Archive for april, 2010

Dikke duim!

vrijdag, 30 april 2010

Ik zou weer over medische tegenslagen kunnen pallaveren. Zoals over de blaasontsteking die Isaak weer heeft (of had? ’s Ochtends vieze urine met op de stick aanduiding van hoge dosis nitriet en leukocyten, ’s middags heldere vloeistof zonder witte bloedcellen onder de microscoop). Of zoals over Jana, die door gevoelloosheid aan de billen een fikse wond opliep en nu misschien een huidtransplantatie moet ondergaan (duimen iedereen dat de zalf nog zijn werk doet). Of over een kennis waarbij 2 van haar 4 kinderen geboren zijn met open rug (SB aperta), maar nu is bij een 3de ook verborgen open rug (SB occulta) ontdekt. Of over de viezigheid die Noortjes neus verlaat…

Maar er zijn veel leukere zaken om over te praten: het terrasje dat ik met mijn vriendin deed, mijn vest die voor de deadline af is, de massage bij een schoonheidsspecialiste die ik mezelf dan maar cadeau deed (zaaaaaalig), het huisje dat langzaamaan vordert, Isaak die alle hartjes steelt in de crèche en

… Isaak die als een speer motorische progressie maakt! Hij tijgert naar de plaats waar hij wil zijn. Hij buigt daarvoor rechterbeen en trekt zich met linkerarm vooruit. Het ander beentje wil (nog) niet mee, maar who cares? Ik, en de kinesist, zijn apetrots! En

… mijn mama heeft voor de eerste keer Isaak gesondeerd. De reden waarom ik gevraagd had dat te doen? Die stomme verkiezingen! Als die op 13 juni zijn, uitgerekend als wij op weekend gaan, kunnen mijn ouders niet bij ons thuis oppassen en kan ik geen verpleegster in Hasselt “opleiden”.
Ik sta versteld hoe weinig schrik ze toonde en hoe goed ze de eerste drempel overwon. Voor haar eerste “testje” krijgt ze van mij een dikke 9! Nu nog enkele keren oefenen dit weekend, met Isaaks verjaardagsfeest en de dag van Noortjes schoolfeest en ik laat hem met een gerust achter bij deze door mij gecertificeerde verzorgster.

Zoon en oma, dit verdient een staande ovatie!

Advertenties

31

woensdag, 28 april 2010

Isaak heeft blijkbaar een hoogrendementssysteem in zijn lichaam. De geringe hoeveelheid voedingsstoffen die hij binnenkrijgt, neemt hij allemaal op. Het gevolg is dat hij tegen alle verwachtingen in een vrij goed gewicht heeft: 8050 grammen. Hij belandt daarmee terug op de 3% curve en daar zit hij nu met zijn lengte ook: 71,5 cm. Hij is dus volledig in balans :).

Dit goede nieuws betekent dat ik kon beginnen genieten van mijn 31ste verjaardag. Danny en ik hebben het momenteel drukdrukdruk. Omdat ik vermoedde dat hij dit als excuus zou gebruiken om niets voor mijn verjaardag te kopen en te organiseren, heb ik maar zelf aangedrongen om bij mijn favoriete sushi-restaurant te reserveren en een babysit te regelen.

Sam, zoon van Brigitte, kwam Noortje entertainen. Hij heeft dat blijkbaar schitterend gedaan want deze ochtend zei ze dat hij nog eens terug moet komen. De enorme levenservaring van de-eerste-keer-pamper-aandoen heeft Sam nu ook mogen meemaken :). Isaak had ik supermoe gemaakt en dan om 5u in bed gelegd. Hij heeft de hele avond geen kik gegeven. Ik kon met een gerust hart naar Eindhoven vertrekken.

Yammie Yammie heeft zijn naam niet gestolen. Het is een all-you-can-eat Japanner met goeie kwaliteit sushi voor niet te veel centjes. Ik heb me volgepropt met maar liefst 24 stuks, een sashimisalade en een zeewiersalade, saké en pruimenwijn. De geringe hoop dat Danny toch misschien een cadeautje voor me had werd al gauw genekt, maar het eten maakte me gauw weer happy… en doodmoe! Om half 11 lag ik uitgeteld in bed. Vandaar dat deze blog eventjes moest wachten op dit verslagje. Gelukkig dat Danny Isaaks verzorging van me overgenomen heeft. Om 6u deze ochtend was hij natuurlijk al uitgeslapen en werd ik weer in de realiteit gesmeten. Hello world, hello ochtendspits te huize Volders en hello mega grote hoop was. Eventjes uitblazen in de zetel en nu maar gauw naar mijn werk. Toch fijn als je overal “onmisbaar” bent.

balerdag

maandag, 26 april 2010

Hopelijk komt de superlatief hiervan niet, want deze dag was een pak erger dan vorige week.

