Archive for februari, 2010

relaxdag

zondag, 28 februari 2010

alhoewel… het begin was toch hectisch: eerst bad in allemaal, dan Danny met lastig Noortje naar de winkel en haastje repje ons klaarmaken om 10 min. te laat te komen op de doop van Elise, de kleine van Danny’s nicht. Het was een fijne namiddag met veel kinderplezier en veel gediscussieer over keukens. We geraken er maar niet uit :(. Hopelijk kan mijn nonkel ons morgen na wat uitgepluis ons verder adviseren, want ik vrees dat ik er mijn slaap wat voor zal laten. En morgen moet ik fit zijn…

Deze leuke foto wil ik jullie niet onthouden. Wie doorprikt de optische illusie? Piekeboe!

Optische illusie

Jij bent groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk!

Advertenties

wat een dag…

zaterdag, 27 februari 2010

Tegen dat ik maandag moet beginnen werken, ben ik doodop. Vandaag was weer een dag van haast en spoed. Gelukkig kregen we 2 keer onverwacht een maaltijd voorgeschoteld door Brigitte. Bij deze: nog ne keer een dikke merci! Ook voor het peutersitten op Noortje.

’s Ochtends zijn we onze badkamermeubelen gaan kiezen. Pfff. Ons plan van binnen het budget te blijven was al na 10 minuten van de kaart geveegd. Ik heb schrik van de offerte, maar schoon en praktisch wordt het alleszins.

De keuken. Ik stond heel sceptisch tov de Keukengallerij omdat we zo zot waren van Gopa. Toen we zijn idee zagen, waren we weer ompraatbaar. De prijs maakte ons nog gelukkiger. Laat ons zeggen dat we 50% meer keuken hebben voor 3000 eurokes minder. Een mens zou zich al eens bedenken… We zijn er nog niet helemaal uit, omdat ik niet volledig overtuigd ben van de kwaliteit, dus we slapen er een paar nachtjes over. Dit is het nieuwe concept:

onze keuken

deze wordt het...?

Nadien kwam er iets minder leuk. We mochten de vernieuwde spoedafdeling in het VJ ziekenhuis gaan “bewonderen” met onze zoon. ’s Ochtends was de gesondeerde urine vol bezinksel en er was een scherpe ammoniakgeur. Zoiets had ik nog nooit gezien. We wachtten af tot de middag maar toen was het nog erger. Omdat Isaak geen klachten had, gingen we pas tegen de avond. Gelukkig was het onze vertrouwde kinderarts die van wacht was. Het blijkt hier om een ernstige blaasontsteking te gaan, iets wat al aansleept sinds eind 2009. We behandelen nu met een zware antibioticum en hopelijk geraakt hij deze keer van de vieze beestjes verlost. En voor de dokter vielen de puzzelstukjes nu in elkaar: Isaak voelt zich waarschijnlijk al een tijdje niet geweldig en daarom eet hij minder; met als gevolg niet zo’n schitterend gewicht + voedingsstoffentekort. Dat zou meevallen… Alsof Isaak het rook dat de juiste diagnose gesteld was, dronk hij als beloning vanavond zijn hele fles leeg. Bravo!!

droomkeuken…

donderdag, 25 februari 2010

De hele week was het superdruk voor mij. Door van de ene bank naar de andere te hoppen, heb ik al een best aardige rente te pakken gekregen (maar ik geef nog niet op). Ik heb me verdiept in de materie van referte-indeci en dergelijke en het is niet simpel. Het is eigenlijk info dat ieder mens zou moeten weten, want de banken belazeren je waar je bij staat. Ik heb er alvast een lesonderwerp bij voor het laatste trimester. Tips voor goede deals zijn altijd welkom.

Wat Isaak betreft, meneertje wil zich nog niet volledig overgeven aan de fles. Echter, waar hij in het begin niets wou, drinkt hij nu al na flink wat vechten bijna de helft. We hebben goede hoop. Verbazingwekkend hoe zelden het manneke honger heeft. Kind en gezin vond dinsdag ook dat hij echt te weinig weegt. Als het zo verder gaat, wordt hij op de volgende spinaronde binnenstebuiten gedraaid door een endocrinoloog. Eind maart staat ook zijn besnijdenis gepland. Voor de rest doet hij het uitstekend! Fijn dat ik me niet te veel zorgen hoef te maken als ik volgende week begin te werken.

