Archive for november, 2010

3 – 0

maandag, 29 november 2010

Dit is niet de uitslag van een of andere sportwedstrijd, maar het aantal gaatjes in mijn respectievelijk Noortjes tanden.

Tegen mij pleit het feit dat ik het laatste jaar nogal onzuinig geweest ben in mijn chocolade – en ander suikerbrolgebruik. In mijn voordeel speelt dan weer het feit dat ik het laatste decennia een supergezond gebit had. De strenge mama in mij is menig maal scheef bekeken geweest door mensen die compassie hadden met de zielige oogjes van dochterlief die treurde om weer een njet tegen een of andere lekkernij. Wel, vandaag kreeg ik mijn schouderklopje. Noortje mocht een geschenkje uitkiezen, maar werd wel berispt voor haar duimzuigen. Nu al staan haar bovenste tanden te veel naar voren. We zullen moeten experimenteren met vieze productjes. Liever dat dan de oplossing van de tandarts: constant handschoenen dragen… en een duim is nogal moeilijk mee te geven aan de Sint.

Op weg naar huis werden we gebeld door de crèche dat Isaak 38,8° koorts had. Ik was niet helemaal verwonderd, want hij was opgestaan met een dichte neus en etterende oogjes. Gelukkig was hij nog goed actief: hij had acht(!) boterhammen zonder korst gegeten en was lachend aan het spelen. Thuis werd hij wel serieus klagerig, was de koorts nog wat gestegen en snakte hij naar zijn bed. We hopen dat hij morgen wat beter is en dat hij gewoon te kampen heeft met een verkoudheid.

Advertenties

Excited -> Exhausted

zondag, 28 november 2010

Oma en opa kwamen logeren en het plezier hiermee gepaard was omgekeerd evenredig met de hoeveelheid slaap. De kinderen liggen al van voor 19u uitgeteld in bed en hierna wordt duidelijk waarom.

Gisterenochtend arriveerden mijn tante Titi en nonkel Jojo. Deze laatste zal ervoor zorgen dat onze ouwe 2-dehandsmeubelen plaats zullen ruimen voor een half huis stuff op maat. We kregen volledig carte blanche qua ontwerp en konden kiezen uit een eindeloze hoeveelheid kleuren. We kunnen nauwelijks wachten op onze tafel, bank, 3 kasten, legger, tv-meubel en volledige dressing.
Ik ben zo dankbaar dat hij de afstand wil overbruggen, het minste wat ik kon doen was hen een broodmaaltijd met lekkere soep aanbieden. Ik begeleidde hen daarna naar de bushalte zodat ze op hun gemak in Hasselt konden shoppen.

Een uur later kwamen de logées. We namen ook de bus naar het stad en bezochten Winterland. Isaak oo-oode de hele tijd en oma maakte de kermisuitbaters weer wat rijker. Ik trakteerde iedereen op een macaron. Er was een kraampje met 30 soorten, het is een echte hype geworden, dus ik MOEST gewoon zo’n ding proeven. De-li-cieux! (maar pokkeduur, €1,5 voor 1-tje).

mogen wij mee, Kerstman?

goed gemutst op het spoor

Om 17u spraken we af met tant en nonk in de Century. We aten onze buikjes rond en het was enorm gezellig. Om half acht was het tijd om afscheid te nemen van mijn moeders zus en de kinderen lagen – uiteraard – te laat in bed…

… Om 7u besloot Noortje dat er genoeg geslapen was en deed het licht aan. Vermits broer bij haar op kamer lag, was zijn kans op uitslapen ook verkeken. Na een relaxed ontbijt en autoraamkrabben vertrokken we naar Plopsa indoor. De Sint was vandaag van de partij (en het park was volledig gereserveerd voor Fortisklanten). De Bumbashow viel in de smaak, de spaghetti ook en de wachttijden vielen meer dan mee. Alleen die bij de Sint waren niet om te lachen. Ze kregen er een zakje dat niet echt de moeite waard was, dus probeerde ik Noortje om te kopen met een suikerspin. En het lukte :D. Sorry Sint, direct beschikbare snoep wordt geprimeerd boven meer dan een uur wachten voor uw schoot. Anderzijds zijn ze niet te beklagen qua Sinterie. Bovendien bleef zo extra tijd over om te spelen. Ook nadat mijn ouders om 15u vertrokken, amuseerden we ons nog. Noortje moest wel even huilen toen bleek dat we na sluitingstijd haar grootouders niet zouden vervoegen in de volleybal (ver weg), maar dat was snel over: in de auto viel ze als een blok in slaap. Isaak haalde de 100 meter ver geparkeerde wagen zelfs niet…

play dead!