Vooreerst kreeg ik hartkloppingen van de GIP van een leerling, maar niet in positieve zin. Zijn inhoud is behoorlijk, maar hij verbetert gewoon niet wat ik aanduid. Dan kan ik evengoed mijn harde werk – en vooral tijd – in de vuilbak gooien.

Toen ik thuiskwam, zat Danny ziek in de zetel. Was niet naar de dokter geweest, dus dat moest vanavond nog gebeuren. In een strak ingeplande dag is dat zwaar k*t. Ik zag mijn wekelijks sportanderhalfuurtje al aan mijn neus voorbijgaan.

Isaak was om 1 uur al moe, maar ik hield hem op omdat Kind en Gezin moest komen. Bovendien kwam een maatschapppelijk werkster hem “keuren” voor de PAB-aanvraag. Het opstellen van het inschalingsverslag duurde 2 uren en ze kwam tot de conclusie dat ik 75 uren per week aan het werk ben voor mijn zoontje. Alsjeblief!

K&G stuurde zijn kat, dus weten we nog niets over zijn gewicht. Toen hij een half uur later 6 volle pampers racepoep geproduceerd had, besloot ik de kinderarts te bellen. Die zei ten eerste dat hij 1 liter soparyx moet drinken per dag of dat hij waarschijnlijk aan het infuus zou belanden, dat ze het nu wel gehad heeft met zijn gewichtsproblemen en dat ik maar naar een andere dokter moet gaan deze week omdat zij al uitliep. Klik.
Fijn nieuws :(. Er zit niets anders op dan haar collega morgen te consulteren – die trouwens meer gespecialiseerd is in voedingsproblemen – want meneerke wil natuurlijk geen drup naar binnen werken, laat staan een liter!

Toen was het tijd om Noortje te halen, naar de apotheek te gaan, nog wat toetsen te verbeteren, te eten en naar de kine te vertrekken. Tegen dat ik terug kwam, was ik emotioneel geradbraakt. Gelukkig ging het vlot voor Danny bij de dokter en kon ik sporten gaan. Ik heb me heftig afgereageerd en voel me al wat beter.

Nu maar te hopen dat het morgen wat minder dramatisch wordt, anders valt mijn verjaardag lelijk in het water!

ETEN!!!

zondag, 25 april 2010

Isaak, menneke, zo gaat het niet meer, he! Gisteren: 250 ml melk + enkele happen middag. Vandaag 200 ml melk + 1 hap middag + anderhalve friet. Een normale baby eet 4 keer zoveel. Hoe ga jij groot worden? Ok, ik kan langer een maat kinderkledij gebruiken, maar daarvoor moet je geen honger lijden. Je oma koopt graag genoeg iets nieuws.

Morgen komt Kind en Gezin hem wegen. Als het niet goed is, gaan we verdere stappen ondernemen. Ik vind dit maar niks, ook al zegt de uroloog dat we ons geen zorgen hoeven maken. Die jongen heeft echt nooit honger. Hoe los je zoiets op???

Zijn volume gesondeerde urine wordt steeds minder en de kleur is bruin. Ik denk dat we nu toch wel naar een diëtist of opnieuw naar de kinderarts moeten gaan…

Spina Bifida Vlaanderen

zondag, 25 april 2010

Via facebook en Marita heb ik deze vereniging leren kennen. Isaak is lid geworden, oa omdat deze groep kampen voor de kinderen organiseert en omdat het me leuk leek de gezinsactiviteiten mee te maken waar onze kids niet “anders” zijn. Vandaag was de eerste keer dat we naar een etentje gingen (in Oost-Vlaanderen).