Met ons huis gaat het ook prima. Woensdag heb ik met de werfleider alle aanpassingen ivm Isaak besproken. Het lijkt erop dat de kosten zullen meevallen: “voor een zjat kaffe met een borrel doen die mannen veel”. Alleen vreest hij dat we de stoepaanpassingen wel zullen moeten betalen (1000en euro’s :s) terwijl de stadsambtenaar ons beloofd heeft van niet. We zullen wel zien.
Vandaag hebben we de offerte en de plannen van de keuken gekregen in de toonzaal die ons het meest bevalt. We hadden schrik van de prijs, maar de offerte ligt minstens 1000 euro lager dan we gevreesd hadden. Mooi meegenomen! We denken wel dat we te weinig kastruimte zullen hebben, maar de binnenhuisarchitect kon ons verzekeren dat we ongelijk hadden. Jullie mening is altijd welkom:

vooraanzicht

vooraanzicht

3D

3D

bovenaanzicht

bovenaanzicht

Op de planning staat nog: zaterdag de andere keukentoonzaal, het sanitair kiezen, de zaterdag erop de tegels en de maandag daarna het schrijnwerk. Fun, fun, fun!

zondagkiekjes

maandag, 22 februari 2010

Zoals beloofd… zo zag onze zondag eruit in beeld:

ploeterplezier

ploeterplezier

hoe meer zielen, hoe meer vreugd

hoe meer zielen, hoe meer vreugd

kinderarbeid

kinderarbeid

Njammie frietjes!

Njammie frietjes!

Isaak frietjes

dus de dokter zegt dat ik moet verdikken...

Wat dat verdikken betreft, ook het labo-onderzoek voor glutenintollerantie is mislukt. Te weinig bloed… Wat ze wel ontdekt hebben, is een enorm ijzertekort. Oorzaak? Voorlopig nog onbekend. We proberen zijn waardes op te krikken door… oa met borstvoeding te stoppen en over te stappen op melk waarin de hoeveelheden controleerbaar zijn. Mammie heeft daar gemengde gevoelens bij. Enerzijds krijg ik een enorme vrijheid, anderzijds voel ik me een beetje melancholisch. Vandaag was de Beba alvast geen succes. Isaak weigerde elke drup. Als hij deze nacht wakker wordt van de honger, zit hier morgen een grumpy moeder…

in de ban van…

zondag, 21 februari 2010

Geduld is nooit mijn sterkste kant geweest. Dus heb ik gisteren een weekendje vol aktie gepland. Eerst zijn we naar een bank geweest om het lot van onze financiën te vernemen. Ik moet zeggen, het ziet er niet zo slecht uit. In tegenstelling tot mijn vroegere overtuiging, gaan we toch een variabele rente nemen. Zorgt voor wat spanning in ons leven 🙂

Daarna zijn we naar onze eerste mogelijke keukenleverancier geweest. Dat viel tegen! Door ons grote raam en onstrategisch geplaatste radiatoren, krijgen we geen frigo geplaatst! De man gaat een offerte uitwerken voor een opstelling die ons niet helemaal aanstaat. De hele avond waren we teleurgesteld aan het piekeren over andere oplossingen, maar er kwam niets bevredigend.
Deze middag zijn we naar onze andere optie gegaan. Daar waren de verkopers binnenhuisarchitecten en het resultaat is naar onze mening waaw. Superpraktisch is het niet (iets te weinig kasten, grote omloopruimte van teen naar tander), maar we zijn voorlopig content. De prijs zal, vrezen we, minder reden geven om te juichen, maar voor onze droomkoken hebben we nog wat centjes aan de kant.
Deze opstelling en een gesprek met mijn nonkel – een prima keukenman – geeft onze hersenen gestimuleerd om nog andere varianten te vinden en momenteel is Danny in de weer met een 3D-programma om wat dingetjes uit te zoeken. Uiteraard is prioriteit nummer 1 toegankelijkheid voor onze zoon. Het manneke moet toch een cecemelleke uit de frigo kunnen pakken 🙂

Voor het drukke toonzaalbezoek, zijn we nog fijn in bad geweest en frietjes gaan eten. Morgen zet ik wat fotootjes online. Het wordt toch een saaie dag vol telefoontjes naar Thuisbest en bankbezoekjes, daar wil ik deze webspace niet over vollullen. Dan kan ik tenminste iets interessant op mijn blog zetten.

Ik kan jullie alvast warm maken voor onze eigendom met de volgende plaatjes:

voorgevel

voorgevel van onze blok, onze is het tweede van rechts

keuken

onze keuken (en voordeur)

living

onze living met zicht op minituin

slaapkamer

de masterbedroom (en ernaast is nog een dressing)

Onze slaapkamer is 17 m² en die van de kids 15 m², tof he!

