Archive for januari, 2010

Topweek!

zondag, 31 januari 2010
Genieten van kleine en grotere dingen, dat was de boodschap deze week.

Maandag werd een attribuut geleverd dat mij tijd schenkt: een strijksysteem. De plank zuigt, blaast en stoomt en het strijkijzer produceert zoveel stoom dat Danny’s bril ondoorkijkbaar wordt (goed excuus voor hem :)). Rendement 200%. Het gaat zo snel en is zo fijn dat ik al uitkijk naar de volgende strijkbeurt.

Dinsdag was het tijd voor mijn wekelijkse kapbeurt zonder kids, mmmm.

Woensdag kwamen mijn ouders op bezoek. Normaal zien we hen 1 keer per maand, maar helaas vindt Noortje dat niet meer ok. Elke dinsdag komt haar vriendinnetjes oma haar op school halen en als ze mijn gezicht ziet begint ze dan te wenen: “Ik wil oma!” Dus op vriendelijk verzoek, 2 weken vroeger dan voorzien, mocht opa weer 460 km bollen om zijn kleinkind blij te maken. We hebben lekkere hartige pannenkoeken gegeten (mijn uiteettip: La Sarazinne, Hasselt, OVERHEERLIJK, uitgebaat door een echte Normandische), van koffie met pralinetje genoten, geshopt, bus gemist en opnieuw geshopt en meegekeeld met Singstar Studio100. Jullie begrijpen wel waarom Noortje verzot is op haar grootouders…

Donderdag mocht ik uit gaan eten dankzij mijn leerlingen voor X-mos. Lekker relaxed zonder kids met mijn fijne collega’s.Vrijdag kreeg Isaak thuisbegeleiding (leren spelen, eten, bewegen en ruimtelijk inzicht krijgen op zijn niveau) en die mevrouw is er ook om de mama’s zorgen te ventileren. Met alle tips kunnen we weer een eindje verder!Gisteren was het pasta-avond van Noortjes school: een leuk sociaal gebeuren met superlekker eten; dikke pluim! Ook vinden we het superfijn om al die kindjes te zien spelen. Danny noemt Noortje en Lotte een komisch duo. Ze kunnen zo gewichtig doen over wat er loos is met hun poppemiekes ūüôā

2 (b)engeltjes

Daarna vertrok ik naar de PIBO-kaartavond. Kwajongen is mijn favoriete hobby die ik jammergenoeg zelden kan uitvoeren omdat ik medekaarters mis. Ik kon mijn hartje dus helemaal ophalen en blijkbaar was ik het nog niet verleerd: ik heb slechts 1 spelletje verloren met 2 strafpunten, wat me een gedeelde 3de plaats opleverde. Mijn prijs is een weekendje Luxemburg-Trier-Metz (mamaatje, wil je babysitten??)!

Vandaag zijn we met heel het gezinneke gaan zwemmen. Isaaks eerste zwembadbeurt. Water zou zijn beste vriend moeten worden (leve de wet van Archimedes). Het eerste halfuurtje was hij precies een bang kippetje en klampte hij zich vast aan mij. Maar daarna beviel het hem steeds beter. En dat Noortje een waterratje is, dat wisten we al langer:

glijden maar...

cheeeese!

Zalig om al deze mooie momenten eventjes opnieuw te mogen afspelen in mijn koppeke…

Advertenties

slaaponderzoek

vrijdag, 29 januari 2010

Laat dit een lesje zijn voor de ongeduldigen onder ons…

Verleden week had Isaak zijn slaaponderzoek in UZA omdat hij ademstops heeft.

Isaak non-wireless

Ik mocht gisteren tussen 15u30 en 16u30 bellen voor de uitslag naar het slaapcentrum. Of toch maar niet, zei de neuroloog, ik bel je zelf wel op want het is misschien gecompliceerd.

Gisteren was mijn gsm mijn beste vriend. Om 16u25¬† nog geen nieuws en toen kon ik me niet meer inhouden. Slaapcentrum gebeld: “Het is niet goed, mevrouw; niet slecht ook niet, maar hij heeft toch wel af en toe zuurstof tekort en heeft ademhalingsobstructie.” Wat er nu moest gebeuren, kon ze me niet vertellen, want ze was maar de verpleegster die de kort genoteerde termen meedeelde.
Iedereen die Isaak in zijn hart draagt, zal ook wel even een ademstopje hebben als hij dit leest. Kun je nagaan wat ik voelde. Flitsen van gevaarlijke chiari-operaties gingen door mijn hoofd. Mijn vriendin Kim steunde me en spoorde me aan om de neuroloog zelf te bellen. Ik stoor deze druk bezette dokter liever niet, maar na een half uur kon ik me niet meer inhouden.