Ik was zenuwachtig omdat ik dacht dat het confronterend zou zijn. En inderdaad, toen ik al die rolstoelen zag, kon ik sommige traantjes niet meer bedwingen. Ik voelde me een stomme gans, beschaamd omdat het eruit zag alsof ik het lot nog niet verwerkt heb. Precies alsof ik medelijden had, en zekere zin is dat wel zo: ik gun iedereen dezelfde kansen, natuurlijk ook mijn zoon. Ik vind het erg dat deze mensen soms moeten knokken voor zaken die voor ons evident zijn. Langs de andere kant worden ze tegenwoordig ook positief gediscrimineerd. Denken we maar aan van die stomme dingskes zoals niet moeten wachten in een pretparkrij of lekker dicht parkeren overal, haha!
Ik had me gauw herpakt en heb toen alleen nog maar genoten. Het eten was goed, de koekjes bij de koffie nog beter en het gezelschap opperbest. De ervaringen van andere mensen en ouders zijn noodzakelijk voor mij. Het lijkt er eigenlijk op dat de grootste emotionele last voor de ouders is, en niet voor onze kinderen. Waar wij vaak nadenken over hoe het zou zijn als onze kinderen gezond zouden zijn, handelen zij gewoon. De drempels die wij zien, nemen zij gewoon zonder aarzelen. Er was een dertigjarige man, volledig rolstoelgebonden, die papa was van 2 prachtkinderen, de knappe mama maakte het gezin compleet. Hij werd geboren en zou wel snel sterven, zeiden de dokters eind jaren 70; pas toen hij 6 maanden was, wou men hem een kans geven door hem te opereren en te behandelen. Hij is iemand die ik graag later aan mijn zoon wil voorstellen. Isaak, je kan een vrij normaal leven opbouwen!

boven Isaak: Marita

op de stoel: dochter Yana

een lange, leuke dag

zondag, 25 april 2010

Terwijl mijn 3 huisgenoten nog in hun nest liggen, profiteer ik om een verslag uit te brengen van een dag die veel te vroeg begon en veel te laat eindigde.

Om 6u gisterenochtend besloot Noortje dat ze genoeg geslapen had en maakte dan ook maar Isaak wakker. Tegen elke zaterdagroutine in stonden we dus al om 9u klaar om er een rendementsvolle ochtend van te maken.  Isaak was al veel beter (alleen heeft hij slechts 250 ml melk gedronken en voor de rest van de dag NADA!) en de kinderen hebben braafjes meegeshopt:

wij willen dit!

We hebben laminaat gekocht: Berryfloor Essentials Milano voor onze verdieping en iets speelser van Carpet Right voor de verdieping waar de kinderen slapen. Het gordijnstofke voor Isaaks kamer dat ik verleden week zag en niet meer uit mijn kop kon zetten, mocht ik van Danny ook kopen.

Nu hoop ik ook te winnen voor Noortjes gordijnen met een Hema-stofke, maar voorlopig kan ik hem niet overtuigen. We hebben ook een winkel gevonden die de lamellen van living, keuken en onze slaapkamer voor minder dan de helft van de prijs kan maken. Dus, wij happy.

De namiddag was rustiger: kindjes sliepen 3 uren, mama kon de was doen en opruimen en papa winkelen.

We trokken naar mijn school voor een Spaanse avond: paëlla a volonté met koffie en gebakjes en voor Noortje pizza  en ijsje. Het kon niet meer stuk… en het werd nog beter. Van de stad Hasselt mocht ieder gezin met een kind jonger dan 9 tussen 19u en 22u (hm, ideaal voor jonge kinderen) gratis naar Plopsa indoor. Hoewel we er maar om 21u raakten, hebben we er nog een superfijn uurtje van gemaakt. We genoten vooral van de buitenattracties – in het donker, nog lekker warm, zalig!

zelfs mams en paps klommen op deze leuke toren

mijn 2 Mega Mindy's

Isaak zag dat het goed was

toch een beetje moe?

Kinderen en ikke lagen uitgeteld om 23u in bed. Naar gewoonte bleef de papa dan nog plakken voor zijne pc. Benieuwd wie het eerste wakkker wordt…

niet leuk, superleuk, helemaal niet leuk!

vrijdag, 23 april 2010

De excursie woensdag was enorm didactisch: 8u30 vertrek met bus, na wat file 11u aankomst in Gent, tot 12 aanschuiven voor de ingang, om 1u30 terug op de bus om om 16u terug te staan in Tongeren.
Noortje, doodmoe, werd opgehaald op de opvang. Ik liet mijn stoofvlees pruttelen… toen ik een telefoontje kreeg dat Danny te lang vastzat in Amsterdam om Isaak op te pikken. Dankzij mijn goede brandverzekering durfde ik het vlees op het vuur ongemoeid laten om mijn kinderen te herenigen. Uitgeput zochten we ’s avonds ons beddeke op.

