Archive for oktober, 2010

Halloween

zondag, 31 oktober 2010

Voor het eerst is er iets echt goed van Amerika overgewaaid: een extra feestje. Halloween was in onze tijd iets wat wel eens in een horrorfilm te zien was, maar voor de rest was het voor ons niet meer dan een overzeese activiteit. Dat is toch wel lichtjes veranderd. Je kan in de reclame niet meer langs de pompoenen kijken, het tv-scherm kleurt rood vanavond en overal worden spooky activiteiten georganiseerd. Akelig was het thema van de week bij Noortje. Vrijdag mochten ze allemaal verkleed naar school gaan. Het enige wat we in huis hadden was een vierkante doek met spinnewebmotief. Met enkele vakkundig geknipte gaten, veiligheidsspeld en een laagje schmink, werd onze prinses een ware spinnenheks. Na schooltijd deelde de school gratis pompoensoep en choco uit, het oudercomité verkocht jenever (en dat moest natuurlijk uitgebreid voorgeproefd worden ;)) Gezellig, zo net voor de vakantie.
Gisterenavond organiseerde de jeugdbeweging van Rapertingen een Halloweentocht. We willen graag deelnemen aan het dorpsleven en besloten de modderige velden in het donker te trotseren met twee jeung in de fietskar. Het was een succes (behalve voor Danny’s biceps)! Noortje mocht daarna eventjes dansen op de kinderfuif en daarna sloot Danny af op de fuif van de jeugdbeweging. Het oudercomité wou wat vertegenwoordiging omdat zij ook altijd naar onze fuif komen. Wedden dat de gemiddelde haarbos iets verder naar voren reikte*?

geslaagde metamorfose

elk zijn meug, van links naar rechts: koekje, warme choco, cocosjenever

* Nee, ik lach niet uit, het is een grapje van het ventje zelf.

Advertenties

slik!

zondag, 31 oktober 2010

Weer een opdofferke.

Vrijdag deed de logopedist een onderzoek om de oorzaak van het niet drinken te ontdekken. Toen Isaak yoghurt at en zijn mond opendeed voor de volgende hap, zei ze: “ik zie het al, dit heb ik vaak gezien bij bejaarde mensen in het ziekenhuis.”

?????

Blijkbaar slikt hij niet goed. Een restje voedsel blijft telkens achter in de keel zitten. En dat kan heel gevaarlijk zijn, stel je maar voor dat er een stukje vast raakt in zijn luchtpijn. Ben ik verrast? Eigenlijk niet. Ik zeg al een jaar dat er iets niet pluis is met zijn eetgewoonte. Telkens als hij wat happen achter de kiezen heeft, klinkt hij astmatisch. Het is soms zo erg dat ik al in paniek de neuroloog belde. Ik had schrik dat er al gevolgen van zijn chiari-II-malformatie zijn. Als dat zo is, staat er hem een levensbedreigende operatie te wachten. De neuroloog had van het begin het idee dat het probleem een restantje was van zijn RSV-infectie. Ze deed een slaaptest om haar vermoeden te bevestigen. Er was toen inderdaad een ademhalingsobstructie, vooral tijdens het eten. Maar niets wees erop dat het door de hersenvervorming kwam, ook de scans niet (er is geen knelling te zien). Ze zei dat ik gerust kon zijn…
Verschillende keren heb ik het nog aangehaald, maar er werd niet op gereageerd.

Dat ze zo een simpele handeling als die van de logopedist niet deden, dat kan ik niet begrijpen. Dat maakt me kwaad! Of zou de logopedist er gewoon vierkant naast zitten? Ik ben in de war, en heb schrik. Zou ik de neuroloog een mail sturen of wacht ik braafjes tot mijn afspraak 2 december?

Woede, verwarring, angst. Het zouden sterke emoties kunnen zijn, maar dat is niet het geval. Er is de laatste tijd zoveel op me afgekomen, dat mijn gevoelens enorm afgevlakt zijn. Zal ik eens zeggen wat mijn sterkste gevoel is? Vermoeidheid, door het veel te veel moeten organiseren veroorzaakte vermoeidheid!