“Ik ben nu in volle consultatie, bel je straks terug, maar ik kan je al zeggen dat de uitslag goed is.” Goed??? “Ja, ok, hij heeft wel ademhalingsobstructie, maar dat komt nog door de RSV en niet door de spina.” Ik heb nog 3 uren moeten wachten om te horen dat we nu niets moeten doen, dat het normaal gezien steeds beter zal gaan en dat zijn te lage zuurstof nog altijd veel¬†beter dan alarmerend is (95% saturatie) “en ik had je toch gezegd van niet zelf te bellen!”.

Zo zie je maar: wat slecht nieuws is voor de ene, is geruststellend voor de andere. De oude Lies zou beginnen doemdenken en bv. schrik hebben voor verhoogde kans op wiegendood (terwijl de neuroloog denkt van niet). Nu weet ik dat ik de dokters samen met mijn instinct mag vertrouwen. Zorgen wegen op je en ik slaag er steeds meer in om zorgenloos (doch niet alertloos!) een stabiel leventje te lijden lEIden!

de Keuze

dinsdag, 26 januari 2010

Januari 2010 is bijna voorbij. Naar onze maatstaven was het een goede maand!

Januari 2009 was een nachtmerrie. We gingen voor de 20 weken-echo (ik wil me de juiste datum niet meer herinneren) en toen werd ons de diagnose verteld. Open ruggetje… Geen probleem, sluiten die boel en we gaan verder met ons leven. Maar dit kon niet zomaar. Langzaamaan werd ons de waarheid duidelijk. We werden heel goed onderzocht en ge√Įnformeerd en moesten vooraleer de maand om was een keuze maken. Gelukkig hadden we op voorhand (nog voor de zwangerschap van Noortje) gepraat over dergelijk scenario. We zouden ervoor gaan!
Wat we niet verwachtten, was de reactie van onze omgeving. Ik las het onlangs nog in een artikel, 95% van de spinafoetussen wordt geaborteerd. En dat werd duidelijk in het advies van de omstaanders. Slechts 2 mensen zouden dezelfde keuze gemaakt hebben als ons. Onze “vrienden” probeerden ons te overhalen een einde te maken aan dit verhaal…

De meeste argumenten getuigden van ego√Įsme en perfectionisme (hadden we dit al niet eens meegemaakt rond 1940???), maar een reden die bij¬†me¬†insloeg als een bom¬†was: “Wil je kind dit wel?”. Daar hadden we nog niet voldoende bij stilgestaan. VERDOMME! Wat werd van ons gevraagd? We hadden alleen geredeneerd: ja, je bent welkom; ja, we kunnen dit aan. Maar nu werd het pas echt horror: WIJ moesten een keus maken voor JOU, Isaak. Dit is gewoon onmenselijk en het feit dat we die keuze¬†moesten maken, heeft mij toch wel ergens getraumatiseerd. Ik kan je alleen vertellen, lieve schat, dat we in eer en geweten gedacht hebben dat je het wel fijn zou vinden om te LEVEN met een superzus, ouders die je meer dan gewenst vinden en alles voor je zullen doen om je gelukkig te maken en in een maatschappij die toch steeds meer open staat en rekening houdt met ANDERSvaliden. Het zal soms moeilijk zijn, maar is het dat niet voor iedereen? Isaak is ons zo gegeven door “God”, het leven begint voor ons vanaf de conceptie. Wat je met dat leven doet en of je gelukkig wordt, dat hangt deels van de omstandigheden af en deels van jezelf. Nature and Nurture. Yes, we can!

Huizenjacht

woensdag, 20 januari 2010

amai, ’t is al weer woensdag. Als je het druk hebt, vliegt de tijd zo voorbij. “Gelukkig” ben ik hier me weer aan het vervelen in het UZA (slaaponderzoek Isaak) zodat ik mijn blog kan aanvullen.

