn gezin. Ik badderde de kindjes en zocht een leuk restaurantje uit. De keuze viel op de Japanner in Riemst. Danny en ik waren er al op ons eentje geweest en nu mochten de kinderen meegenieten van de show van onze personal cook. We kregen een kimono aan, de kinderen kreeg beginnersstokjes en Noortjes haar werd opgestoken door een dienster. Ze vonden het geweldig! Het was een drie uur durende show, met een volle maag en lege portefeuille als gevolg.

repetitie met de stokjes

ik kan het al!

eten proberen op te vangen gegooid door de kok

zalm wordt "lichtjes" geflambeerd

5-gangig kindermenu

grote hoeveelheden voor een klein menneke

kleine chineesjes, tsjing tsjang tsjong

Nadien gingen we de geleende skikleren van Brigitte gauw terugbrengen. We bleven echter plakken. Gezellig, en een perfect einde van een onvergetelijke krokusvakantie!

verknocht…

maandag, 14 maart 2011

Vrijdagavond 4 maart omstreeks 21 u vertrok de bus. Zoals verwacht viel het afscheid me zwaar. Isaak deed er een schepje bovenop door te huilen toen ik op de bus stapte. De busrit zelf duurde 10 lange uren, slapen bleef beperkt tot korte dutjes waarbij je probeerde je ledematen kwijt te raken op je krappe zitplaats.

Vanaf zaterdagochtend was het echter allemaal perfect! Onze dagindeling zag er de hele week als volgt uit: 7u wekdienst, kwart voor acht ontbijt, 10u tot 12u skiën, kwart voor 1 middageten, 14u-16u skiën, 18u avondeten, 20u-22u avondactiviteit en daarna slaapkes doen.

Euh, ik moet eerlijk toegeven dat ik de après-ski vergeten ben :). Een half literke om 12u, “vergaderen” met de collega’s om 16u30 tot we nog net genoeg tijd hadden om te douchen voor het eten en “evalueren” om 22u30 tot we ons oogjes niet meer konden openhouden. Ik heb de Willy’s ontdekt en ze smaakten naar meer! Shame on me, zoveel drank heb ik nog nooit op een week genuttigd. Moet kunnen voor ne keer, ik heb me niet eens tipsy gevoeld want het was goed verspreid over de dag.

De leerlingen vielen meer dan mee. Op wat alcohoholische uitschuiverkes na, verliep alles vlekkeloos. Ze waren constant bezig, dus veel tijd om dingen uit te spoken hadden ze niet. De avondactiviteiten waren heel entertainend en iedereen deed enthousiast mee: film, quiz, cantus, casino-avond, opnieuw film en als top-afsluiter: een foute disco-fuif. Ik heb me helemaal gesmeten, had zelfs geen tijd om het thuisfront te missen. Ik had deugd van mijn dagelijkse telefoontjes waarbij ik hoorde dat alles prima was (geen ziektes, geen waterpokken, geen roodheid meer) en dat volstond.

Het skiën zelf? Dat was subliem! In het begin moesten we een testje doen of we bij de beginnende of de gevorderde beginners hoorden. Dankzij mijn avontuur in Landgraaf mocht ik bij de laatste groep aansluiten. Het was precies toch wat moeilijker dan ik verwachtte, maar ik vond het fantastisch leuk. Vanaf dag 2 trokken Elly en Guy erop uit van 9 tot 10 met de enthousiastelingen om ons in te skiën. Daar hoorde ik absoluut bij! Elly had ons kunnen wel overschat en had direct ons meegenomen op een moeilijke rode piste. We vielen als vliegen, haha. Ik had een beetje de schrik te pakken en enkele dagen later, toen de monitor die piste opnieuw wou doen, ging ik over naar de beginnende beginners. Dat was geen slechte keuze, de techniek werd daar echt goed bijgeschaafd. Op het einde was ik vrij zeker over mijn stabiliteit. Mijn skikunst is waarschijnlijk geen zicht (ik overdrijf mijn uithang-bewegingen), maar we deden zelfs een klein stukje zwarte piste, zonder vallen. Ik was wel ontgoocheld omdat die groep niet helemaal van boven naar beneden skiede. Dat was het enige wat ik nog wou bereiken die week. Elly besloot de laatste dag met mij alleen dat plan uit te voeren. SUPER!! Op een uur tijd deden we 2 keer de afdaling langs verschillende rode pistes en het ging nog beter dan verwacht. Onderstaande link bewijst mijn inspanning in de vorm van mijn liftgebruik:

data skipas

Besluit: een ongelooflijke droomvlucht uit de realiteit, waardoor ik volledig opgeladen ben en die voor herhaling vatbaar is 🙂