taal

donderdag, 28 oktober 2010

Vandaag kwam Agnes, de thuisbegeleidster, een bilan opstellen. Ze liet Isaak wat testjes doen om zijn “rijpheid” te testen, ’t is te zeggen: met welke leeftijd komen zijn daden en kunnen overeen? Het begon fantastisch: zijn fijne motoriek is beter dan ik verwachtte. Meneer puzzelde zomaar eventjes cirkels, vierkanten en driehoeken in een plaat, zette dunne staafjes in kleine gaatjes en bleef geconcentreerd, waar andere kinderen al lang de boel naar hare kop gooiden.
Helaas kwam het tweede deel als een schok. Op taalgebied staat hij nog bijna nergens. We wisten wel dat hij nog bijna niets kon zeggen, maar dat hij nog zo goed als niets begrijpt had ik niet gedacht. Hij kent nog geen enkel voorwerp. In zijn belevingswereld zitten we constant te brabbelen. “Doe eens je mondje open” en “zwaaien, Isaak” zijn voorlopig de enige opdrachten die hij tot een goed einde kan brengen.
En wij, stommeriken, hadden niks in de gaten! Oefenen, oefenen op de grove motoriek was het enige waar we mee bezig waren. Nu krijgen we 3 maanden om het roer om te slaan, of anders wordt het voer voor de logopedist. Dan zitten we 5 keer per week in Godsheide, pfff.

Bij deze doe ik een oproep. Kom je Isaak tegen, haal dan maar vlug een lepel, bal, stoel, auto of tut boven en benoem het. Met deze 5 woordjes gaan we voorlopig aan de slag. De crèche is op de hoogte en gaat mee in de taalboost. Go go, Isaak!

Spannend wacht ik op het berekende cijferke in maanden. Dat kunnen we binnenkort, samen met een uitgebreid verslag in de post verwachten.

nog een mijlpaal(tje)!

woensdag, 27 oktober 2010

Toen ik vanochtend de kamer binnenkwam, zat Isaak op de knieën met de handen aan de reling van het bed. Toen TROK HIJ met zijn ferm forsbollen – en volgens mij toch ook met hulp van de benen – ZICH RECHT! Niet zoals het hoort = eerst de huwelijkaanzoekpose en dan opduwen met de benen. Het was eerder een demonstratie van de stelling van pythagoras :). Bij gebrek aan beelden, probeer ik het eventjes uit te leggen. Startpunt: van knie tot kop verticaal in 1 lijn, van voet tot knie horizontaal. Dan duwe men met weet ik veel welke spieren tot je 1 schuine zijde bekomt van de origineel geplaatste voet tot kop dicht bij de rand. Je moet het maar zelf eens proberen. Danny en ik hebben daarnet alle meubelstukken uitgeprobeerd om de beweging na te apen met als doel te weten te komen of het nu vooral been- of armwerk is, maar we geraken er niet uit. Hopelijk kan de kinesist morgen meer info verstrekken.

Dat het geen toevalstreffer was, bewees hij in de crèche. Tot 4 keer toe stond hij zelf recht aan het park. Hoe? Joost mag het weten, hij weigerde het te tonen als iemand keek. Hij liet wel merken dat hij niet goed stond, telkens begon hij klagerig te huilen omdat zijn voeten paraplu stonden. Christa zette die dan te goei en daarna was alles ok, dan begon hij te rammelen met het park als een gek.

Christa vertelde ook dat hij een plaaggeest aan het worden is. Hij mept met een stuk speelgoed op de kinderkopjes. Mijn woord daarvoor is eerder… tiran.

Welkom !(?)

maandag, 25 oktober 2010

De teller vanavond eindigt op een 130-tal bezoeken van mijn blog. Is Flair-lezend Vlaanderen nieuwsgierig en geïnteresseerd om naar deze blog te komen piepen? De statistieken van de komende week zullen het me verklappen.
Als het inderdaad zo is, wacht mij een grote verantwoordelijkheid. Zal ik zoveel volk kunnen boeien? Als de cijfertjes nadien een beurscrash imiteren, weet ik genoeg.

Nee, we kunnen grappen maken, maar wie het verhaal mee wil pikken, is hartstikke welkom. Ik hoop dat ik mensen kan helpen.

Ten eerst wil ik het taboe rond kinderen met een handicap wegnemen. De reacties van de meesten zijn goed bedoeld maar o zo fout! Wat is er mis met normaal doen? Een greintje medeleven is ok, maar behandel hen niet als porselein. Ook troostende woorden zijn meestal niet zo geslaagd. Het probleem is dat je je moeilijk in onze situatie kan plaatsen, dus kloppen de woorden meestal niet. “Hoe wil je dat de mensen reageren?” was 1 van de vragen van de interviewster, en mijn antwoord was dus: gewoon!

