Archive for the ‘medische blabla’ Category

‘t zètje

zaterdag, 16 april 2011

Anderhalve week was ik al aan het hoesten, dus voor ik naar de zee vertrok, liet ik me toch eens checken bij de huisarts. Hij stelde astma vast :(. Wat cortisone en een puffer zouden me goed doen*. Ik keek er naar uit om gezonde lucht in te ademen. Ook Noortje was niet meer te stoppen! Samen met Brigitte namen we de trein naar Oostende, tsjoeketsjoeketsjoek. Vandaar ging het met de tram naar Mariakerke, waar Brigittes vader een appartement heeft. Na een koffietje wou Noortje toch wel eens in die grote zandbak! Na wat schuppen daagde ik haar uit dat ze niet in de golven durfde. Wat was ik verrast dat ze er niet meer uit wou!! Ze had geen last van de kou en huppelde vrolijk van het water naar de dijk en terug. Ik kon haar niet volgen. Op het einde waagden we nog een stapje op de golfbreker en sloegen een praatje met een visser. Met veel moeite kreeg ik haar in het appartement voor een douche en spaghetti. We maakten met ons drietjes nog een avondwandeling en stopten voor een ijsje voor de flinke meid en chocomelk met Grand marnier voor de flinke mama. Ik stopte Noortje in bed en met Brigitte maakte ik er nog een gezellige tv-avond van.

speeltjes in lievelingskleur

op weg naar de golven

nie kou, mama!

het loze vissertje

op de top van de golfbreker

op de terugweg

avondwandelingetje met mijn meter

Vrijdagochtend wandelden we naar de haven van Oostende, wel 4 km! Ik wou de buggy meenemen, maar Brigitte geloofde in Noortjes kunnen. Ze begon na 5 min. te zeuren maar Brigitte blokte dat af. En inderdaad, ze hield het gewoonweg uit! Er was genoeg te beleven en we hielden haar tempo aan. Nadien aten we frietjes aan de kaai, zalig in het prille zonnetje. Het was windstil en we genoten nadien nog van een koffie terwijl Noortje in een fonteintje op een pleintje speelde. We namen de tram terug en Noortje mocht nog enkele uurtjes op het strand spelen. Ik bibberde in mijn dikke trui, want er waren stapelwolken en een zeebries, maar madammeke dook met haar zwembroekje en enkel een trui weer het water in. Ongelooflijk! Ik heb echt een ander Noortje gezien deze twee dagen: dapper, lief, meegaand. We zullen naar de kust verhuizen zeker? Na een douchke was het al weer tijd om naar huis te trekken. We doodden de tijd op de trein met het kuisen van verse garnaaltjes en kletsen. Danny en Isaak wachtten ons op het perron op en broer kreeg zijn souvenirke. Het waren zalige dagen. Volgend jaar nog!!

klimmetje onderweg

en terug naar beneden

even rusten

voorbeeld van ander meisje volgen

wachten op de tram

afscheid op de trein

* Helaas merk ik geen enkele beterschap, hier ben ik nog niet direct vanaf :(.

Ferrum

dinsdag, 5 april 2011

Vandaag had ik een telefonische afspraak met de gastro-enteroloog van het UZA. Ze had niet zo’n fijn nieuws voor mijn venteke.

Het staat nu gewoon vast dat Isaak een ijzerprobleem heeft. Steevast heeft hij lagere bloedwaarden bij elke prik. Als het zo verder gaat zal hij tintelingen in de benen krijgen, ernstige vermoeidheid, misselijkheid, hoofdpijn en zal hij zich over het algemeen slecht voelen. Niets acuut ernstig gelukkig! Er moet hier gewoon iets aan gedaan worden en daarvoor moet de oorzaak van dit tekort achterhaald worden. Dit betekent opnieuw … onderzoeken :s

Een eerste mogelijkheid is dat hij het ijzer niet opneemt. Hij teert dan voorlopig op zijn dosis die hij van mij meekreeg bij de geboorte. 4 mei zullen ze een bloedafname doen, daarna moet hij een ijzersapje drinken en na een half uurtje nemen ze een nieuw staaltje. Als er dan geen verhoging is, weten we genoeg. Dit zou betekenen dat hij vanaf dan regelmatig een ijzerinfuus zal moeten krijgen :(.