(en ik denk dat mijn ventje dat beaamt ;))

PS. Foto’s volgen, ik had namelijk mijn toestel niet bij want ik wou beelden van de kindjes thuis. Een dvd met alle verzamelde beelden is in de maak.

here we go again

maandag, 14 maart 2011

Ik ben thuis van zaterdag, 7u. Een collega zette me af en Noortje deed de deur open. Enkele seconden later kwamen mijn 2 mannekes van de trap. Het was een ontroerend weerzien.

Mijn pc stond naar me te lonken, samen met een berg post, was en lesvoorbereidingen. Ik neem rustig de tijd om alles te verwerken. De berichtjes zullen dus met enige vertraging aankomen…

na zonneschijn komt regen

donderdag, 3 maart 2011

Vandaag was het spinaronde. Na een file van Herentals-Oost tot de ring, kwamen we net te laat aan in het UZA. Isaak wou voor geen centimeter meewerken. Ik had met zijn loopwagentje voor niets gesleurd. Leve youtube, dus de dokters konden hem toch bewonderen. Eigenlijk is hij er te goed voor, maar hij krijgt nu toch een castercar op maat. Het is een rolstoeltje laag bij de grond, waarin hij met gestrekte benen zit en dat hij moet voortbewegen met de handen op de grond. Het was op mijn vraag, dan kan hij zich even snel als andere kinderen van zijn leeftijd verplaatsen. Voor de rest alleen maar goed nieuws: nieren prima, stoelgang in orde, voetenstand ok, hoofdomtrek terug gedaald, wonde valt af te wachten (het zou kunnen goed komen). Het minpuntje is dat het ijzer NOG gedaald is, maar ik denk dat ze daar voorlopig niets aan zullen doen want hij is klachtenvrij. Ik moet de specialist daaromtrent nog contacteren.
Tevreden ging ik mijn mattentaartje consumeren. Isaak wou niet spelen, hij plakte met zijn hoofd tegen mijn schouder. Die was dus ziek aan het worden. Op de terugweg kreeg ik een telefoontje van de crèche: er zijn terug waterpokken in zijn groepje. Ik kreeg schrik met zijn rode wonde en contacteerde de kinderarts van wacht. Ze hadden ’s ochtends zijn bloed geprikt en daar was duidelijk een teken van een infectie. Ze zouden, omdat hij nu ook koorts had, de CRP-waarde laten meten om te kijken of het geen bacterie betreft, die mogelijk de drain infecteert. Ik heb tot half 9 moeten wachten om te horen dat het om een virus gaat. OEF! De nefroloog belde mij nog op om te zeggen dat de blaasjes normaal gezien geen kwaad kunnen, maar ze durfde het ook niet zweren. Als hij waterpokken krijgt en er zijn blaasjes net op of naast zijn wonde, moet hij op controle komen in het UZA. Het zal mij worst wezen, werk voor Danny, want ikke zijn weg :D.
En alsof dat voor hem nog niet genoeg is: Noortje is ook lijkbleek met koorts van school gekomen. The difficulty of the challenge increases, honey :).

Soit, ik probeer het allemaal een beetje van mij af te zetten, te genieten van mijn skireis en te proberen de kindjes niet te veel te missen. Om te oefenen ben ik de laatste tijd veel weggeweest en ik heb nu toch het vertrouwen dat Danny het goed zal doen. Moesten jullie me niet meer horen: tot na de krokus!!

