Archive for december, 2010

Vrienden

woensdag, 29 december 2010

Geen eindejaarsfeesten zonder vriendenbezoekjes. Maandag was het hoogdag op dat vlak. ’s Avonds kwam Christophe met vriendin op bezoek. Ze kwamen speciaal overnachten in Hasselt om op babybezoek te komen. Ik had hen al een 4-tal jaren niet gezien, dus belde ik hen om 10u op waarmee ik hen van dienst kon zijn. Een simpele spaghetti volstond. Dat was sneller gezegd dan gedaan. Ik sprong in de auto om boodschappen te doen – hapje en dessert moesten er ook nog bij naar mijn normen -, kwam terug en bereidde in speedtempo verse saus.

Om 12u had ik namelijk met Annick afgesproken in haar nieuwe huis in Peer. We werden super ontvangen met soep, pistoletjes en een ijsje. Het was heel gezellig. Ik zou haar het liefst elke dag zien, maar die tijd is voorbij. Afstand, werk en kindjes (en af en toe onze ventjes) verhinderen dit. Maar als we dan bij elkaar zijn, is het net alsof de vorige keer gisteren was.

Om half 5 moesten we helaas al bij de kine zijn. Daarna dropte ik Danny thuis voor den opkuis, zette gauw het hapje op en ging 2 verkleumde Gentenaartjes oppikken in Hasselt-centrum. Beetje stressy allemaal, maar het was het waard. We hadden een topavond, Christophe voelde zich helemaal thuis bij onze kids en het werd veel te vlug tijd om afscheid te nemen.

Wat voel ik me gezegend met zoveel goede VRIENDEN!!

Advertenties

Merry X-mas!

zondag, 26 december 2010

De laatste jobkes op school zijn gedaan (deliberaties – oudercontact – rapporten uitdelen); goddank hoef ik met deze sneeuw niet meer naar Tongeren. Isaak heeft ook zijn laatste dag in het babygroepje achter de rug. Dit ging gepaard met hevige emoties. De verzorgsters pinkten een traantje weg. Krista zei dat ze zich in haar jarenlange ervaring nog nooit zo aan iemand gehecht heeft. Dat doet me meer dan deugd! Ik ben ervan overtuigd dat Isaak op meerdere levens zijn stempel zal drukken, in de positieve zin…

Kerstavond vieren we altijd op dezelfde manier: we plunderen de Delhaize van lekkere niet-arbeidsintensieve gerechten en genieten van ons gezinneke. Op het menu stond ganzenleverpastei met uienconfituur, olijfjes en feta en chips, kreeftensoep uit blik, sushi en carpaccio voor mij en kippenboutjes en pizza voor de rest. We maakten cadeautjes open, de kinderen waren braaf, we zaten allemaal comfi in onze pyjama en ik voelde me intens gelukkig. Een klein traantje verscheen er bij Noortje want ze wou haar tekening en zelf gemaakt kersstalletje aan baby Jezus afgeven. Het was toch zijn feest? Hm, hoe leg je zoiets uit.
We hadden als dessert chocolade voor mij en kersstronk voor Danny voorzien, maar ik hield mijn kerstavondtraditie in ere door vroegtijdig in slaap te vallen. De gewürztraminer en schuimwijn waren ook dit jaar de dader (slechts 3 glaasjes samen, maar sinds de zwangerschappen kan ik nergens meer tegen).

Noortje leest voor uit haar nieuwe boek, met hoedje uit de klas

smullen!

nog efkes tv kijken voor het slapen gaan!

Gisteren vierden we Kerst bij Danny’s zus, met zijn familie. Het was gezellig en Noortje speelde fijn met Jano. Het werd een feërieke rit terug naar huis: in het donker, sneeuw, lichtjes, snurkende kindjes…

Deze morgen gingen we naar de kerk. Ik vind het belangrijk dat de kinderen hiermee opgroeien. Zelf heb ik heel wat normen en waarden uit het geloof gehaald en ik hoop dat zij dat ook doen. Ik vrees namelijk dat onze opvoeding alleen niet zal volstaan bij onze temperamentvolle dochter :D. Bovendien vind ik het leuk om de mensen van de Heilig Hartparochie nog af en toe terug te zien. Na de viering wordt ons altijd een drankje aangeboden en het is fijn om met gelijkgezinden te praten.