Een tweede mogelijkheid is dat hij ijzer verliest in zijn spijsverteringsstelsel. Bloedingskes dus. Dit willen ze te weten komen door in de faeces het calprotectinegehalte te bepalen en microscopisch bloed te gaan zoeken. Macroscopisch was in een vorig staaltje alvast niets te zien. Isaak heeft in periodes spikkeltjes in zijn stoelgang en we moeten daarop wachten om een staaltje binnen te brengen in Antwerpen. Bovenop de naft zal die test ons een opleg van 20 à 50 euro kosten…
Mocht dit positief zijn, dan begint het pas voor Isaak: een scan, endoscopie,… om te achterhalen waar de ontsteking en/of de bloeding zich situeert…

:( Pfff.

Weer een obstakel, en dat zullen we gewoon moeten nemen. Met of zonder glimlach. Vandaag kan er alleszins niet veel lach vanaf. Ik heb barstende koppijn en heb de volleytraining dus gespijbeld. Er zwerven hier wat virusjes rond in huis, dus het zal daar wel van zijn. Of ben ik weer verslagen door mijn vijand “stress”?

geverfde gezichtjes

vrijdag, 1 april 2011

Vandaag was het carnaval op school. Noortje keek er al een week naar uit. Haar kleren had ze al lang klaar gelegd en papa moest beloven haar te shminken. Voor een rappe make-up om half 8 ‘s ochtends, mag het resultaat er zijn! Ons prinsesje straalde:

Een heel wat minder stralende verschijning was onze zoon. Maandag ontdekte ik 1 waterpokje. Het was een solo-optreden gedurende 3 dagen, maar daarna kreeg het pokje gezelschap. Sinds gisteren is Isaak een wrak. Koortsig, zeurend, met puppy-ogen probeert hij constant gepakt te worden. Zijn dutjes zijn kort, dus raakt hij nog meer uit zijn hum. Zelfs voor of na zijn zware operaties was hij nog nooit zo zielig:

Normaal ben ik voor het natuurlijke genezingsproces, zonder te veel medicijntjes, maar hier kon ik toch niet meer tegen. Ik belde de dokter en pompte hem op zijn advies vol met Perdolan en Fenistil en smeerde hem met witte uitdrogende crème. Gelukkig slaapt hij nu hierdoor als een roosje. Sssst…

na zonneschijn komt regen

donderdag, 3 maart 2011

Vandaag was het spinaronde. Na een file van Herentals-Oost tot de ring, kwamen we net te laat aan in het UZA. Isaak wou voor geen centimeter meewerken. Ik had met zijn loopwagentje voor niets gesleurd. Leve youtube, dus de dokters konden hem toch bewonderen. Eigenlijk is hij er te goed voor, maar hij krijgt nu toch een castercar op maat. Het is een rolstoeltje laag bij de grond, waarin hij met gestrekte benen zit en dat hij moet voortbewegen met de handen op de grond. Het was op mijn vraag, dan kan hij zich even snel als andere kinderen van zijn leeftijd verplaatsen. Voor de rest alleen maar goed nieuws: nieren prima, stoelgang in orde, voetenstand ok, hoofdomtrek terug gedaald, wonde valt af te wachten (het zou kunnen goed komen). Het minpuntje is dat het ijzer NOG gedaald is, maar ik denk dat ze daar voorlopig niets aan zullen doen want hij is klachtenvrij. Ik moet de specialist daaromtrent nog contacteren.
Tevreden ging ik mijn mattentaartje consumeren. Isaak wou niet spelen, hij plakte met zijn hoofd tegen mijn schouder. Die was dus ziek aan het worden. Op de terugweg kreeg ik een telefoontje van de crèche: er zijn terug waterpokken in zijn groepje. Ik kreeg schrik met zijn rode wonde en contacteerde de kinderarts van wacht. Ze hadden ‘s ochtends zijn bloed geprikt en daar was duidelijk een teken van een infectie. Ze zouden, omdat hij nu ook koorts had, de CRP-waarde laten meten om te kijken of het geen bacterie betreft, die mogelijk de drain infecteert. Ik heb tot half 9 moeten wachten om te horen dat het om een virus gaat. OEF! De nefroloog belde mij nog op om te zeggen dat de blaasjes normaal gezien geen kwaad kunnen, maar ze durfde het ook niet zweren. Als hij waterpokken krijgt en er zijn blaasjes net op of naast zijn wonde, moet hij op controle komen in het UZA. Het zal mij worst wezen, werk voor Danny, want ikke zijn weg :D.
En alsof dat voor hem nog niet genoeg is: Noortje is ook lijkbleek met koorts van school gekomen. The difficulty of the challenge increases, honey :).