Ten tweede:
Ik kan niet genoeg hameren op het feit dat ik eigenlijk liever NIET in de Flair was verschenen. Herkend en dus nog meer nagestaard worden is niet mijn doel. KVG had mij echter gevraagd om mensen die de maatschappelijke druk van een abortus voelen, te tonen dat het ook anders kan. Voila mensen, het kan dus ook anders :). Had ik het leven met Isaak makkelijker verwacht? Ja. Heb ik spijt over onze keuze? Geen greintje!!!

Lieve mensen die in dezelfde situatie komen als wij (niemand gewenst, hoor!), neem gerust contact met mij op. Ik ben zeker niet anti-abortus, maar wil jullie wel een correct beeld tonen over hoe het leven met een kind met een handicap echt is. Dokters zijn er voor het medische, mensen zoals wij voor het emotionele en het praktische van de hele zaak. Bij deze wil ik ook nog eens Marita danken, die hetzelfde voor mij betekende als ik nu misschien voor iemand anders kan. Al kan ik maar 1 gezin steun bieden, dan was in een boekske komen toch geen mis idee…

back to de Vlaanders

zondag, 24 oktober 2010

Na een zware vrijdag (Isaak diarree – Vlaams fonds – apotheek – logopedie – kine – valiezen, truffels en staplank in auto puzzelen) mochten we gaan uitblazen in West-Vlaanderen. De enige “verplichting” daar is familiebezoekjes. Voor de rest worden we rotverwend in hotel Casa Mama.

Zaterdag mochten moeke en meme van de kindjes genieten. De drankjes en koekjes werden bovengehaald en mijn schatjes waren weer lief en braaf. ’s Middags gingen we naar de frituur en er werd gesmuld. Het prulletje bij de Smulbox werd door beide uks geapprecieerd. Daarna genoten we nog van een koffietje bij Barroo’s… jeugdsentiment. Er stonden ook 2 volleybalmatchen op het programmma. De kinderen amuseerden zich rot met het supporteren en ravotten nadien in een lege zaal.

het visspel uit de frituur

supporteren voor nicht Tine's ploegje

laaiend enthousiast over de topmatch!

Vandaag was het feest: moeke werd 80. Voor het eerst waren alle 5 de kleinkinderen langs mijn papa’s kant samen. Noortje kon het best vinden met Seppe (4) en Tille ( 20 maand) vond Jaakje wel fijn. Lasse (bijna 3) speelde uiteraard ook mee. Het eten was lekker maar het gezelschap nog beter. Het was top!

mond vol ijs

nieuw kapsel en zelfgemaakt kleedje

Lasse, opa Kortrijk en de rest kende wel

verstoppertje spelen met Tille

Ondanks het slaapgebrek dit weekend ligt Isaak al een uur te brabbelen in zijn bed. Meneertje heeft vandaag een calorieënboost gekregen. Elk kind kreeg een 3-gangenmenu en hij heeft gewoonweg het meest binnengeschrokt. Noortje kon haar ijsje niet meer op (niet te geloven gewoonweg!) maar die suikerbom ging gewoonweg volledig in dat kleine maagje van onze zoon binnen… Ik vrees voor een grote kuis morgenvroeg: vliegende spetter.

vergelijken

dinsdag, 19 oktober 2010

Vandaag was het oudercontact in de crèche. We keken er beiden naar uit, dus mocht Brigitte komen babysitten.

45 minuten foto’s en video’s van kleine pagadders (op 1 na jonger dan Isaak), daar was ik niet tegen opgewassen. O, ik was supertrots op elk beeld van mijn schatje – achter mij hoorde ik ook dat ze zijn koppie leuk vonden. Maar toen iedereen begon te fluisteren tijdens Isaaks “bunny huppen” (met symmetrisch slepende beentjes kruipen), kreeg ik het te kwaad. Verdoemde waterlanders… Niemand van de ouders weet wat er met Isaak scheelt, dat is de bescherming van de verzorgsters. Als iemand iets vraagt over zijn spalkjes of lidteken, reageren ze altijd afwijkend. Mooie intentie, maar misschien niet de goeie taktiek. Zo onstaan volgens mij indianenverhalen.