:) :) :)

zaterdag, 20 februari 2010

Ups en downs, zo is het leven van de gemiddelde mens. We laten ons niet meer doen door de mindere momenten. Actie indien mogelijk of verwerken als het nieuws irreversibel is.

Na gisteren besloot ik te reageren. Isaak werd in de crèche gedumpt om transport makkelijker te maken. Alhoewel, met Noortje de deur uitgaan betekent telkens 2x aankleden: zowel Noortje als haar pop moeten een jasje en schoentjes aan, zucht…

Ten eerste had ik een lifteninstallateur laten komen op de bouwwerf om mogelijke oplossingen te bekijken. Met deze oplossingen ben ik naar de gemeenteambtenaar gegaan en deze veegde deze briljante ideeën met belachelijke tegenargumenten van tafel. De moed zakte in mijn schoenen, maar toen ik hem vroeg of ik dan werkelijk uit de stad moest trekken omdat we hier blijkbaar niet welkom waren, kwam hij met een eigen idee af.
Deze man verdient van mij een fles champagne, een kus van de juf en een winnend lottobiljetje! Omdat de straten nog niet aangelegd zijn, was hij bereid het aanlegplan te wijzigen: de stoep wordt 1,5 meter breder gemaakt en dan kunnen we gerust ons hellend vlak aanleggen. WAW! Zo’n gigantische wijzigingen voor 1 persoontje, onze Isaak is echt wel een VIH (Very Important Hasselaar). Ik ben hem eeuwig dankbaar, vooral omdat hij zal bewerkstelligen dat de projectleider voor de extra kosten moet opdraaien.

Onder luid gejuich fietste ik met Noortje terug naar huis en konden we rustig afwachten op de avondspits: eerst de papa gaan halen, dan steunzolen laten opmeten voor Noortje, verder door naar de kine en daarna richting Thuisbest. Nadat al onze overige vraagjes beantwoord waren en te glunderen bij de vrij lage kostprijs voor onze noodzakelijke aanpassingen, hebben we dus definitief getekend.

Samengevat: mijn eeuwige dankbaarheid aan K.R. van de gemeente en Sabrina van Thuisbest (ze sprong voor al onze grillen en had evengoed het kunnen verkopen aan de andere gretige kandidaat-kopers); niet te geloven, we zijn eigenaar van een nieuwbouw!!!

Thuisgekomen en na het avondritueel hebben we gevierd met de buren. 2 champagneflessen moesten eraan geloven en we hebben fijn gekaart.  Ikke en Stef (de 2 wiskundeleerkrachten uiteraard) gewonnen tegen Danny en Linda, haha!

PS. Het gezinnetje een paar huizen verder in onze straat, die een tweeling heeft in Noortjes klassen, hebben daar ook een huis gekocht. Zo kan Noortje tenminste al 2 vriendjes meenemen. Jammer genoeg vrees ik dat haar “relatie” met Devrim de afstand niet zal overleven…

Baaldag!

donderdag, 18 februari 2010

We hebben een paar fantastische dagen achter de rug en dan val je eens zo diep. Niet dat ik hier doodongelukkig in de zetel zit, maar de teleurstelling is groot.

Verleden vrijdag moest Isaak op controle bij de pediater. Na de begroeting “hij ziet er goed uit”, kwam er niet veel positief meer uit haar mond. Door de laatste fijne dagen, kon ik haar woorden uit mijn kop houden. Maar vandaag was er de spreekwoordelijke druppel.
Isaak heeft een chronische blaasontsteking. Hij is gastheer van een of andere exotische bacterie die resistent is aan heel wat antibiotica. Om nog meer resistentie te vermijden, willen ze even niet behandelen. Hopen dus dat hij geen koorts krijgt… Waarschijnlijk wordt hij volgende week besneden.
Als hij koorts krijgt, hoeft het niet direct van de urinewegen te komen. Hij heeft ook een zware bronchitis, keelontsteking en verkoudheid. Santé!
Isaaks gewicht is niet goed. Hij komt van de p-25 en zit nu net onder de p-3. Nochtans vreet hij zich te pletter! Alleen melk gaat er niet goed in. Ze heeft bloed getrokken om te controleren op glutenintolerantie (spaar ons daarvan!) en vandaag moesten we een zweettest doen om op mucovisidose te controleren. Dit woord deed mijn hart toch even stoppen!
Ik had de dokter nog gezegd dat hij ditropan inneemt, een middel waardoor hij als bijwerking niet kan zweten. Geen probleem, zei ze. Ik dus babysit optrommelen voor Noortje, half uur transport met parking zoeken, half uur wachten in de wachtzaal, en daarna half uur wachten met de zweetfilter op zijn beentje. Boos was ik toen er geen druppel zweet te bemerken was. Time is money? Nee, niet echt, tijd is voor mij een noodzaak om te overleven (zie bericht quality time) en als je dan zomaar nutteloos moet wezen, tja, dan ben je gefrustreerd. Des te meer omdat er nu nog een hele tijd over zal gaan voor we onze (weliswaar lichte) ongerustheid ivm de muco zullen mogen begraven.