Soit, ik probeer het allemaal een beetje van mij af te zetten, te genieten van mijn skireis en te proberen de kindjes niet te veel te missen. Om te oefenen ben ik de laatste tijd veel weggeweest en ik heb nu toch het vertrouwen dat Danny het goed zal doen. Moesten jullie me niet meer horen: tot na de krokus!!

3 x zucht

woensdag, 2 maart 2011

Vrijdag vertrokken we naar West-Vlaanderen. We kwamen nog maar aan en Noortje haalde 2 duplo-mannekes uit haar jaszak, die niet van haar waren. Zucht… de boodschap was hard, maar niet aangekomen :s

Het was een fijn, zorgeloos weekend. Mijn duizeligheid was zelfs al wat minder! Zaterdagochtend kochten we, samen met mijn ouders, 2 paar schoenen voor Noortje. Haar voeten zijn weer een dikke maat gegroeid op korte tijd. Daarna gingen we allen gezellig eten in ‘t Moment. We gingen nog een koffietje drinken in de sporthal, waar de kindjes de hele zaal, een bal en een speelse papa voor hen alleen hadden. Daarna gingen we Noortjes verjaardag vieren bij Moeke. Opa en oma Kortrijk waren er, samen met 2 van hun andere kleinkinderen. Noortje kreeg leuk speelgoed en kleren en wij taartjes. Om 18u gingen we even naar mijn ouderlijk huis om de verzorging van Isaak te doen en de kindjes bedklaar te maken, om daarna nog een vollematch in de sporthal te bekijken. Isaak was een hevige supporter en deed alle toets- en receptiebewegingen na. Grappig. Daarna namen we babysit oma mee naar huis en vertrokken zelf naar Kortrijk om een filmpje mee te pikken: Rundskop. Wel, die kan internationaal concurreren! Zalig om het Truiers dialect gemixt te zien met ‘t Westvloms.
Zondag gingen we eerst op bezoek bij meme, aten kieken bij oma en daarna gingen we naar tante Rita waar de kinderen konden spelen met de tweeling. Die 4 zullen later nog veel aan elkaar hebben, dat zie je nu al (jammer van de afstand). Isaak vloog zijn bedje in en met Noortje gingen we nog gauw eentje drinken dicht bij het station. Want even later moest ik Noortje en Danny droppen op de trein naar Hasselt. Ik bleef tot de dag erna want ik moest met Isaak naar het UZA voor wondcontrole.

Na een lange rit naar Antwerpen, aten we eerst in het restaurant. Na een tijdje in de wachtzaal mochten we bij neurochirurg Kamerling. Over het algemeen was hij tevreden, maar hij was een beetje verontrust over de roodheid aan zijn hoofdwonde. Het kan vanzelf weggaan, maar het kan ook zijn dat het wijst op een infectie (eerder onwaarschijnlijk) of een te gespannen huid. Geen wonder, op die plaats is het al 4 keer gehecht geweest. Het zou dus terug kunnen openscheuren. Zucht… dat hebben we al eens meegemaakt en dat was ons langste ziekenhuisverblijf. We hadden toen 500 euro aan naft opgereden!!! Hopelijk blijft ons dat gespaard.
Toen de consultatie gedaan was, wou Isaak de dokter een “tu” geven. Ik lachte beschaamd dat dat toch eens gedaan moest zijn met iedereen te kussen, maar de dokter bood zijn wang aan. “Nou, dit gebeurt hier nooit!”. Hihi.