Nadien praatten we nog met Christa, 1 van de 2 verzorgsters, en de kogel is door de kerk. Isaak blijft nog eventjes in het babygroepje. Na het zien van de beelden was het voor mij duidelijk dat hij daar nog op zijn plaats zit. Hij is waarschijnlijk zodanig bezig met het motorische, dat de rest een beetje achterblijft. Kleuren, grote steekparels, communicatie … de anderen zijn er duidelijk beter mee weg.
Ik mag het zeker ook niet te negatief zien. Isaak is daar momenteel dé man. Hij is de leider van de roedel :). Als Isaak gaat zitten, doet de rest dat ook. Hij beslist wat er met de speelgoedjes gebeurt, maar niet op een bazige manier. Christa zei: “Laat hem hier mentaal nog maar wat sterker worden. Hier gebeurt alles op de grond, in een hoger groepje torent iedereen boven hem uit. Daar moet hij tegen kunnen opboxen!”

Lieve Christa en An, de rest van 2010 is hij dus nog van jullie!

Vrienden

zondag, 17 oktober 2010

Kim speelt een enorm belangrijke rol in mijn leven. Nog meer dan bij Danny vind ik steun bij haar omtrent Isaak en dat komt omdat ze ook een vrouw en moeder is. Ik zie haar minstens elke maandag tijdens het sporten, donderdagnamiddag op de naailes en donderdag na schooltijd voor koffie en vriendinnekesspeeltijd (Lotte en Noortje). We helpen elkaar waar mogelijk en we hoeven er niet eens erg ons best voor te doen.

Haar tv deed het niet meer naar behoren. Wij hadden er nog een op overschot, en zo kregen we wat meer ruimte in onze dressing door hem aan hen te geven. Ze kwamen hem vrijdagavond halen en trakteerden op afhaalchinees. Het was gezellig, ondermeer omdat de kinderen eens de hele avond geen dispuutje hadden.

Op het einde van de week heb ik telkens het gevoel dat ik aan mijn randje zit; het gevoel van het net nog aankunnen, maar meer mag er niet gebeuren, is vaak aanwezig. Dat heeft ondermeer te maken met die rotmaandag, die ik altijd haastend in de auto van hot naar her doorbreng omdat de kinebeurt zo ongelukkig valt. Kim heeft me gepusht om aan te dringen op een extra crèchebezoek door de kinesist. Ik had er al verschillende keren vriendelijk naar gevraagd, maar dankzij Kim durfde ik wat meer kracht bij mijn woorden zetten. En ja hoor, ze zullen een oplossing zoeken, morgen gaan ze alvast naar de crèche om te oefenen.

Merci Kim, voor wat je doet, voor je gezelschap, maar vooral voor wie je bent!

het vloeibare goud

zondag, 17 oktober 2010

Jeneverfeesten! De eerste sinds ik samen met Danny ben waarbij ik terug mocht drinken. De laatste jaren was het zwanger N – borstvoeding N – zwanger I – borstvoeding I. Uiteindelijk is het bij 3 jeneverkes gebleven, want ik had het te druk met te genieten van de sfeer en de kinderen. Mijn schoonouders waren erbij en we hebben een ontspannen namiddag gehad (Het was nodig, want de laatste tijd zit ik voor het minste op mijn paard en Danny idem dito). We kwamen en gingen met de bus en sloten af met afhaalfriet bij ons thuis. Heerlijk!

de onmisbare draaimolen

show mocht niet ontbreken

family Volders

supporteren voor de kelnerloop

als N een podium ziet, wil ze dansen!

N kent haar wereld en likt de restjes van mijn oester uit

kids gedumpt op het speeltuintje terwijl wij van de Heidebitt slurpen

draaien maar!

wiebelpasje

zaterdag, 16 oktober 2010

Isaak kan sinds gisteren de stapbeweging uitvoeren. Tot nu toe, als hij stond en je liet hem naar voren hellen, dan viel hij als een plank. Nu heft hij zijn beentjes op. Zijn linkerbeentje is zoals steeds minder happig op activiteit, maar wat een vooruitgang! 17 maanden maal 4 weken maal 3 keer kine waren nodig om tot iets te komen waar we zo fier op zijn. Als je nog eens ziet dat een pasgeboren baby dat zomaar eventjes doet, denk er dan aan dat dit echt niet vanzelfsprekend is, het is gewoon een wonder! En voor ons volstrekte gisteren dit mini-wonderke. Doordat we telkens reageren met een reuze-applaus, herhaalt hij het graag keer op keer. Stappen met een rollator zit er dus echt wel in. En ik geloof eigenlijk nog steeds in meer…

Het enige wat ik doe, is hem ondersteunen. De beweging onder de heup doet hij helemaal zelf!!!