Gisteren besloot ik de ontofheid van de woensdag te compenseren met een knaldonderdag. In de voormiddag ging ik naar de naailes. Mijn vest is nu echt wel bijna af en ik ben er beretrots op. Bij deze: een oproep aan mijn familie om me volgende zondag met complimentjes te overladen en zo mijn ego te strelen.
In de namiddag ging ik relaxen bij de kapper, wat boodschapjes doen (oa zotte knopen kopen voor mijn vest) en afspreken met Kim. We gingen in de hoge toren iets drinken en trokken op gordijnenjacht. Daarna mochten de kindjes nog samen spelen bij Kim thuis.

De heldere hemel verduisterde deze nacht. Geeuw. Toen ik om 23u wou gaan slapen – ik ga dan altijd even de kindjes checken – toen lag Isaak in een wansmakelijke brij afkomstig uit zijn maag. Lakens verversen, kleren uitwassen, Isaak in bad, Isaak neerleggen, nieuwe dosis kots, herbeginnen… Assepoes glazen muiltje was al terug in een slof veranderd toen ik Isaak bij ons in bed nam. Om 3u keerde zijn maag opnieuw om, gelukkig vals alarm en om 6u was het manneke klaarwakker. Ik denk dus dat ik er seffes supervroeg de brui aan geef.

Vandaag had hij 38 koorts, mijn verbeelding sloeg op hol en ik zag zijn fontanel vaak meer gespannen staan dan anders. Hij at bijna niets, dus kon er ook niets het lichaam langs de verkeerde weg verlaten.
Gerust genoeg liet ik hem aan de supergoede zorgen over van de crèchemoederkes om te gaan werken en nadien te gaan eten met Kim (Flairbon).
Isaak zat beteuterd op de schoot van een verzorgster toen ik aankwam. Hij voelde zich niet top. Even de neuroloog gebeld; die zei dat ik gerust kon wachten tot het erger werd, moest het zijn drain zijn (wat het waarschijnlijk niet is, hoor!). Dat is de merde met hem, overgeven kan een niet-verteerde lunch zijn maar kan evengoed levensgevaar betekenen.
Even in de armen van zijn mammie en hij voelde zich weer ok!

Nu ga ik richting bedje en hoop dat ik onderweg geen onverwachte hindernissen tegenkom.

baaaaaaldag

dinsdag, 20 april 2010

Ik voel me niet lekker in mijn vel vandaag. Ik ben chagrijnig, zwijgzaam (zeldzaam!!) en heb zin om te klagen. Redenen?