Vandaag was ik aan de beurt. Bij de oorarts stond me een evenwichtstest te wachten. Hoe was da? Kort samengevat: niet leuk! Ze lieten me draaien op een stoel en bliezen koude en warme lucht in mijn oren. Dit diende om de duizeligheid op te wekken en dat lukte zonder moeite. Bèk! Het resultaat onthulde: centrale duizeligheid. Wat wil dat zeggen? Het is nu officieel bewezen dat ik echt duizelig ben en dat het niet tussen mijn oren zit. Bv. bij het draaien mag je een maximale afwijking van pupilbeweging van 20% hebben (wat dat ook wil zeggen), ik had 25% (terwijl ik me eigenlijk al wat beter voel). De oorzaak is niet het evenwichtsorgaan zelf, maar de overdracht naar de hersenen. En wat daarvan de oorzaak is… dat weten ze niet. Stress? Vermoeidheid? Iets neurologisch? Dat laatste waarschijnlijk niet, want de CT-scan was in orde. Geen enkel pilletje helpt ertegen, alleen rust. Zucht… dat past niet echt in mijn agenda. Als het nog lang aanhoudt, kan ik best een neuroloog raadplegen, maar voorlopig kan ik niet veel doen. Jammer. Weer iets waarmee ik moet leren leven zeker?

Soit, ik zal maar gaan slapen om mijn nodige rust te hebben, zeker? Morgen is opnieuw werkedag…

zeeziek

maandag, 21 februari 2011

Zondag ging het met de duizeligheid van kwaad naar erger. Ik besloot de hele dag niets te doen en Danny vanuit de zetel te commanderen. Ik bekeek 3 films. Telkens ik opstond, zat ik op een schip op woelige zee. Vreselijk. Toch gingen we uit eten, ik dacht dat me dat goed zou doen. We gingen naar het WPC in Hoeselt. Het is daar lekker en er is een grote speelhoek voor de kinderen. Isaak kreeg er direct alle aandacht van vrouwelijke tienertjes en Noortje was lekker hyper. Ik daarentegen zat er alsof ik onder invloed was van valium.

Thuis moest ik de dokter van wacht bellen van Danny, maar die verwees me naar de huisarts de volgende dag. Mijn huisarts vandaag schreef me andere pillekes* voor en toch maar voor de veiligheid een CT-scan (woensdag), dit vooral om Danny gerust te stellen… Er is waarschijnlijk niets aan de hand en na dagen of weken :( geduld zou het vanzelf over moeten gaan. Nu maar te hopen dat dit mijn skireis niet verpest!!

* de vorige werkten duidelijk niet… en na 3 van die nieuwe heb ik ook twijfel of deze het wel doen!

home sweet home

zaterdag, 5 februari 2011

Woensdag vroeg ik de kinderarts of het mogelijk is dat iemand die al terug zo kwiek is, op een uur tijd in kritieke toestand kan raken. Nee, ze hielden ons gewoon in het ziekenhuis, omdat het hoofdje zich nog aan het vullen was met liquor en ze niet wisten of de druk te hoog zou oplopen. Hij zou in dat geval geleidelijk verslechten. Met alle respect voor de verpleegsters, maar ik zou zelf veel vlugger merken als er iets mis is. Dus kreeg ik ook de chirurg overtuigd om ons naar huis te laten gaan, op voorwaarde dat zijn wondes nagekeken werden ‘s vrijdags.
De orthopedist kwam ook nog even kijken en nam zijn schoentjes mee, om de hiel te laten verwijderen. Die drukplekjes, daar moesten we de oorzaak van verwijderen. Hij zag weer duidelijke tekens van quadricepsactiviteit dus “dat kind gaat stappen”.

Het werd nog een fijne dag, want mijn ouders kwamen met Noortje in de namiddag. We gingen met zijn allen naar de cafetaria, waar Ilyaz en zijn gezin ons kwamen vervoegen. Ilyaz (5) is ook een spinapatiënt die veel pech heeft en bijna meer in het UZA is dan thuis, maar deze keer kwam hij gewoon op bezoek. Het was leuk om hem zo vrolijk en sociaal te zien. Zijn mama had speciaal cake moeten bakken voor Isaak, dus we maakten er een gezellige, drukke boel van.