3 x zucht

woensdag, 2 maart 2011

Vrijdag vertrokken we naar West-Vlaanderen. We kwamen nog maar aan en Noortje haalde 2 duplo-mannekes uit haar jaszak, die niet van haar waren. Zucht… de boodschap was hard, maar niet aangekomen :s

Het was een fijn, zorgeloos weekend. Mijn duizeligheid was zelfs al wat minder! Zaterdagochtend kochten we, samen met mijn ouders, 2 paar schoenen voor Noortje. Haar voeten zijn weer een dikke maat gegroeid op korte tijd. Daarna gingen we allen gezellig eten in ’t Moment. We gingen nog een koffietje drinken in de sporthal, waar de kindjes de hele zaal, een bal en een speelse papa voor hen alleen hadden. Daarna gingen we Noortjes verjaardag vieren bij Moeke. Opa en oma Kortrijk waren er, samen met 2 van hun andere kleinkinderen. Noortje kreeg leuk speelgoed en kleren en wij taartjes. Om 18u gingen we even naar mijn ouderlijk huis om de verzorging van Isaak te doen en de kindjes bedklaar te maken, om daarna nog een vollematch in de sporthal te bekijken. Isaak was een hevige supporter en deed alle toets- en receptiebewegingen na. Grappig. Daarna namen we babysit oma mee naar huis en vertrokken zelf naar Kortrijk om een filmpje mee te pikken: Rundskop. Wel, die kan internationaal concurreren! Zalig om het Truiers dialect gemixt te zien met ’t Westvloms.
Zondag gingen we eerst op bezoek bij meme, aten kieken bij oma en daarna gingen we naar tante Rita waar de kinderen konden spelen met de tweeling. Die 4 zullen later nog veel aan elkaar hebben, dat zie je nu al (jammer van de afstand). Isaak vloog zijn bedje in en met Noortje gingen we nog gauw eentje drinken dicht bij het station. Want even later moest ik Noortje en Danny droppen op de trein naar Hasselt. Ik bleef tot de dag erna want ik moest met Isaak naar het UZA voor wondcontrole.

Na een lange rit naar Antwerpen, aten we eerst in het restaurant. Na een tijdje in de wachtzaal mochten we bij neurochirurg Kamerling. Over het algemeen was hij tevreden, maar hij was een beetje verontrust over de roodheid aan zijn hoofdwonde. Het kan vanzelf weggaan, maar het kan ook zijn dat het wijst op een infectie (eerder onwaarschijnlijk) of een te gespannen huid. Geen wonder, op die plaats is het al 4 keer gehecht geweest. Het zou dus terug kunnen openscheuren. Zucht… dat hebben we al eens meegemaakt en dat was ons langste ziekenhuisverblijf. We hadden toen 500 euro aan naft opgereden!!! Hopelijk blijft ons dat gespaard.
Toen de consultatie gedaan was, wou Isaak de dokter een “tu” geven. Ik lachte beschaamd dat dat toch eens gedaan moest zijn met iedereen te kussen, maar de dokter bood zijn wang aan. “Nou, dit gebeurt hier nooit!”. Hihi.

Vandaag was ik aan de beurt. Bij de oorarts stond me een evenwichtstest te wachten. Hoe was da? Kort samengevat: niet leuk! Ze lieten me draaien op een stoel en bliezen koude en warme lucht in mijn oren. Dit diende om de duizeligheid op te wekken en dat lukte zonder moeite. Bèk! Het resultaat onthulde: centrale duizeligheid. Wat wil dat zeggen? Het is nu officieel bewezen dat ik echt duizelig ben en dat het niet tussen mijn oren zit. Bv. bij het draaien mag je een maximale afwijking van pupilbeweging van 20% hebben (wat dat ook wil zeggen), ik had 25% (terwijl ik me eigenlijk al wat beter voel). De oorzaak is niet het evenwichtsorgaan zelf, maar de overdracht naar de hersenen. En wat daarvan de oorzaak is… dat weten ze niet. Stress? Vermoeidheid? Iets neurologisch? Dat laatste waarschijnlijk niet, want de CT-scan was in orde. Geen enkel pilletje helpt ertegen, alleen rust. Zucht… dat past niet echt in mijn agenda. Als het nog lang aanhoudt, kan ik best een neuroloog raadplegen, maar voorlopig kan ik niet veel doen. Jammer. Weer iets waarmee ik moet leren leven zeker?

Soit, ik zal maar gaan slapen om mijn nodige rust te hebben, zeker? Morgen is opnieuw werkedag…