Tweede, erger punt van ongenoegen was mijn gesprek met “de gemeente”. Tot in de puntjes willen voorbereid zijn is mijn motto, dus wou ik toch even checken of onze 3-trapprobleemoplossing wel vergund zou worden door de stad Hasselt. Het antwoord was een dikke NJET! Uit machteloosheid begon ik te janken als een kind en vroeg ik de man wat we dan wel moesten doen, dat ik niet met 2 kids op straat wil staan of nog maar eens voorlopig wou verhuizen (ik zit nu op mijn 8ste adres op 7 jaar tijd). Hij was bereid om morgen met mij naar een oplossing te zoeken, maar superoptimistisch ben ik niet meer. Het probleem is dat de tijd dringt. Morgenavond moeten we definitief beslissen, er zijn anders kapers op de kust die in onze plaats willen tekenen.

Dus: alle handjes bij elkaar en thumbs up voor ons, aub…

quality time

donderdag, 18 februari 2010

Ik had wat schrik van de krokusvakantie. Alleen met een verveelde Noortje en een aandachteisende Isaak, pfff. Tot nu toe is het echter fantastisch geweest. Ik besef hoe dol ik op de kinderen ben. Er hangt hier heel veel liefde en geluk (melig, melig, ik weet het) in de lucht. En dat merk je op verschillende manieren:

Noortje-mama:
Vandaag moest Isaak naar de créche. Papa nam hem mee in de fietskar, dus had ik extra veel tijd voor mijn madammeke. Na wat samen te spelen, vertrokken we op de fiets naar de apotheek. Natuurlijk moest Poppie (een andere naam wil ze haar pop echt niet geven) mee. Daar zag ze een publiciteitsmok in roestoranje kleur. Clever als ze is, zei ze: “Mamma, ik wil die chocomelk!” Hilarisch, vond de apotheek en zo zijn we weer een tas rijker 🙂
Daarna ging het richting een sappenbar waar we samen een smoothie deelden. Heel “romantisch” met 2 rietjes uit 1 flesje. Njammie. Daarna ging het richting broodjesbar. “Waar is papa?” “Die moet werken zodat wij kunnen blijven sapjes en broodjes eten :)”
Haar gekwetter houdt nooit op (elke zin begint met maar of want), ze zingt erop los, is een mini ADHDerke, maar met haar dolle fratsen verovert ze elke dag mijn hart. Het is geen knuffelaarke, das jammer, maar haar gedrag vertelt me dat ze zich goed in haar vel voelt. Ze doet mensen glimlachen en heeft mijn sterke karakter. Haar vent later zal wat afzien, maar zal supertrots op deze straffe madam zijn :).

Isaak-mammie:
Tijdens Noortjes middagdutje, had ik tijd voor mijn zoon alleen. Onze relatie, das een heel ander verhaal. Mijn nicht noemt me “miss emotioneel verwen” omdat ik mijn laars lap aan Kind en Gezins advies dat je je kind na 6 maanden niet te aanhankelijk mag behandelen (bij Noortje wou ik alles volgens het boekske doen). Isaak is mijn knuffelbeer en hij weet het! Hij kan uren rustig zijn in de buurt van zijn papa, maar als hij nog maar een glimp van mijn gezicht ziet, begint hij dramatisch te huilen en zijn armpjes uit te strekken. Erg, maar niet onoverkomelijk – dat komt wel goed – naar mijn mening. Dus overstelp ik hem met kusjes en laat ik hem in mijn armen indommelen. In de crèche zeggen ze dat hij graag 37° in zijn rug heeft :). Hij is mijn laatste baby en dus heb ik hem ook deze middag een uurtje vertroeteld…

Noortje-Isaak:

Als ik wat in huis wil werken, kan ik broer en zus gerust hun gangetje laten gaan. Zus entertaint de jonge heer en hij vindt het hilarisch. Ik had jaloezie van Noortjes kant verwacht, maar nee hoor, ze is dol op haar speelkameraadje. Soms handelt ze wat te ruw, maar Isaak vindt het meestal best. Hij heeft een superinteressant leven met zo’n actieve meid in de buurt. Kijk maar zelf mee hoe ze met elkaar omgaan.