Deze namiddag kwamen Kim en Lotte afscheid nemen. Ze gaan voor de rest van het jaar op skiverlof. We zullen ze missen!

na 1 uurtje spelen, ziet de living er zo uit :s

kersttenue's (jaja, een kostuum!)

De aanhouder…

woensdag, 22 december 2010

… is bijna bezweken aan haar eigen opgejaagdheid, maar heeft uiteindelijk toch gewonnen!

Ik weet niet meer goed wat ik allemaal geleuterd heb op deze blog over de verhoogde kinderbijslag, maar nu de ontknoping bereikt is, geef ik hier nog eens een samenvatting van onze 11 maanden lange strijd:

14 januari kreeg Isaak controle. De conclusie was dat hij geen 66% handicap had omdat hij nog niet 6 maanden lang gesondeerd werd en dat sonderen was misschien tijdelijk. Met te berge gerezen haren belde ik honderden male het FOD call center, de Federale Ombudsman, de sociaal assistente, KVG,… en ten slotte de controlearts zelf. Deze erkende zijn fout, maar kon niks doen zolang Brussel het dossier niet terug stuurde. Brussel wou dat niet doen, het protocol eiste dat ik een herziening aanvroeg, maar ik maakte hen en de controlearts duidelijk hoe emotioneel zwaar ik zo’n controle vind. Brussel bleef voet bij stuk houden. Verslagen verzamelde ik opnieuw alle info, attesten en doktersrapporten en vulde ik eind oktober de papieren in.

Vandaag zat er een brief in de bus. Die begon als volgt: “op basis van het medisch onderzoek op 14/12/2010 en het medisch dossier dat u heeft ingediend, heeft onze geneesheer…”
Hu? Er was toch helemaal geen controle geweest? Blijkbaar heb ik de controlearts toch geraakt en heeft hij zogezegd een controle uitgevoerd :). Wat een heerlijk kerstgeschenk! Isaak heeft nu wel zijn 66% (dus ook belastingsvoordeel), we krijgen een aanzienlijk herzieningsbedrag en vanaf nu nog wat extra kindergeld. Vanaf nu raken we uit de kosten en kunnen we wat opzij zetten voor niet-terugbetaalde hulpmiddelen (bv je krijgt maar OF een sportrolstoel OF een driewielfiets en je wil niet weten hoeveel die dingen kosten).

Merci doktoor!

Sneeuwpret

zondag, 19 december 2010

We hadden vandaag 4 redenen om thuis te blijven

  1. werk: huishouden, verbeteren, plinten leggen,…
  2. spaghettisaus genoeg over om onze buik te vullen.
  3. vermoeide kindjes.
  4. sneeuw!

Enkele cm sneeuw voorspeld op de radio werden er bij ons minstens 15 cm. Het heeft zo zijn nare gevolgen, vooral op de weg. Ik weet nu al dat we morgen weer een uurtje vroeger op zullen moeten :(. Sneeuw is echter fantastisch mooi en heel fijn om in te spelen. Sneeuw doet je altijd op een of andere manier aan je kindertijd denken. Dus is het onze taak om ons kinderen ook die prettige ervaringen te geven. Vandaag zijn we daar al zeker in geslaagd:

De overbuurtjes kwamen meespelen. Een knappe sneeuwman siert nu het pleintje. Achteraf warmden we de kindjes op met een badje en een dikke pyjama.

allen aan het werk

Farris, Nour, Snowy en Noortje

opgewarmd en netjes

Dinetentjes

zondag, 19 december 2010

Een leerling van onze school is heel onverwacht om het leven gekomen. Donderdag was de begrafenis, dus had niemand veel zin in ons Kerstfeestje vrijdag. Uit respect voor en medeleven met de ouders en leerlingen van de klas werd het uitgesteld naar nader te bepalen datum.
De avond was dus vrijgekomen voor zowel ons als voor collega/meter Brigitte en Erik. We profiteerden ervan om het succesvolle etentje van verleden jaar te herhalen. Deze keer stond er het volgende op het menu:
hapjes met als groene draad broccoli
krabchowder (ik waande me zo weer in San Francisco)
kippeboutjes in portosaus, tomaat in de oven en rozemarijnaardappeltjes
blanke en zwarte chocomousse

Minder classy als verleden jaar, ook slechts een halve dag voorbereidingswerk, maar toch weer een goede basis voor een geslaagde avond! Jong en oud heeft het naar zijn zin gehad en de kindjes lagen weer veel te laat in bed.