En dat het plezant was, bewijzen de vele oprechte lachjes op de foto’s:

Isaak BBB (Beetje Bang van Bumba)

zwaaien naar de kijkers

harder schudden, papa!

die kant, broer...

de drie spaghettiers

zelfportret in de eendjes

eigenlijk beetje bang -> gaat 25m hoog

mmmmmmm

papa wil ook z'n suikershot

Mega Verlegen

100 keren op...

... en 99 keer af (1 keer gevallen)

2 kale k(n)ikkers

handig, een zus die duwt

Pientere meid!

zaterdag, 27 november 2010

Gisteren was het straatfeest. Het menu stond mij niet echt aan, maar ik vond het een uitstekende gelegenheid om wat mensen in de buurt te leren kennen. Mijn 3 huisgezellen waren wel blij met wat we voor 11 euro kregen: 2 aperitieven, 2 drankjes naar keuze en friet + snacks à volonté. Het was een toffe avond. We zaten bij onze buren, terwijl de kinderen zonder schroom met de andere kleintjes speelden. Conclusie van de avond: we wonen in een vriendelijke buurt! Bovendien heeft niemand gevraagd waarom Isaak dat bultje op zijn hoofd heeft of waarom hij zo raar kruipt. Iedereen behandelde hem als normaal.

I ♥ friet + boulet

mmmmmmmm

vriendjes voor 1 avond

Het was al tien uur toen de kinderen naar bed, maar onze meid was nog prima bij de pinken. Ze mocht haar schoen zetten. Ze zei dat ze OOK haar bot wou zetten. O ja, want zo gaat het liedje toch! Sinterklaas kapoentje, leg wat in mijn schoentje, leg wat in mijn laarsje… Zucht, ga daar maar eens tegenin. Er staat een komma, schat, geen en.

3x goed nieuws (met een kanttekening)

zaterdag, 27 november 2010

1) Donderdag mocht ik bellen naar het slaapcenter voor de uitslag van Isaaks onderzoek. De assistent wist me te vertellen dat het er allemaal goed uitzag, beter dan in januari alleszins. Ik ben eens benieuwd wat ze er donderdag in het UZA op gaan zeggen. Moet ik nu op verder onderzoek aandringen of laat ik het gewoon zoals het is? Isaak stikt soms half tijdens het eten, maar misschien is het helemaal niet gevaarlijk. Then again, in de crèche hebben ze nog nooit zoiets meegemaakt en die hebben toch al vele kindjes gezien. De een zegt: laat het zo, de ander zou niet op zijn gemak zijn. Ik denk dat ik toch zeker op een consultatie met een KNO-arts zal aansturen.

2) Isaak drinkt!! Melk, soep en smoothies gaan er ondertussen vrij vlot in. We oefenden eerst met een tuitbeker en nu lukt het zelfs al van een open beker. Vraag hem echter niet om water te nuttigen, want dat is te vloeibaar. Of is het een kwestie van meug.
Gisteren waren we nog eens bij de logopedist. Ze blijft volhouden dat het slikken niet pluis zit. Op een gegeven moment konden we het zelfs duidelijk horen toen hij praatte na een slok, er kwam een gorgelend geluid. Ik heb haar het telefoonnr van de logo in het UZA gegeven; dat ze het maar onder elkaar uitvechten!

3) De communicatie verloopt al veeeeeeel vlotter. Isaak wijst buik en teen aan (al verwisselt hij deze vaak), zegt constant daa, daa (daar dus) om het woord te horen dat bij zijn aanwijzing hoort. Tu (tut) hoort ook bij zijn vast jargon. De klik is er: “Aaaaaaa, wat die allemaal zeggen is geen betekenisloos gebrabbel, maar is dus wel degelijk consequent. Ikke ook doen!” 😀
Er is nog veel werk, maar langzaamaan komen we er wel.

weer een weekend

zondag, 21 november 2010

… vol plezier en gezinsgeluk :). Nu we een leuk huisje hebben, blijven we iets meer thuis, maar je moet geen zware argumenten gebruiken om mij buiten te krijgen.