En natuurlijk is mama ook dol op papa, al is deze laatste soms stikjaloers op de kids en voelt hij zich wat achtergesteld. Arme drommel…

ochtendritueel

woensdag, 17 februari 2010

Danny is vandaag voor de eerste dag gaan werken in Hasselt, starttijd om 9u.

WAT EEN VERSCHIL in ochtendritueel! Enkele wijzigingen:
* geen wekker. Isaak wekte ons op zijn natuurlijke ochtenduur (7u) terwijl vroeger rond 5u de wekker ging, rond 5u3, 5u6, 5u9,… tot ik in een colère mijn benen strategisch in mijn partner plaatste en we met ruzie de dag begonnen.
* tijd om iedereen op het gemak klaar te maken. Ik kleed eerst mezelf aan, verzorg dan Isaak; Danny maakt Noortje klaar en na het eten zichzelf. Vroeger moest ik me in 3 verdelen, terwijl er altijd wel eentje aan het huilen of zeuren was.
* bediening van koffie. Tegen dat ik Isaak verzorgd had, kwam het geurig aroma me tegemoet. Die kon ik rustig opdrinken. Als ik vroeger al koffie dronk, moest die koud in een haastje binnen gekapt worden.
* samen zijn. Er is een plaatsje meer bezet aan de ochtendtafel. Dat is gemakkelijk voor de hulp, maar vooral heel gezellig! Vroeger waren we pas vanaf half 6 ’s avonds een gezin en anderhalf uur later lag de helft al weer in bed.
* relax! Waar ik vroeger na het eten Noortje dumpte voor de tv om nog alles in een haastje af te werken (boterhammen maken, opruimen, stress, stress!), zit ik nu mijn blog aan te vullen 🙂

Toegegeven, het is nu krokusvakantie, wat het nog allemaal veel makkelijker maakt, maar de meeste verschilpunten zullen blijven. Waw, wat een luxe! Jaja, je kan zoiets maar appreciëren als je het een hele tijd anders hebt moeten doen.

Ik kan jullie oprecht zeggen: ik ben HEEL gelukkig!

mooie dag (gisteren :)

dinsdag, 16 februari 2010

Doodop en veel te laat ben ik gaan slapen. Veel te laat om nog mijn blog aan te vullen, vandaar pas nu het “verslag”.

Onverwacht kreeg ik een gratis ticket voor Molenheide. Ik dumpte dus Isaak in de crèche en heb er een moeder-dochterdagje van gemaakt. De binnenspeeltuin was er superzalig! Het is de mooiste en grootste die ik ooit zag.  Little miss vond het ook fantastisch en sleepte mama overal mee naar toe. Ik heb mijn sportdagje voor dit jaar al gehad. Klimmen, klauteren, verboden picknick in een boomhut, ballen schieten, schommelen,… wat we ook deden, het was dolle pret. De glimlach op haar snoetje spreekt boekdelen.

Mega Noortje

Mega Noortje

swing swing met poppie

swing swing met poppie

’s Avonds gingen we naar de kine en daar heb ik de plannen getoond van ons optie-huis. Hoewel de hoofdkinesist altijd supervoorzichtig is, zag hij dit helemaal zitten. Wat niet haalbaar leek, werd plots weer realiteit!  Met zo’n nieuws heb ik de halve nacht opgewonden liggen woelen.
Vandaag moest ik dan naar het Toegankelijkheidsbureau. Zij zijn normaal altijd heel streng en zagen direct heel wat knelpunten. De 3 trappen naar de voordeur was er niet eens een van. Maar ze gaven wel oranje licht. Ze waren het er mee eens dat we waarschijnlijk niets beter konden vinden als we in de buurt van Hasselt wilden blijven en niet de lotto wonnen. We kunnen alleen maar hopen dat Isaak de extra inspanningen in huis zal zien zitten (is meestal geen probleem tot ze puberen) of dat hij er toch beter aan toe zal zijn dan er nu uitziet. In ieder geval, we kunnen toch een tiental jaar honkvast zijn en dan zien we wel weer…

DUS: ik heb de telefoon gepakt en vrijdag een afspraak gemaakt om te tekenen! :):)