Rond 18u kwam Danny aan om ons te repatriëren en sindsdien gaat alles top! Zijn wondes zien er goed uit volgens een van de Hasseltse kinderartsen, hij werd volledig gezond verklaard. Ze gaf me gelijk ivm mijn klachten over dr. A. Fijn om eventjes te ventileren!
Hij mag alleen nog een tweetal weken niet naar de crèche. In zijn groepje weelt de waterpokken en dat kan hij er eventjes niet bijhebben, de wondes zijn daar nog te gevoelig voor.

Thuis zijn betekent ook weer kunnen weggaan. Donderdag waakte ik als een brave huisvrouw over mijn zoontje en de BERGEN was, maar ‘s avonds ging ik naar het Xmosetentje. Het was lekker en fijn, en mijn collega’s leefden echt met me mee. Vrijdag ging ik naar de Xmos-show op school (Danny had verlof om ons te komen oppikken in het UZA, haha) en de kapper. Vandaag gingen we ontbijten in de Cho-Ka-Tee en straks gaan we eten in Danny’s middelbare school. Morgen is er een babyborrel van het kleintje van Danny’s nicht.
Schade ingehaald :D

Bedankt trouwens voor iedereen die ons zo goed steunde, ook in stilte. Het hoge bezoekersaantal van de blog de laatste week toont dat jullie met ons bezig waren. Thx xxx!

supernieuws!

dinsdag, 1 februari 2011

Vannacht lag Isaak aan de monitor. Het ellendige ding maakte me soms wakker met loze alarmen, maar voor de rest was het een zalige nacht. Isaak sliep tot 9u! Hij dronk zonder problemen zijn volledige fles leeg.
Deze morgen moest Isaak onder de CT-scan. In de wachtgang charmeerde hij alle passanten door lachend te zwaaien. Het scangebeuren zelf, daar werd hij minder vrolijk van, maar daarna was het vlug vergeten. Hij sliep terug van 11 tot 1. Daarna at hij goed en mocht hij mee gaan knutselen in de opvang. Die is er uiteraard om de kinderen te entertainen, maar ook om de ouders even rust te gunnen. Ondertussen kwam de neurochirurg het heuglijk nieuws brengen: de scan was perfect in orde, alles ziet er prima uit, geen bloed meer in de hersenen. Hij was bijzonder tevreden met dit resultaat want zondag was hij in tweestrijd: ofwel een uitwendige drain aanleggen om zeker alle bloed weg te krijgen en dan zaten we hier nog lang, met veel gevaar op infectie; ofwel dichtmaken met risico op achterblijvend bloed en dan was opnieuw dezelfde operatie nodig. Ik ben blij dat hij het (berekend) risico genomen heeft. Als alles goed gaat, mag hij vrijdag naar huis. Hij vond het normaal dat hij 5 dagen in een ziekenhuis herstelt na zo’n zware operatie. Als je Isaak bekijkt, is het echter alsof zijn teennagel geknipt is. Die is allang alles vergeten. Daarom vinden de pediators dat hij vroeger naar huis mag of eigenlijk MOET. Hier in het ziekenhuis is er veel groter infectiegevaar. Ik vind dat een fantastisch idee, terwijl Danny eerder voorzichtig is. We zullen wel horen wie de finale beslissing neemt.

Goedgemutst ontving ik mijn “bezoek”: de journaliste en fotograaf van het Laatste nieuws. Ik heb het haar knap lastig gemaakt. Doordat ik sinds zondag zo weinig volk zag, tetterde ik honderduit en niet zo samenhangend. Ik ben benieuwd wat ze hieruit zal filteren. Ik mag haar verslag eerst nalezen en eventueel wijzigingen aanbrengen. Isaak werkte beter mee en er zijn een paar prachtige kiekjes vastgelegd. Hij had er lol in. Ik kijk uit naar het resultaat. Publicatie = zaterdag :).

Daarna was Isaak stikop en sliep van 4 tot 6. Het resultaat is dat hij nu al enkele uren bedsport aan het beoefenen is. We kregen het geniale idee om een videocall te voeren met papa en dat maakte hem superblij… en opgefokt, want hij wil zijn kopke niet neerleggen. Hij kruipt, trekt zich recht en giechelt in zijn kooi. De deugniet!