Gisteren werd er opnieuw aan onze tafel geschoven. Elke maand komen we samen met Danny’s nicht omdat hun kindjes quasi even oud zijn als die van ons. Spaghetti bolognese en tiramisu, beiden home made, leken me vandaag meer geschikt, gezien de jonge leeftijd van onze gastjes. En ook dit werd blijkbaar best gepruimd. Tevreden keerden de Vallaeykes terug richting Kapellen.

Een dompertje werd op de dag gezet doordat Noortje klaagde van poeppijn als ze plaste. Ik heb het materiaal om op blaasontsteking te testen en het was prijs. De dokter van wacht ontdekte ook een schimmel + allerlei rotzooi in haar urine. Waaronder suiker :s, een typisch verschijnsel van diabetes. Haar bloedsuikerspiegel was 116, net binnen de maximum toegelaten waarde (120). Ze had wel net goed gegeten, dus we moesten niet in paniek raken, maar het wel even laten controleren als ze terug beter is. Dus, fingers crossed en eventjes ver in een ladeke achterin mijn hoofd proberen te stoppen…

En vandaag…

dinsdag, 14 december 2010

… werd er gedanst. Net als gisteren, eergisteren,…

Muziek is een belangrijke factor in dit gezin. Alleen beleven we het allemaal op een andere manier. Ik hou het meest van zingen. Liedjes boeien me als ik luidkeels mee kan zingen. Danny heeft zo zijn eigen interpretatie van “goeie muziek”. Laten we zeggen dat het nogal … euh, anders is. Zo anders dat ik er koppijn van krijg en misselijk van wordt. Het zal wel aan mij liggen: ik ben zo’n mama geworden waarmee ik vroeger lachte omdat ze niet mee kan met hare tijd.
Noortje houdt zowel van zingen als van moderne muziek. Als ze thuis komt van school, mogen we altijd genieten van haar nieuwste kleuterliedje. En dansen doet ze op elk deuntje: op de teletubbies, op K3, maar haar allereerste favo-song was “Day and Night” van The Crookers. Hilarisch om een bijna 2-jarige te zien draaien op zo’n nummer.
Isaak neigt ook naar die muziek. Als er iets electrogetint te horen valt, steekt hij spontaan de vinger in de lucht. We hoeven hem daarvoor niet aan te sporen, hij hoort zelf wel wat in zijn smaak valt 🙂

Om even te vergelijken:

dec 2008, Noortje 22 maanden:

dec 2010, Isaak 19 maanden:

nachtschoeisel

dinsdag, 14 december 2010

Al 2 weken vreesde ik de eerste nacht dat Isaak met zijn voeten aan elkaar op zijn rug moest slapen. Hij zou de hele nacht krijsen, wij zouden ook geen oog dicht doen, de nacht erna zou zich dit herhalen,… Wel, hij heeft me weer een lesje geleerd! Gisteren kreunde hij 3 tellen en verdween daarna in dromenland. We gingen af en toe checken en steeds lag hij nog netjes in dezelfde houding, op 1 keer na: vermits hij zich niet kan draaien, is hij waarschijnlijk recht gaan zitten… en terug in slaap gevallen met zijn hoofd op zijn knieën. Goeie stretchoefening 🙂

Deze namiddag drong het meer tot hem door en huilde hij een kwartierke. Daarna gaf hij zich gewonnen. Vanavond verscheen er zelfs een glimlach achter zijn tut:

En nu is het nog steeds stil.

Wanneer zal ik eens leren mij pas zorgen te maken als het nodig is?

de nood en de deugd

maandag, 13 december 2010

Vrijdag om 8u zat ik al op mijn fiets richting station. Ik nam er de trein naar Brussel om Isaak te vertegenwoordigen bij de Heroverweginscommissie van het VAPH. Iemand moest hen eens haarfijn uitleggen waarom hij een WC van 1000 euro nodig heeft. Het begon om 10u en onze zaak was de 10de aan de beurt. Volgens het VAPH zou dat omstreeks 10u30 gebeuren. Het werd ietsje later: om 12u50 mocht ik de zaal binnen, waar ik voor 7 deskundigen mijn uitleg mocht doen.  Om 12u52 stond ik buiten. Binnen 2 maanden hoor ik het verdict. Dan weet ik of ik advocaat-capaciteiten heb.