De laatste dagen zijn we druk in de weer geweest met huisjes bestuderen. Met internet ligt de wereld voor je open en kan je in menig woonkamer een kijkje nemen vanuit je luie zetel. Hebbes, Vlan, Kapaza, we hebben het allemaal gezien en meestal afgekeurd. Ons verlanglijstje is ook niet min: badkamer en 1 slaapkamer beneden (of lift, maar dat zie ik minder zitten voor brandveiligheid), liefst binnen de grote ring van Hasselt, liefst nieuwbouw, liefst niet boven ons “veiligheidsbudget”, liefst met tuin en grooooooooote living (voor Isaaks hulpmiddelen). We beseffen dat we niet helemaal realistisch zijn, maar zolang het mes niet op onze keel staat, zitten we hier heel fijn in ons huurhuis en willen we niet te veel buigen. Het is ook niet eenvoudig om te bepalen wat we nu nodig hebben omdat we niet weten of Isaak al dan niet zal kunnen lopen. 20% kans op stappen zonder hulpmiddelen werd ons verteld. Dat is wiskundig gezien niet veel maar wel meer dan genoeg om te hopen. En welke hulpmiddelen zijn vereist? Dat zal allemaal onze woonnood bepalen.

Dus: als iemand dit leest die ons huurhuis wil kopen als opbrengsteigendom, lees 1); wil je er zelf komen inwonen: lees 2)

1) goede keus! Jullie hebben er zomaar eventjes 4 fijne huurderkes gratis bijgekregen. We betalen netjes op tijd en kom gerust langs om een gezellig zjatje kaffie te drinken. Bedankt voor jullie goede daad, en als het van mij afhangt dan blijven we hier wonen zolang het gaat met Isaak!

2) jullie gaan toch niet zo belachelijk veel geld betalen aan een bestaande woning terwijl je voor hetzelfde bedrag een nieuw huis kan krijgen (jaja, binnen de grote ring, maar niet met badkamer beneden…)? En denk eventjes aan ons, arme schaapkes die binnen 9 maanden na jullie handtekening op straat staan :s

Net toen ik dacht…

vrijdag, 15 januari 2010

“Dit wordt een rustig dagje, er staat niets in de agenda, misschien kan ik wat bijslapen”,

besliste Noortje vannacht om haar waterzooi eruit te gooien. Mama zijn is… beddengoed wassen in het midden van de nacht terwijl papa rustig ligt te slapen omdat hij geen fluit hoorde (no offense, ik MAG hem wakker maken, maar dat doe ik gewoon niet omdat hij heel vroeg eruit moet voor zijn werk).

Noortje heb ik laten uitslapen, maar Isaak moest op tijd verzorgd worden. Toen ze wakker werd, was ze weer de oude en kon ze naar school. Daar heeft ze het de hele dag goed gedaan. Terug rust in huis…

ware het niet dat Isaaks voorhuid vuurrood was. Hij sukkelt al een weekje met balanitis (onststeking van de voorhuid) maar dat was gisteren beter. Na heel wat over en weer getelefoneer kon ik via mijn pediater een afspraak bij de uroloog krijgen om 15u. Ik had gelukkig nog tijd om mijn spaghettisaus te maken want dat moet goed “trekken”. Weer alles in orde…

maar toen begon Isaak koorts te krijgen. Een telefoontje met de neuroloog kon me geruststellen. Waarschijnlijk buikgriep zoals zijn zus; controle bij een dokter hoefde volgens haar niet. Bij de uroloog was het ook heel goed. De ontsteking is niet erg, maar een besnijdenis is toch aangewezen. Zijn 2de balleke heeft hij netjes kunnen voelen en misschien daalt het nog vanzelf in en anders zullen ze die 2 zaken tegelijkertijd uitvoeren. De verminderde sonderingsvolumes zijn voor hem ook nog een mysterie. We konden misschien de dag nog fijn afsluiten: Noortje van school halen, eventjes in bed slapen leggen en Isaak ook in zijn parkje zwieren om effe adem te halen in de zetel…

tot Noortje haar bed opnieuw wou zegenen met de kiwi van deze middag. Pfff, ik kon weer opnieuw beginnen beddengoed vervangen, onder begeleiding van Isaaks gehuil. Want het manneke voelt zich echt niet goed! De slaap kan hij moeilijk vatten, eten deed hij nochtans goed dus buikgriep, daar begin ik toch over te twijfelen. En dan komt natuurlijk het piekeren over wat het wel zou kunnen zijn…

Nu liggen beide kids vredig te slapen en ga ik mijn zorgen wat proberen weg te leggen met een aflevering Lost. Na overleg met Danny en de pediator van wacht in UZA, kunnen we best nog wachten om morgen de situatie te evalueren.