Vandaag kwamen mijn andere 2 schatten niet, het is te belastend voor Noortje. Ook emotioneel heeft ze het blijkbaar moeilijk. Ze heeft weer wat geweend in de opvang. Ook toen iemand thuis aan de deur belde, riep ze “mama, mama” en was ontroostbaar toen ik daar niet stond. Aan de telefoon klonk ze wel heel vrolijk. Mijn lieve kleine meid, mama komt zo gauw als ze kan, pop!

I(.) survived!

maandag, 31 januari 2011

Wat een illusie dat ik vannacht zou kunnen slapen. Het was zo raar dat ik op een kamerke lag terwijl andere mensen voor mijn zoon zorgden. Ik heb wel 5 keer gebeld naar IC, nachtwandelingen op de gang gemaakt, gewoeld, enz. Het was voor niks nodig: hij sliep rustig en had geen pijn. Deze morgen was de eerste keer dat ik of Danny hem niet gesondeerd hebben en dat voelde wat raar. Ik was extreem vroeg al aangekleed en klaar voor de dag, maar ik mocht pas na 9 uur bij hem. 1 blik op hem en ik zag dat alles in orde was. Hij is zo’n dapper manneke! Net voor een operatie, terwijl hij hoofdpijn heeft, of erna, met pijnlijke wonden, hij blijft altijd vrolijk:

kwartier voordat hij naar de ok ging

zo lag hij me op te wachten op IC

eventjes rusten

De dokters kwamen ook met goed nieuws. Het gehalte leukocyten in het cerebraal vocht was niet verhoogd, al een goede (maar niet sluitende) aanwijzing dat er geen bacteriën aanwezig zijn. De kweek zal over enkele dagen uitsluitsel geven. Ook het woord hersenbloeding past eigenlijk niet zo goed bij wat er bij Isaak gebeurde (hadden ze wel gisteren mogen zeggen…). Er was gewoon een bloeding aan de vliezen van de ventrikels, de rand van de hersenen. Waarschijnlijk gebeurt dat wel vaker bij mensen, zonder dat iemand er erg in heeft. Dat er schade zou zijn, is onwaarschijnlijk. Morgen staat er wel een CT-scan op het programma. Als er nog bloed achtergebleven is, moet hij opnieuw een andere drain, maar ook daartoe is de kans gering.

Isaak dronk goed en vertederde zijn verpleger, die hem het liefst wou houden. Jammer voor hem, omdat hij het zo schitterend deed, mocht hij in de namiddag al naar zijn kamer. Hij had het wat lastig, durfde niet goed bewegen omdat hij waarschijnlijk wat pijn had of wat misselijk was en lag de hele namiddag in mijn armen. Heerlijk! Hij was net wat opgekikkerd toen zus en papa aankwamen. Hij overstelpte Noortje met kusjes, echt koddig! Ook Noortje had ons gemist. Ze was blijkbaar boos, overstuur en verdrietig geweest toen ik om half vier niet aan de schoolpoort stond. Toen papa op de opvang verscheen begon ze hysterisch te brullen. We genoten dus des te meer van ons anderhalfuurtje samen. We gingen naar de cafetaria en Isaak mocht zelfs mee!! Het paardje en de lekkere hapjes stonden hem al op te wachten :)

traditie bij elk bezoek aan het UZA

stoofvlees! (de spruiten spuwde hij uit)

Nu ligt hij rustig aan de monitor naast mij. Ik geniet van zijn gesnurk. Ik ga hem gauw in dromenland vergezellen. Dit hebben we maar mooi weer achter de rug!

het bankje

zondag, 30 januari 2011

Gisteren heb ik een onverwachts fijne dag gehad, maar die beschrijving volgt later, als ik wat meer in de mood ben.