Ik besloot van de nood een deugd te maken en dacht: Brussel = sushi :). Dus contacteerde ik assistent Danny die me telefonisch naar de Sushi World leidde. Man, man, man…, er bestaat gewoon niets beter!

ik krijg al weer spontaan ...

Een grote deugd was ook dit weekend. Er werd ernstig gewerkt (boodschappen doen, plinten leggen, examen opstellen) maar ook veel ontspannen.  Zaterdagavond ging ik quizzen samen met Kim. We zijn een illusie armer over onze kennis. We eindigden 12de van de 14, maar waren niet gebuisd (161/300). We hebben ons wel fantastisch goed geamuseerd.

Zondag gingen we naar ’t stad. De winkels waren open en we gingen naar Winterland (na korte tijd blut, geld afhalen, korte tijd later weer blut). De bedoeling was om wat kraampkes te doen, maar er was te veel volk. We bleven dan maar plakken in het Wintercafé en op de kermisjes.

de carrousel

op het reuzenrad...

... met z'n vieren

superhappy zoon...

... en idemdito dochter

Daarna gingen we nog pita eten. Isaak bleef een uur lang smullen. En vermits we erna binnen het uur geen bus hadden, moesten we noodgedwongen (;)) nog iets gaan drinken. Lucky us 😀

geen tijd om te poseren, mama!

Recht spreekt krom

donderdag, 9 december 2010

Er is recht van vrije meningsuiting. De pers smult… en de “domme schapen” herkauwen en weten van toeten noch blazen. Wel, hier volgt mijn mening, die je natuurlijk vakkundig naast je neer mag leggen.

In het begin van de week kwam er in de krant: “dagelijks aspirine innemen vermindert de kans op kanker.” Reactie van 2 van mijn kennissen: dat moeten we doen (en ze zullen zeker niet de enigen zijn). Dat een gezondere levensstijl veel efficiënter is dan “vergif” slikken, werd er niet bijverteld. Nog nalatiger is het om niet te vermelden dat je risico op maagbloeding, hersenbloeding, gewenning,… enorm stijgt*. SCHANDE! Wie geen wetenschappen gestudeerd heeft (of naar De Wereld van Sophie geluisterd heeft :)) kan zoiets uiteraard niet weten…

Nog erger (voor mij persoonlijk dan) was het bericht van vandaag over de schadevergoeding voor het gehandicapte kind. Het kind zelf wordt vergoed omdat het ongewenst geboren werd. Nog geen halve dag later werd ik (onrechtstreeks) gecontacteerd door VT4: ze wilden mijn verhaal voor het programma Vlaanderen Vandaag om te tonen dat een leven met een handicap best doenbaar is en ze wilden dat uiteraard horen van iemand die in de zwangerschap moest kiezen. Ik heb dit resoluut geweigerd. Dit heeft er gewoonweg niets mee te maken. Ik begrijp perfect dat die ouders geen tweede kind willen laten afzien! Veel mensen zouden overgaan tot abortus, ook wij. Moeilijk heb ik het echter met het feit dat ze daarom procederen, vooral in naam van het kind. Moeten wij dan ook procederen omdat Isaaks toestand (lagere rugopening) positiever voorspeld werd voor de geboorte dan dat het nu is? Ieder mens maakt fouten, ook dokters (jammer genoeg hebben die zwaardere consequenties dan bv een fout op het bord). Nog moeilijker heb ik het met de uitspraak van de rechter: een kind kan dus later beslissen of zijn geboorte wel terecht was.  Ik zal maar beginnen sparen, moest Isaak gecompenseerd willen worden voor onze beslissing :s. Waar eindigt dit??? Het moeilijkste heb ik het met de gretigheid van de pers. De ouders zelf hebben die niet op de hoogte gebracht, het vonnis is al geveld 21/9. Iedereen heeft daar nu zijn mening over en die wordt lekker op het internet gespuid. En velen zijn tegen die ouders. Ik vind het erg dat ze zo met de vingers gewezen worden door mensen die er onvoldoende van kennen. Ik vind dat ik net iets meer recht van spreken heb. Ik wil hierbij trouwens Yves Desmet plagiëren. In zijn column in de Morgen schreef hij de gevolgen van deze uitspraak. Dokters zullen veel voorzichtiger worden in hun uitspraken, ouders zullen meer schrik krijgen en er zal mogelijks meer overgegaan worden tot therapeutische abortussen. En dat… is een zeer spijtige zaak!