  • Morgen moet Danny naar Amsterdam en ik op excursie naar floraliën Gent. Moet ik een tekeningetje maken bij de organisatorische problemen? Pfff. Het ziet ernaar uit dat Noortje hier het grootste slachtoffer van wordt. Die moet om 7u30 naar de opvang en ik zal haar pas rond 17-18u kunnen halen. Een veel te lange dag voor een 3-jarige die nog het liefst een middagdutje van 3 uren doet. Als je dan hoort dat andere collega’s wel thuis mogen blijven voor kinderen die een pak ouder zijn dan haar, dat wringt. En ja, dit klinkt kinderachtig (“juuf, het is niet eerlijk”), maar ik voel me gewoon zo …
  • Een reden die ik hier echt niet kan noteren, dit zou ons gewoon nekken. Het maakt me bang voor de toekomst. Alles loopt nu zo gesmeerd, ik wil het niet anders!
  • Als ik me omkleed zie ik … kwabben! Een oudewijvenbuik! Zelfs tijdens en na de zwangerschappen was ik niet zo gevuld met een substantie die naar blubber neigt. Maar het is door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld. Ik ben verslaafd aan chips en chocolade. En wanneer doe ik me daaraan tegoed? ’s Avonds laat voor de tv. Dan kunnen al deze slechte nutriënten ’s nachts zich omzetten in vet. En ik wil dit niet anders, ik wil blijven genieten, mmm. Maar ik wil ook niet dat mensen denken dat de derde op komst is, no way!
  • Leerlingen, wat zou ik zonder hen zijn? Na mijn gezin zijn zij het belangrijkste in mijn leven. Maar wat zou ik ze soms willen … grrr! Na de Paasvakantie zou ik eigenlijk opnieuw moeten beginnen, alles is uit de grijze hersenmassa verdwenen. Ze hebben NIKS gedaan. “Aja, vakantie is vakantie, he, mevrouw!” Ik katapulteer ze het liefst naar 14 jaar geleden, mijne jonge tijd. Dan konden ze eens zien het echt moest! Allé, qua voorbereiding en bijhouden toch 🙂
  • Ik heb een brief gekregen dat ik een nieuwe aanvraag moet doen voor de terugbetaling van de sondage. Elke toekenning is slechts een jaar geldig. Oley, weer papierwerk. Net nu Isaak een nieuw soort sondes heeft: € 3 het stuk oftewel € 180 per maand. Hopelijk krijg ik het gauw terug in orde.
  • Mijn dag was gewoon terug veel te druk: 6u45 opstaan, snel Isaak verzorgen, gauw boterhammen in mijn mond proppen, 7u45 vertrekken, na het werk eten in de auto en Isaak oppikken en naar de bank, net te laat bij Noortje op school, met de 2 kids naar de kine, koken, strijken… en nu plof, in de zetel. Ik kan ervan dromen dat Danny mij straks masseert ter ontspanning, maar la la la de meeste droooomen zijn bedrog…

Jullie moeten niet te veel compassie met mij hebben, ik klaag gewoon eens graag. En ik maak mijn blog grotendeels in het koppeke in de auto. Ik had mijn titel al om 12u. Ondertussen zijn er toch al wat positieve noten gezongen: kindjes flink geoefend in de kine – prachtige bloesems om me heen – heerlijke spaghettisaus gegeten – Noortje mooi buiten gespeeld, buurmeisje van 8 vindt haar een schatje – Isaak vrolijk tetterend voor het slapengaan – Mijn restaurant op de achtergrond.

En geef toe, als je eventjes naar een home videoke van je kindjes kijkt, dan is je humeur zo opgekrikt!

de grens over

zondag, 18 april 2010

We besloten eens gek te doen en naar Breda te trekken voor een koopzondag op de Woonboulevard. Een vliegtuig hadden we niet nodig om in het buitenland te raken. Mijn drijfveer was vooral de Ikea. We besloten ’s middags in het restaurant te eten omdat het daar zo belachelijk goedkoop is: kindermenu (kipnuggets met friet, een drankje en een ijsje): € 1,95, 2 koffies: € 0,75 enz. Het was bijna gratis. Hé wacht, het was gewoon voor niks! Het bedrag van de rekening was de korting die we kregen aan de kassa. Had ik dat eerder geweten, dan had ik nog wat zalmen gravad lax achter mijn kiezen geholpen.
Ik had schrik dat we niets zouden vinden om te kopen – we kwamen gewoon om ideeën op te doen – maar we gingen naar huis met een pannenset voor inductie, coole ophangsystemen (stalen kabel) voor de kinderkamergordijnen, kindereetset, kinderbestek (18 stuks voor € 1!) en een opstapje voor het toilet.  Onze 20 euro was rap op.

Na de Ikea kuierden we nog langs wat andere winkels. We zijn het al eens over onze laminaatkeuze. Daarna gingen we nog een lekkere smoothie drinken op een terrasje met speeltuintje.

Omdat we toch gratis gegeten hadden, besloot ik mij nog eens te onderwerpen aan mijn sushi-verslaving. Het was HEERLIJK, maar die dingen zijn belachelijk duur. 1 stuk = 1 hap kost € 1,5. Daar heb je bijna een volledig brood voor! Maar ze zijn zo verdomd delicieus!!!