We zouden het weekend vooral kunnen beschrijven als de “queeste naar het schommelpaard”. We moeten de Sint een handje helpen met het zoeken naar het ideale geschenkje voor onze zoon. We willen het liefst een paard dat hem ondersteunt (want hij gaat nogal wild tekeer en is niet 100% stabiel), 1 waar hij ooit zelf op kan kruipen (wishfull thinking?), iets mooi en niet te duur. Onmogelijk dus, tenzij we de Pieten zelf aan het werk zouden zetten. Gisteren gingen we kijken in de Seizoenswinkel, Carrefour, Vatana en Vavantas. Vandaag werden Dreamland en een winkel in Leopoldsburg aan een onderzoek onderworpen. Tussen al het bucht vonden we een prachtexemplaar, veilig en hevig rockend, maar duur en waarschijnlijk te hoog om er op te raken. We twijfelden keihard om hem te bestellen. Nu, als het aan Isaak ligt, komt er een heel ander hebbeding op zijn verlanglijstje:

 

haze heven!

Gisterenavond was het eetdag georganiseerd door PIBO ouderraad. Het eten was heel lekker en de kindjes waren braaf en uitbundig. Dat laatste kwam ook dankzij Vincent, het 7-jarige zoontje van een collega. Hij heeft fantastisch gespeeld met onze kindjes en die waren helemaal gek van hem. Letterlijk. Gelukkig was er lawaai genoeg in de zaal zodanig dat niet iedereen constant gestoord werd door het gegil, gegibber en gekwetter van het olijke trio.

Vandaag gingen we tante Sylvie, nonkel Frankie, Sophie (11) en Amelie (8) bezoeken. We werden verwend met lekkere taartjes en een demonstratie van de WII-fit. Noortje en Amelie werden de speelkelder ingestuurd en daar was geen plaats voor pottekijkers; ze hadden lol zat. De likeurtjes en de gadgets (I-phone/pod/pad of zo :)) werden bovengehaald. Er werd gepraat over oa… schommelpaardjes. En hadden zij nu net niet een 10 jaar oud, in zeer goede staat de perfectie benaderende versie staan, zeker? Weliswaar niet in hout (onze favoriet), maar wel iets waar Isaak veel plezier van zal hebben. Sint, je mag hem gaan oppikken!

de 2 prinsesjes

chique bewerking met de I-phone

Kierewiet!

vrijdag, 19 november 2010

Het is niet netjes om zoiets over je zoontje te zeggen, maar soms is er toch wel een vijsje los bij meneertjepeertje. Moeten we zijn acties zien als fantasievol toneel of schromelijke overdrijving? Oordeel zelf:

Maar o, wat kan hij goed overweg met zijn autootje. Hij staat al veel verder dan we ooit dachten. Letterlijk hier. Als hij dan zijn gewicht naar voor plaats, rolt hij vooruit. Hij komt waar hij wil raken. Goed levensmotto, niet?

Optreden grootouderfeest

vrijdag, 19 november 2010

Zoals beloofd post ik hier het filmpje, gemaakt door opa en zwaar gecut door Danny. Het was de eerste keer dat opa een digitale camera in zijn handen had en het resultaat was: 270 megabyte sporthalvloer, 2 neuspeutersessies en toch heel wat leuke beelden waar het volgende uit gefilterd werd:

De juffrouw zei trouwens tegen mijn ouders dat Noortje alles kan, maar dat ze soms zelf de juf wil spelen, ze is nogal hevig. Van wie zou ze dat meehebben?

Sleeping prince

woensdag, 17 november 2010

Deze ochtend nam ik afscheid van mijn dochter. Ik legde haar uit dat ik met Isaak 1 nacht in het ziekenhuis moet slapen. Haar pruillipje ontroerde me. Maar dit was gauw over toen ze zich herinnerde dat de oma’s en opa’s vandaag naar school kwamen voor vlaai en een dansje. Opa heeft dit gefilmd, dus mogen jullie wat beelden verwachten.

Na mijn werk (lees: gaan betogen) sprong ik nog even thuis binnen voor mijn bo’kes en vroeger dan voorzien kwamen Noortje en de grootouders aan. De teleurstelling in haar ogen was groot. Weg jij, ik wil bij oma blijven! Allez, das fijn om te vertrekken :'(.