Toen Danny deze avond thuiskwam, was ik superblij met het extra handje. Wat een luxe zal het toch binnen een dikke maand. Want dan verandert hij van werk, op 3 km afstand van huis. Jaja, dat was de verrassing, maar ik kon nog niets verklappen tot er een handtekening geplaatst was. Wat zal het een opluchting zijn om de vreugde en zorgen te kunnen delen. We zullen meer gezin worden ipv 1 iemand die voor de centen zorgt en de andere voor de kinderen (al is het nu ook niet zo zwart-wit). Ik kijk er naar uit!

nieuw op VT4?

donderdag, 14 januari 2010

De nieuwste tvprogramma’s moeten steeds uitdagender worden. Hier is mijn idee voor een nieuwe format:
“1000 seconden met kleuter en baby”

Men make kipfilet met getomateerde venkel en Eblygraan + groentenpapje in je eentje terwijl er 2 kinderen in de buurt rondlopen in beperkte tijdspanne.

Level 1: beide kinderen zijn rustig aan het spelen; kleuter houdt baby bezig
Level 2: baby verveelt zich en begint te huilen; kleuter moet pipi doen en nadat het potje geledigd is: “mama, ik moet kaka doen”; baby rolt op buik en raakt niet meer terug en wordt hysterisch; kleuter zeurt dat mama mee moet spelen
Level 3: kleuter wil baby de kop inslaan; kleuter doet behoeftes in de broek; baby valt uit zijn park
Level 4: er komt nog een kind bij.

Ik heb gisteren Level 2 keurig afgewerkt: kip was lekker mals, groentjes waren heerlijk en ieders buikje was binnen de juiste tijd gevuld.

Ik heb geen ambitie om naar het volgende niveau over te stappen…

drukdrukdruk

dinsdag, 12 januari 2010

een mens kan zijn bezighouding hebben, maar zo druk als vandaag hoeft het niet te vaak worden!

6u45 Isaak wakker maken voor BV
7u mijzelf wassen en aankleden; idem Noortje
7u30 ontbijten met zijn 2tjes
8u Noortje naar school brengen
8u30 Isaak verzorgen
9u proberen wat huishoudelijk werk te doen, maar Isaak wou niet meewerken. Meneertje mocht op zijn gloednieuwe puzzelmat liggen maar wou liever in mijn armen verwend worden. En krijsen doet hij tot je hem oppakt…
11u Isaak eten geven
11u30 naar school vertrekken om een verbeterde GIP¬†terug te geven. De dametjes¬†(daar hoort mijn collega Erik ook bij :)) wilden de schattige Isaak niet lossen voor 14u dus dit was de grote pauze vandaag. Daarna snel naar huis gereden want ik was eigenlijk al te laat voor…
14u45 Kind en Gezin komt langs om Isaak te keuren. Daarvoor moest ik nog snel snel BV geven
15u25 Isaak vlug vlug in de fietskar droppen want ik moest al lang vertrokken zijn naar Noortjes school
15u40 Noortje rap rap van de speelplaats plukken om toch nog de bus van 15u38 te halen
16u afspraak met de oorarts voor Noortje. Ze was een half uur te laat dus moest ik mijn 2 ukken in bedwang houden in de wachtkamer. Iedereen mocht van Noortjes “handjes zwaaien, koekebakkevlaaien” genieten.
17u vlug binnenspringen bij de pediater om laboaanvragen en steriele potjes. Dan naar huis wandelen (gelukkig met een 2-persoonsfietskar want anders moest ik Noortje te ver meesleuren) en onderweg wat materiaal bij de apotheek afhalen. Ondertussen Danny telefonisch instructies geven om fruitpap en ons eten klaar te maken.
18u Isaaks papje binnenduwen met de ene hand en met de andere mijn eigen maagje stillen
18u40 met Isaak naar de kine
20u Isaak verzorgen

De energie is op en de wasmand¬†ligt vol…
Mijn keelpijn velt me in de zetel en dit tikken is het enige wat ik nog aankan. Hierna ga ik mijn manneke nog BV geven en dan mijn eigen nestje opzoeken. Geeuw!

friskes!