Vannacht kon ik niet goed slapen. Isaak had gisteren nog een keer overgegeven en had enkele duidelijke momenten van overdruk. Ik voelde instinctief dat dit te erg werd voor een verkoudheid. Deze ochtend had hij een half uur lang een keihard gespannen fontanel (verkoudheid was nochtans al veel minder) en hij was te veel aan het afzien. De maat was vol. Ik belde de kinderarts van wacht in het UZA en kreeg gelukkig de ex-neurologie-assistent aan de lijn, Michiel, die Isaak al goed kent. Eerst ging hij mee in het verhaal van dr Aerssens, maar na een kwartier live het gedrag van mijn zoon te beschrijven, zou hij toch de neurochirurg eens bellen. Die geloofde niet meer in het virusverhaal en wou ons na 12u eens zien. We hadden nog tijd om naar de familieviering te gaan, en ik bad vooral om duidelijkheid.

In het UZA vertelde de neurochirurg dat er nog 2 mogelijkheden waren: of de drain was inderdaad verstopt, of hij draineerde net teveel, zoog daardoor de ventrikelwand aan, kon dus niets meer weg laten vloeien tot het te bol stond waardoor de wand losliet. Dit laatste was makkelijk op te lossen door de pompstand magnetisch aan te passen. Hoe ik ook hoopte op het laatste, mijn door ervaring opgedane medische kennis in combinatie met de observatie van mijn zoon vond dit niet helemaal geloofwaardig. De radioloog die een echo nam vond de ventrikels echt nog niet overdreven bol, wat geruststellend was, maar in die val waren we al meermaals getrapt. En inderdaad, na het aanprikken van het ventiel was de diagnose ZOals ik diep vanbinnen al wist: potdicht verstopte drain. Het hersenvocht liep nu alle kanten uit waar het niet hoort te zijn, dus Isaak moest met spoed onder het mes. Alleen had meneertje pas als troost een vierde worstenbroodje gegeten. En daarom moest het uitgesteld worden tot hij een lege maag had, tot …

NU dus. Nu zit ik hier op het bankje buiten aan de operatiekamer. Helemaal alleen, want wie ondergaat nu op zondag 19u een operatie? Huilend werd hij van me weggenomen, want ik mocht niet mee, zoals anders, de operatiekamer binnen. Weekendprotocol. Als alles goed meezit, zie ik hem binnen een dik half uur terug. Dus bang ben ik niet, eerder opgelucht, dat we geen aanslepende onzekere periode tegemoet gaan. Ik heb er alle vertrouwen in dat die nieuwe drain straks goed werkend op zijn plaats zit.

Dan is het helaas nog niet rustig adem halen. Als ze bacteriën vinden in het hersenvocht, moeten ze de hele drain opnieuw eruit halen, want die beesten hechten zich hardnekkig aan plastiek en geen enkel antibioticum is daar tegen opgewassen. Dan moet hij 2 weken een uitwendige drain in combinatie met een antibioticumkuur krijgen en daarna begint alles opnieuw. Een scenario waar ik liever een kruis door trek.

19u45: en toen viel m’n batterij uit. Daar zat ik dan in een halfdonkere gang mijzelf op te vreten zonder afleidingsmateriaal

Het is nu 23u. De operatie zou iets meer dan een uur duren, maar meer dan 2 uren gingen voorbij. Ik werd stilletjes aan gek. Toen kwam de neurochirurg met het nieuws dat Isaak ok is en dat de oorzaak gevonden was: een hersenbloeding, een drie-tal weken terug. Die had een klonter gevormd die in de drain zat. Hij zegt dat we ons daar geen zorgen over moeten maken, omdat hij voor de operatie het ontwikkelingsmatig goed deed. Hij wou hem liever een nachtje op intensieve observeren in plaats van hem zoals gewoonlijk naar de kamer mee te geven. Ik was zo blij dat ik hem kon knuffelen. Hij weende wat, maar was te troosten en sliep door mijn strelingen rustig in.

Het is vreemd, hier zo alleen op de kamer. Ik hoop dat ik kan slapen, want dat vieze woord spookt door mijn hoofd. Ook Danny vindt het maar niks. We zitten met zoveel vragen. Waarom bloedt hij daar? Gebeurt dat nog opnieuw? Heeft dit iets met zijn spina te maken? Allemaal vragen die hopelijk vlug zullen beantwoord worden. Ik ga mijn oogjes dichtdoen. Mijn recupererend zoontje heeft een fitte mama nodig!


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.