In ieder geval, de media heeft mij maar weer gevonden. Het is nu al de 4de keer op een jaar tijd dat ze mij als vertegenwoordiger willen voor moeders van ongeboren gediagnosticeerde gehandicapte kinderen. En ik vrees dat het niet de laatste keer zal zijn. Ik heb er vandaag met Danny over gesproken. We hebben besloten dat ik de rol van spreekbuis wel op mij wil nemen (enkel als het relevant, niet sensationeel en wenselijk is). Ik wil niet mezelf bewieroken, maar ik ben communicatief vrij getalenteerd en kan mijn emoties opzij zetten om objectief te debatteren. Ik durf, als ervaringsdeskundige, ingaan tegen gestudeerde opinies. En ik vind dat als iemand abortussen promoot, of handicaps mensonwaardig vindt, of …, daar gerust iemand mag tegen inkomen! Want als je dat niet doet, dan zijn die “domme schapen” er zo mee weg…

* geen paniek, bij mensen die cardiovasculaire risico’s hebben, is het dagelijks gebruik van aspirine wel degelijk verantwoord. Bij vragen wend je je best tot je huisarts.

hij kwam, hij kwam

zondag, 5 december 2010

(Ik begon vrijdag al aan deze blog en toen was de titel nog: “hij komt, hij komt” :D)

Donderdagavond ben ik met de ouderraad de Sint gaan helpen met zakjes snoep vullen. Ik wist dus al dat Noortje door het dolle heen zou zijn over het Sintbezoek aan haar school. Ze kletste de ganse weg van school naar huis, maar was wel wat ontgoocheld dat haar Guimauvekes niet roze waren…

Roze snoepjes zat daarentegen op het Sinterklaasfeestje van het PIBO vrijdagavond. We moesten bijna de kinderen hun handen vastbinden om een overdosis suiker te vermijden. Er werd fijn rondgecrost, gekleurd en gezongen tot Sint zijn intrede maakte. Daarna mocht elk kindje zijn speelgoed halen met of zonder boodschap van de Goede Man. Noortje had prijs… De tandarts had waarschijnlijk een briefje geschreven dat ze teveel duimde en Sint gaf mij dus een potje met vies spul om aan haar duim te smeren als ze dat nog deed. Het arme kind begon opperstzielig te huilen en was intriest, ze durfde zelfs haar speelgoed niet meer aan te nemen. We hadden allen compassie met haar, maar uiteindelijk bleek het een goede zet geweest. Sindsdien heeft ze enkel geduimd om in te slaap te raken (en ik heb nog niet 1 keer het potje moeten open doen). Dikke pluim, meid!

Isaak kreeg een flashy trommel met lichtjes en Noortje een barbieachtige pop met 3 kindjes en kleine, kleinere en kleinste accesoires. Deze geschenken kwamen er na mijn tip: Isaak doet niks liever dan slaan en gooien, Noortje prult graag met ienieminidingskes.
Ze waren beide door het dolle heen!

partners in crime: snoepjes stelen

met zelfgeknutselde hoed

gezellige bende

aflevering van het anti-duimmiddel

happy kids

Gisteren was het het verjaardagsfeestje van neefje Jano (3) en schoonzus Anke (niet voor publicatie vatbaar ;)). Het was heel gezellig. Toen we eventjes naar buiten gingen om met de slee te spelen, kwam de Sint cadeautjes droppen. Ingepakt en al. Ze waren zotcontent met de inhoud: handtasje, poppenkast, Hello Kitty pop met lamp, memospel met geluid, prinsessemuiltjes, blokkentoren, Bumbapuzzel, treintje en … chocolade 😀

de Winokkio-polonaise...

... en rondedans

zoooooooooo veel!

nog een attribuut voor in bed

ikke chocolaatje stiekem wegwerken ...

... niemand gezien!

En net toen we dachten dat de sneeuw de Sint weggejaagd had naar Spanje, kwam hij vandaag de lievelingsspeeltjes brengen bij ons thuis: een fototoestel, een garage en een schommelpaardje. Er lag ook nog wat leutige prul die het lekker lastig maakt voor mama en papa om op te ruimen. Noortje heeft het perfect begrepen: Isaaks speelgoed is om samen mee te spelen en dat van haar bewaakt ze als een taaie teef.
Dat het allemaal dik in orde was, bewijst het volgende filmpje.

En onze geschenkjes? Honderden lachjes, fijn gespeel en 4 twinkelende oogjes…