zondag, 10 januari 2010

Toen Danny Noortje deze ochtend wou wassen, werd het water alsmaar kouder. Doorstromer kapot! De temperatuur in huis zakte met 0,2¬į per minuut, dus haal jullie beste wiskunde maar boven om uit te rekenen wanneer we evengoed binnen als op ons terras konden ontbijten… Gelukkig hadden we in een hoekje van onze kelder nog een elektrisch verwarmertje staan. Mijn haar en Isaak mocht ik bij de buren wassen en Noortje wasten we adhv gekookt water. Onze huisbaas kon ons niet direct helpen, maar heeft wel een afspraak met de technieker voor morgen gemaakt en kwam ons een extra vuurtje brengen (we hebben een warme man leren kennen die jammer genoeg niet kan uitstellen dit huis te verkopen, maar wel beloofde iemand te zoeken die een opbrengsteigendom wenst). Daarna konden we ons opwarmen aan de jenever op onze straatsnieuwjaarreceptie (a nee, dat mag niet, borstvoeding, grrr).¬†¬†

Lichamelijke warmte geeft nog het hoogste rendement, dus toen we ons aantal verdubbelden kwam dat dik in orde. Via facebook had Carla, na ons artikel te lezen in het Belang, contact met ons opgezocht omdat haar jongste zoontje ook Spina heeft. Luka is een vrolijk jongetje van anderhalf dat al bijna kan stappen. Hij doet het prima! Zijn zus Moyra (4) heeft schattige krulletjes en heeft fijn gespeeld “met” Noortje. Het was fijn om met hen te praten. Zij kennen niemand met Spina en je merkte dat ook zij – vooral papa Birger – behoefte hadden aan ervaringsinformatie. Op een gegeven moment zullen onze kinderen beseffen dat ze anders zijn en dan is het tof om te kunnen omgaan¬†met lotgenootjes. Wat me vooral weer trof, is het verschil in beleid tussen Antwerpen en Leuven. Wij ouders kunnen niet oordelen wie het bij het rechte eind heeft, maar we voelen ons allen goed bij onze dokters en dat is het belangrijkste.
Het was een geslaagde namiddag en ze vertrokken pas om half 8. Noortje lag dus veeeel te laat in bed en ze heeft niet eens moeten opruimen ūüôā

oef!

vrijdag, 8 januari 2010

Op de spinaraadpleging gisteren kreeg Isaak een goed rapport. De orthopedist zag dat 1 beentje beter meewil dan het andere, maar het verschil valt mee. De neuroloog was niet ongerust over wat ze zag op mijn home video maar heeft toch voor alle zekerheid een slaaponderzoek gepland op 20/01. Ze vermoedt dat het RSV reflux (welja, dat kan er nog bij :s) induceerde en dat hij daar heftig op reageert. Over stapprognoses wilden ze zich niet uitspreken. Na veel heuvels en dalen hebben we ook eindelijk Isaaks hoofdomtrekcurve ontdekt. De nefroloog is tevreden over blaasinhoud en onze natuurlijke- toevallig ontdekte Рdarmspoeling (kiwi) maar wil een opvolging van de pH van de blaasinhoud. Wekelijkse controle van een plasje is daarvoor noodzakelijk. Als we de urine kunnen aanzuren, wordt deze infectievrij. Ook wordt een contact met de uroloog geregeld om het vermiste teelballetje te zoeken Рjammer genoeg weer een operatietje.

Al bij al meer dan een meevaller!

De neuroloog had ons ook al meegedeeld dat ze zou stoppen 1 februari. Daarom had Isaak een presentje mee. Omdat ze altijd hoedje van papier voor hem zingt, hadden we een kussentje bedrukt met onze eigen versie:

Ze verdient dit, we hebben altijd op haar kunnen rekenen, ook in haar vrije tijd. Een goede dokter is onbetaalbaar, soms leggen we het leven van onze kinderen in hun handen. Gelukkig kon ze ons opgelucht maken door te verklappen dat ze maandelijks de spinapoli zal blijven doen…

superdagje

woensdag, 6 januari 2010

Het mag ook eens tof zijn! Vanochtend, na Isaak bij de cr√®che te droppen¬†en het huis na 2 weken eindelijk opgeruimd te hebben, was er wat soldenshoptijd. Gelukkig voor de portefeuille had ik maar een half uurtje om de winkels te overvallen. Ze zijn toch allemaal zo schattig, die babykleertjes…

Na Noortje van school te halen, gingen we met haar en mijn vriendin (respectievelijk Lotte en Kim) bij hun thuis panne(n?)koeken eten. De kindjes aten er¬†elk maar liefst vier!¬†Daarna¬†vertrokken we naar Pretland, een binnenspeeltuin. Ravotten, daar word je moe van! Doodop maar tevreden gingen we naar huis en half slapend at Noortje een weinig van haar avondeten. En als ik nu haar kamer binnenkom, zie ik nog steeds een lichte glimlach op haar snoetje…