Het was een fijne dag, prima om de vakantie mee af te sluiten.

woe-do-vr-za

zaterdag, 17 april 2010

Woensdag zijn we een dagje naar “de boerderij” geweest. Jana, een 5-jarige meid met SB, en haar mama Marita hebben ons een fijne dag bezorgd. Als Isaak het zo goed zou doen als Jana, zou ik heel blij zijn (hun hoogte van rugopening is ongeveer gelijk, Jana had echter al precies wat meer beenkracht als baby). Ze laat zich door geen enkele drempel klein krijgen en mag volgend jaar naar het eerste leerjaar, regulier onderwijs. Ze leidde Noortje rond op haar domein, fietste lustig met haar driewielerfiets en schudde meewarig haar hoofd bij Noortjes schrik voor de “koewe”. Er waren nochtans schattige 1-dagskalfjes. De gezonde lucht heeft ons deugd gedaan, zelfs Isaak at met smaak zijn porties leeg. Marita en ik konden onze harten eens luchten over het papierwerk en de peperdure hulpmiddelen. We kunnen er met zijn allen weer een tijdje tegenaan!

Donderdag moest ik eerst een volksverhuis naar de kine overleven (2u onderweg voor een halfuursessie), voor ik een fijne namiddag mocht meemaken: mijn vriendin Kim kwam met haar dochter Lotte. Noortje dolcontent natuurlijk, wat niet weerspiegeld werd in haar gedrag. 10 minuten zoet samen spelen, 5 minuten in elkaars haren hangen, doodnormaal bij die 2 :). Tussen de ruzies door hadden Kim en ik tijd om buiten te relaxen en gezelschapspelletjes te spelen. Isaak heeft geen kik gegeven en was door het dolle heen met het “toneel” van de 2 meiden.

Driemaal is scheepsrecht. Ook vrijdagnamiddag kwam een vriendin. Haar bezoek (met taart!) werd overschaduwd door een klein meisje dat zich doodellendig voelde. De hele dag wou ze niet eten – HEEL ziek dus , ze rilde van de kou, had koorts en lag stillekes in de zetel. De dokter kwam gelukkig op huisbezoek. Hij zei dat ze heel ziek was: gezwollen amandelen en galopperende hartslag. Om 16u had ze 40,3° koorts. Een lauw bad en Junifen deden haar goed maar ik lichtte mijn inmiddels aangekomen schoonouders in dat het pannenkoekeneten ter ere van opapa’s verjaardag niet kon doorgaan. Toen miss dit hoorde, werd ze prompt beter; de hele avond amuseerde ze zich kostelijk met haar broertje en schrokte van haar boekweitkoek met kaas en hesp. Ikzelf genoot van de gewaagde combinatie pannenkoek-geitenkaas-witloof-peer-honing met cider en de rest van het gezelschap was ook zot van “mijn” bretoens restaurantje in de Walputsteeg (die mensen verdienen wa publiciteit; het is daar altijd te rustig, terwijl ze overheerlijk territoriaal eten serveren, gemaakt met kwaliteitsproducten).

Vandaag begonnen we aan onze afwerking-van-het-huis zoektocht. De hele namiddag zijn de zich keurig gedragende kinderen winkel in, winkel uit meegesleurd. Soms vermoeiend voor onze dochter, maar ze vond na wat winkelreorganisatie een creatieve oplossing om wat te rusten.

sleeping beauty

Lamellen, laminaat, gordijnen, de offertes deden ons duizelen. Zolang het gaat willen we echter in kwaliteitsproducten investeren. Die prachtige melkglazen-look brede lamellen op maat, daar kan je toch niet nee tegen zeggen! Ik heb beslist om wat centjes te recupereren door de gordijnen op de kinderkamers zelf te maken. Ik moest daarvoor een grondige checklist opstellen:

  • benodigdheden: bijna ok; ik heb prachtige Cars-gordijnstof gezien, nu nog coole meidenstof vinden
  • vaardigheden: bwa, dat begint erop te trekken. Ben alvast supertrots op mijn zelf gemaakte vest, zie foto’s verjaardagsfeest meme 2 mei.
  • tijd: dubieus!!! Kan ik hiervoor omstandigheidsverlof krijgen?

Ik vind deze dingen leuk, spannend, soms stressy, maar ik weet niet hoelang onze bankrekening dit nog tolereert + de dagen tikken voorbij. Half mei zou het huis af zijn, maar dat wil ik nog eerst zien met mijn eigen oogjes. 1 juli zitten we op onze nieuwe stek. Dubbel gevoel: ik zal het hier missen, maar we kunnen nu eindelijk iets opbouwen in een fatsoenlijke woning. Hello, future!