Hier aangekomen werd Isaak direct getransformeerd in mummy, robot, Teletubbie of hoe je het ook wil noemen. De emoties wisselden elkaar af:

verwondering: wa gebeurt er?

angst: ik wil da nie!

happy: constant aandacht van mama

opluchting: ik kan zo toch nog spelen

De logopedist is nog eens uitgebreid komen testen en kan alles gelukkig relativeren. Ja, hij is jonger in de mond en er blijft voedsel kleven als hij slordig slikt en er is waarschijnlijk penetratie van voedsel in lichaamsdelen die ik al lang vergeten ben van naam (soort kleppen), maar dus niet in de luchtpijp. Met oefenen zal het slikken opgelost raken. Hoe trots we ook zijn dat hij zo netjes alleen eet, we moeten vanaf nu de lepel terug in eigen handen nemen om de tong naar voren te krijgen. Een KNO-arts kan het best eens kijken naar zijn varkensgeluidje in de keel. En voorlopig lijkt het resultaat op de computers niets ernstigs aan te tonen. Een apneuke hier (zoals bij iedereen wel eens), een lager saturatieke daar, niets alarmerend. Zoals ik voorspelde: bijna een kopie van het onderzoek van januari. Ik vraag me af of er deze keer wél iets met de resultaten zal gedaan worden…

jobhopper

dinsdag, 16 november 2010

Nee, zo mag ik mijn man eigenlijk niet noemen, maar de laatste tijd is hij nogal wat van werk veranderd. Door omstandigheden natuurlijk.

Toen ik hem leerde kennen, werkte hij in een gamewinkel, een ervaring die hij wou om wat socialer te worden. Had hij dit niet gedaan, dan durfde hij misschien niet te reageren op mijn zoekertje naar een nieuwe vriend… En deze vriend werd gelukkig voor mijn eicellekes wat meer ;).

Om meer te verdienen werd het tijd om terug de informaticabusiness in te stappen. Helaas concentreert die zich rond Brussel. Toen Isaak er was, werd de last van zijn verzorging, ik alleen met 2 kinderen in combinatie met gaan werken, voor mij te zwaar. Hij maakte de logische overstap naar Hasselt, maar de jobs zijn daar niet dik bezaaid. Sinds februari werkte hij op een plaats waar de mensen hem wel lagen, maar het werk was op zijn zachtst gezegd niet zijn ding. Hij is een programmeur en moest consultancywerk (vacature was niet duidelijk!) doen. Constant met klanten praten, doe hem dat niet aan! Hij heeft de tijd genomen om te zoeken naar een bureautje waar hij zich terug kan wegstoppen. Gisteren mocht hij beginnen en het valt al goed mee. Laat het ons hopen. Ik wil terug de vent van voor februari! De laatste tijd werkte hij de stress van het werk uit door mij te vergeten en heel wat andere dingen: zijn dementie bereikte een hoogtepunt. Hij verwaarloosde zijn slaap, zijn voeding en ons. Allemaal goed te begrijpen, want naast zijn werk schiet er voor zichzelf al geen tijd over, laat staan voor de rest. Hij heeft de luxe niet zoals ik om een zekere vrijheid te hebben in taken plannen (en dus ook broodnodige ontspanning).

Maar ja, ik ben ook maar een mens, mijn emmer raakt ook gevuld en dat begrip maakte vaak plaats voor chagrijn en snibbige opmerkingen. Zoals iedereen al weet, ik ben niet van de gemakkelijkste en nu ben ik nog moeilijker. Hopelijk vindt hij nu terug plezier en voldoening in zijn werk, zodanig dat de zuurheid (zowel langs zijn kant als mijn kant) uit dit huis verdwijnt.

movie starring… Sintemoarten

maandag, 15 november 2010

Een filmke is nog zoveel chiquer dan foto’s. Het vergt natuurlijk wat cut- en monteerwerk, dus gisteren was daar geen tijd meer voor. Na een avondje giechelen en een moeilijke selectie van de mooiste beelden uit wat allemaal al prachtige filmkes zijn, I proudly present:

“Sintemoarten, zin peird en mi joes.”

Voor je kijkt, lees je best eerst eens de beschrijving van de 7 delen.

1) vuurwerk bij de aankomst aan de kaai

2) paardje heeft schrik (en half Ieper ook)

3) meet and great met de Sint

4) de kindjes staan op op 11/11

5) en 6) Isaak in volle bewondering voor zijn nieuwste aanwinsten

7) papa test de stemvervormende telefoon uit

8) Isaak is dol op zijn tractor, zolang hij niet rijdt. Hij heeft er een hemelse schrik van als dat ding beweegt.

Kortom, heel wat emoties. Grijp die doos popcorn en geniet!